Chouk Khmer

December 29, 2009

កុំ​ធ្វើ​ស្រែ​ប្រវាស់​កុំ​សង់​ផ្ទះ​ចូល​គ្នា

និយមន័យៈ ផល​វិបាក​នៃ​ទង្វើ​រួម​គ្នា ។

អត្ថាធិប្បាយ

ធម្មតា​ការ​រក​ស៊ី បើ​មុខ​របរ​នោះ​ធំ តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​ភាគហ៊ុន​ច្រើន គេ​តែង​ចូល​ហ៊ុន​គ្នា ទើប​ប្រកប​មុខរបរ​នោះ​ទៅ​បាន ។ ក៏​ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​ការ​ចូល​ហ៊ុន​គ្នា​២​មុខ​លោក​ហាម​ជា​ដាច់​ខាត​ពី​ព្រោះ​វា​បង្ក​ឲ្យ​មាន​បញ្ហា​ខ្លាំង​ណាស់ គឺ ៖

កុំ​ធ្វើ​ស្រែ​ប្រវាស់

ការ​ធ្វើ​ស្រែ​ប្រវាស់ ដូចជា ម្នាក់​មាន​ដី​ស្រែ ម្នាក់​ទៀត​មាន​ពូជ​ស្រូវ ឬ​ម្នាក់​មាន​ដី​ស្រែ ម្នាក់​ទៀត​មាន​ឧបករណ៍ គោ ក្របី នង្គ័ល រនាស់​ជា​ដើម ។

ការ​ប្រវាស់​គ្នា​នេះ អាច​ឲ្យ​គេ​ចំណេញ​បាន​ទាំង​សងខាង ក៏​ប៉ុន្តែ​បើ​ការ​ប្រវាស់​គ្នា​នេះ​ធ្វើ​បាន​ត្រឹមតែ​ពាក់​កណ្ដាល​ដៃ ដូចជា ស្រូវ​មិន​ទាន់​ចេញ​ផ្លែ ឬ​កំពុង​ចេញ​ផ្លែ ស្រាប់​តែ​ជួប​ចៃដន្យ​ចង្រៃ ភាគី​ទាំង​ពីរ​នេះ​មាន​ជម្លោះ​ដោយ​ប្រការ​ណា​នីមួយ តើ​គេ​បែងចែក​ភាគ​ផល​គ្នា​ដូចម្ដេច​កើត ? ដូច្នេះ​ប្រកដ​ជា​ជម្លោះ​នេះ​រីក​រាល​ដាល​ដែល​អាច​ប្រឈម​មុខ​នឹង​គ្រោះថ្នាក់ និង​អាច​ឈាន​ទៅ​រក​ការ​វាយ​ប្រហារ​គ្នា​ក៏​សឹង​មាន ។

កុំ​សង់​ផ្ទះ​ចូល​គ្នា

ការ​សង់​ផ្ទះ​ចូល​គ្នា​ក៏​មាន​ន័យ​ដូច​ខាងលើ​ដែរ ។ ពី​ដំបូង​ដៃ ភាគី​ទាំង​ពីរ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ជិតស្និទ្ធ​ចាក់​ទឹក​មិន​លិច រហូត​ដល់​ស្រុះស្រួល​គ្នា​សង់​ផ្ទះ​រួម ។ លុះ​ដល់​ទៅ​ជិត​គ្នា​យូរ​បន្តិច​ទៅ ក៏​ស្រាប់​តែ​មាន​ទំនាស់​ដែល​បណ្ដាល​មក​ពី​កត្តា​ផ្សេងៗ ។ បើ​ទំនាស់​មាន​ហើយ តើ​គេ​អាច​នៅ​ជិត​គ្នា​បាន​ឬ​ទេ ? តើ​គេ​អាច​រើ​ផ្ទះ​ចែក​គ្នា​បាន​ទេ ? ចម្លើយ​មាន​តែ​មួយ គឺ​គេ​មិន​អាច​ធ្វើ​ទៅ​កើត​ទេ ។ បើ​មិន​កើត​ទេ គេ​នឹង​ឈ្លោះ​គ្នា​រាល់​ថ្ងៃ​ដែល​អាច​ប្រឈម​មុខ​នឹង​ការ​វាយ​ប្រហារ​គ្នា​រាល់​ថ្ងៃ​ដូច​ករណី​ខាងលើ​ដែរ ។

សរុប​មក ការ​រកស៊ី​រួម​គ្នា ទោះ​តូច​ធំ​ក្ដី​សុទ្ធ​តែ​មាន​ផលវិបាក​ទាំង​អស់ ។ ប៉ុន្តែ​ផលវិបាក​ដែល​លេច​ធ្លោ​ជាង​គេ​គឺ​ករណី​ទាំង​ពីរ​ខាងលើ​នេះ​ឯង ព្រោះ​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​សុទ្ធ​តែ​មាន​មហិច្ឆិតា​លោភលន់ ចង់​បាន​ផលប្រយោជន៍​តែ​រៀងៗ​ខ្លួន ទោះបី​ជា​បងប្អូន​បង្កើត​ក៏​ដោយ ៕

 

សុភាសិត​ផ្សេងទៀត

 

ស្វែង​យល់​ពាក្យ «កាក់​កប»

«កាក់​កប» រក​ស៊ី​កាក់​កប​គឺ​រក​ស៊ី​មិន​ដែល​មាន​បង់​ខាត ។ បរិវារស័ព្ទ «កាក់» អាច​គន្លាស់​បាន​ជា​ពាក្យ «កាក់​គ្រប់​ដំណប» គឺ «កប​គ្រប់​ដំណាក់» ពោល​គឺ ការ​រក​ស៊ី​នោះ​បាន​ប្រកប​គ្រប់​ពេល​វេលា គ្រប់​ដំណាក់ ។

 

បរិវារស័ព្ទ​ខ្មែរ​ផ្សេងទៀត

 

រឿងរ៉ាវ​ទាក់ទង​នឹង​ជំងឺ​បេះដូង

អង្គុយ​សមាធិ​អាច​ជួយ​កាត់បន្ថយ​អាការៈ​ស្លាប់​ដោយ​រោគ​បេះដូង​បាន​៥០​ភាគ​រយ

អង្គុយ​សមាធិ​អាច​ជួយ​កាត់បន្ថយ​អាការៈ​ស្លាប់​ដោយ​រោគ​បេះដូង​បាន​៥០​ភាគ​រយនៅ​ក្នុង​កិច្ច​ប្រជុំ​សមាគម​ពេទ្យ​រោគ​បេះដូង​អាមេរិកាំង​បាន​បង្ហើប​ឲ្យ​ដឹង​ថា​អ្នក​ជំងឺ​រោគ​បេះដូង​ដែល​ព្យាយាម​អង្គុយ​សមាធិ​នឹង​ចុះ​ថយ​អត្រា​នៃ​ការ​ស្លាប់​បាន​យ៉ាង​ងាយ​ក្រោយ​ពេល​គេ​បាន​តាម​ដាន​អស់​រយៈកាល​៩​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ​រក​ឃើញ​ថា​ មាន​អ្នក​ស្លាប់​ដោយ​សារ​រោគ​បេះដូង​ថយចុះ​៤៧​ភាគរយ ។

វិទ្យាល័យ​វេជ្ជ​សាស្រ្ត​នៅ​ក្នុង​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​ចំនួន​ពីរ​កន្លែង​បាន​សហការ​គ្នា​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​សិក្សា​ពិសោធន៍​ដោយ​រៀប​ចំ​ឲ្យ​អ្នក​ជំងឺ​ទាំង​បុរស​ និង​ស្រ្តី​ជន​ជាតិ​អាមេរិកាំង​ សញ្ជាតិ​អាហ្វ្រិក​កើត​រោគ​ស្ទះ​សរសៃ​បេះដូង​ អាយុ​ជា​មធ្យម​៥៩​ឆ្នាំ ធ្វើ​សមាធិ​១​​ថ្ងៃ​២​ដង​ក្នុង​១​ដង​រយៈ​ពេល​២០​នាទី ។

លទ្ធផល​បាន​បង្ហាញ​ថា​ក្រៅ​​ពីធ្វើ​ឲ្យ​អត្រា​ស្លាប់​របស់​អ្នក​ជំងឺ​ប្រភេទ​នេះ​ស្រក​ស្រុត​ចុះ​យ៉ាង​ច្រើន​ហើយ​នោះ​ពួកគេ​ក៏​នៅ​មាន​សម្ពាធ​ឈាម​ថយ​ចុះ​ទៀត​ផង ។ ជាង​នោះទៅ​ទៀត​ករណី​ខ្លះ​ក៏​អាច​រំសាយ​ភាព​ធុញ​ថប់​បាន​ផង​ដែរ ។ វេជ្ជបណ្ឌិត​ រ៉ូបឺត​ ឈ្នីឌ័រ​ ប្រធាន​ក្រុម​អ្នក​ពិសោធន៍​បាន​ពោល​ថា​ ការ​អង្គុយ​សមាធិ​វា​ផ្តល់​ឲ្យ​នូវ​ប្រយោជន៍​ដូចគ្នា​ទៅ​នឹង​ការ​បាន​ទទួល​ឱសថ​ការពារ​រោគ​បេះដូង​ដែល​គេ​ទើប​នឹង​ស្រាវជ្រាវ​រកឃើញ​ប្រភេទ​ថ្មី​ពេល​កន្លង​មក​នេះ ។

ទទួល​ទាន​ត្រី​អាំង​ជ្រលក់​ទឹក​ស៊ីអ៊ីវ​ជួយ​ឲ្យ​បេះ​ដូង​រឹង​មាំ

ទទួល​ទាន​ត្រី​អាំង​ជ្រលក់​ទឹក​ស៊ីអ៊ីវ​ជួយ​ឲ្យ​បេះ​ដូង​រឹង​មាំអ្នក​ពិសោធន៍​សហរដ្ឋ​អាមេរិក​បាន​រក​ឃើញ​ថា ការ​ទទួល​ទាន​ត្រី​អាំង​ជ្រលក់​ជាមួយ​នឹង​ទឹក​ស៊ីអ៊ី​ជំនួស​ត្រី​ចៀន​ និង​ត្រី​បំពង​វា​ក្លាយ​ទៅ​ជា​អាហារ​បំប៉ន​បេះ​ដូង​ ព្រោះ​ត្រី​មិន​ថា​ស្ងោរ ឬ​អាំង​ទេ​រមែង​ជា​ប្រភព​អាស៊ីត​អូមេហ្គា​៣ មាន​គុណប្រយោជន៍​ជួយ​ការពារ​បេះដូង​ ហើយ​ប្រសិន​បើ​ជ្រលក់​ជាមួយ​ទឹកស៊ីអ៊ីវ​មិន​ប្រៃ​ខ្លាំង​រួម​ទាំង​តៅហ៊ូ​ដូចជា​ជន​ជាតិចិន​ទៀត​នោះ​កាន់តែ​ប្រសើរ​លើស​ដើម ។

បណ្តា​អ្នក​ពិសោធន៍​របស់​អាមេរិក​បាន​សិក្សា​ពី​បរិមាណ​ការ​បរិភោគ​អាស៊ីត​អូមេហ្គា​៣​ជាមួយ​នឹង​បុរស​ពី​តំបន់​ហាវ៉ៃអ៊ី​ និង​ឡូសអែនជឺឡេស​មិន​ទាប​ជាង​៨២.០០០​នាក់​ និង​ស្រ្តី​១០៤.០០០​នាក់​ ហើយ​បាន​រក​ឃើញ​ថា​ ពួក​គេ​នឹង​ទទួល​បាន​បរិមាណ​អាស៊ីត​អូមេហ្គា​៣ ចាប់​ពី​០,៨​ក្រាម​ក្នុង​មួយថ្ងៃ ។ បុរស​ដែល​ទទួល​ទាន​បាន​ច្រើន​ជាង​នឹង​កា្លយ​ជា​ប្រយោជន៍​ជួយកាត់​បន្ថយ​អត្រា​ស្លាប់​ដោយសារ​រោគ​បេះដូង​កាន់​តែ​តិច ។​ ចំណែក​អ្នក​ដែល​ទទួល​ទាន​បាន​ច្រើន​បំផុត​នឹង​គេច​បាន​កាន់​តែ​ឆ្ងាយ​ជាង​មនុស្ស​ដែល​ទទួល​ទាន​បាន​តិច​បំផុត​រហូត​ដល់​២៣​ភាគរយ​ឯ​ណោះ ។

អ្នក​វិទ្យាសាស្រ្ត​ក៏​បាន​សិក្សា​ពី​វិធី​ទទួល​ទាន​ត្រី​ប្រភេទ​ផ្សេងៗ​ផងដែរ​ ដោយ​គេ​បាន​ឃើញ​ថា អ្នក​ដែល​មាន​សញ្ជាតិ​ជប៉ុន​ និង​ហាវ៉ៃអ៊ី​ដែល​ទទួល​ទាន​ត្រី​ច្រើន​ជាង​ជនជាតិ​ស្បែក​ស​​ ស្បែក​ខ្មៅ​និង​មនុស្ស​អាមេរិកឡាទីន​ដោយ​ការ​អាំង​ត្រី​ធ្វើ​ជាអាហារ ។

សាស្រ្តាចារ្យ​ លីស៊ីន​ ម៉េង​ ពី​សាកលវិទ្យា​ល័យ​ហាវ៉ៃអ៊ី​ និង​ជា​ប្រធាន​ក្រុម​អ្នក​ពិសោធន៍​បាន​ពោល​ថា​ វា​ហាក់​ដូចជា​ការ​ទទួល​ទាន​ត្រី​ស្ងោរ​ និង​ត្រី​អាំង​ជាមួយ​ទឹកស៊ីអ៊ី​ដែល​មាន​កម្រិត​សូដ្យូម​ទាប​ជាមួយ​តៅហ៊ូ​ក្លាយ​ជា​ប្រយោជន៍​ដោយ​ការ​ទទួល​ទាន​ត្រី​ចៀន​ ឬ​ត្រីប្រៃ​មិន​ទទួល​បាន​ផល​ល្អ ។ ​ការ​ពិត​វា​អាស្រ័យ​ទៅ​លើ​វិធី​ចម្អិន​ដែល​អាច​ជួយ​កាត់​បន្ថយ​អត្រា​ប្រឈម​បាន​យ៉ាង​ប្រសើរ​បំផុត ។ គេ​មិន​អាច​យក​ត្រី​ស្ងោរ​ ឬ​ត្រី​អាំង​ទៅ​ប្រៀបធៀប​ជាមួយ​នឹង​ត្រី​ចៀន​មួយ​ទល់​នឹងមួយ​បាន​ទេ ក៏​ប៉ុន្តែ​នរណា​ក៏​ដោយ​ដែល​មើល​ពី​អត្រា​ប្រឈម​បាន​ពោល​ថា​ត្រី​ស្ងោរ​ និង​ត្រី​អាំង​វា​ផ្តល់​ឲ្យ​គុណ​ការពារ​ច្រើន​ជាង ។

ឈឺ​ជើង​ជា​សញ្ញា​ប្រាប់​ពី​រោគ​បេះដូង

ឈឺ​ជើង​ជា​សញ្ញា​ប្រាប់​ពី​រោគ​បេះដូងក្រុម​អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ​ពី​សាកល​វិទ្យាល័យ​អាល់បឺតា​នៅ​ក្នុង​ទីកុ្រង​អេតម៉នតាន់​ ប្រទេស​កាណាដា​បាន​រក​ឃើញ​ថា អាការៈ​ឈឺ​បាត់ៗ​នៅ​ត្រង់​បាតជើង​នៅ​ពេល​ដើរ​ វា​ជា​សញ្ញា​ប្រាប់​ពី​អាការៈ​បេះដូង និង​រោគ​ស្លាប់​មួយ​ចំហៀង​ខ្លួន​យ៉ាង​ច្បាស់​បំផុត ។ ដូច្នេះ​អ្នក​ដែល​មាន​វ័យ​ខ្ទង់​៤០​ឆ្នាំ​គួរ​ប្រយ័ត្ន​ប្រយែង​ធ្វើ​ការ​ពិសោធន៍​បែប​ងាយៗ​ដើម្បី​ពិនិត្យ​មើល​សរសៃ​ឈាម​ផ្នែក​ខាង​ចុង​កើត​មាន​អាការៈ​ស្ទះ ។

សាស្រា្តចារ្យ​ជំនាញ​ផ្នែក​អាយុសាស្រ្ត​លោក រ៉ស​ហ្សូយុគិ​ បាន​ពោល​ប្រាប់​ថា ការ​ពិសោធន៍​ដើម្បី​វិនិច្ឆ័យ​រោគ​គេ​ធ្វើ​ឡើង​ដោយ​វាស់​សម្ពាធ​ឈាម​នៅត្រង់​ជើង​ និង​ដៃ​យក​មក​ប្រៀប​ធៀប​គ្នា ។ ប្រសិនបើសម្ពាធឈាមនៅត្រង់ជើង​មានត្រឹម៩០ភាគរយ​ឬទាប​ជាងដៃ​បញ្ជាក់​ថា​កើតរោគ​ បេះដូង ។

រោគ​នេះ​កើត​ចេញ​ពី​ស្ទះ​សរសៃ​ឈាម​នៅ​ត្រង់​ដៃ និង​ជើង​ដែល​ជា​សញ្ញា​បង្ហាញ​ថា​សរសៃ​ឈាម​ទាំង​អស់​នោះ​មាន​បញ្ហា​ដូចគ្នា​ទៅ​នឹង​សរសៃ​ឈាម​នៅ​ត្រង់​បេះដូង​ និង​ខួរក្បាល​ដែរ ។ សរសៃ​ឈាម​ស្ទះ​បណ្តាល​មក​ពី​កំណក ឬ​គ្រាប់​ឈាម​កក​ចាប់​ខ្លួន​ជា​ដុំ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​រោគ​បេះដូង​ស្លាប់​មួយ​ចំហៀង​ខ្លួន​បាន ។ អាការៈ​រោគ​នេះ​ច្រើន​ធ្វើ​ឲ្យ​កើត​ប្រគ្រីវ​ទាញ​នៅ​ពេល​រត់​ ឬ​ហាត់ប្រាណ​ ឬ​កើត​អាការៈ​ស្ពឹក​នៅ​ត្រង់​ជើង​ទាំងគូ​ និង​ពេល​កើត​ដំបៅ​ព្យាបាល​ក្រ​ជា​សះ​ស្បើយ ៕

(សារព័ត៌មាន​កម្ពុជាថ្មី)

 

December 26, 2009

កាន់​ក​ពស់​កាន់​ឲ្យ​ជាប់​ប្រយ័ត្ន​ក្រឡាប់​ខាំ​ឯ​ប្រាណ

និយមន័យៈ ការ​កាន់​ក្ដីក្ដាំ​ត្រូវ​ក្ដាប់​ឲ្យ​ណែន ប្រយ័ត្ន​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដល់​ខ្លួន ។

អត្ថាធិប្បាយ

អត្ថានុរូប

ពស់​ក្នុង​ពេល​នេះ លោក​សំដៅ​យក​ពស់​ដែល​មាន​ពឹស​ខ្លាំង ។ លោក​ចង់​និយាយ​ប្រាប់​ថា បើ​បាន​ជា​ជ្រុល​កាន់​ក​ពស់​ហើយ ត្រូវ​ក្ដាប់​ឲ្យ​ណែន​ជាប់​ក្នុង​ដៃ ។ ព្រោះ​បើ​ធ្វេស​តែ​បន្តិច ពស់​នោះ​នឹង​ក្រឡាស់​បែរ​មក​ចឹក​អ្នក​កាន់​វិញ​មិន​ខាន ។

អត្ថប្បដិរូប

ពំនោល​ខាងលើ​នេះ លោក​ចង់​និយាយ​ថា មុន​នឹង​ចោទ​ប្រកាន់​ទៅ​លើ​ភាគី​ណា​មួយ អ្នក​ដើម​ចោទ​តោង​ត្រិះរិះ​ពិចារណា​ឲ្យ​បាន​គ្រប់​ជ្រុង​ជ្រោយ និង​ឲ្យ​បាន​ហ្មត់ចត់​ល្អិតល្អន់​ជាមុន​សិន ។ ព្រោះ​ថា​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​ដែល​គ្មាន​ភ័ស្តុតាង​គ្រប់គ្រាន់ និង​មិន​ត្រឹមត្រូវ វា​នឹង​មាន​ផល​អាក្រក់​ស្រោច​មក​លើ​ដើម​ចោទ​វិញ ជា​ហេតុ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ផល​វិបាក​ជា​ខ្លាំង ៕

 

សុភាសិត​ផ្សេងទៀត

 

ស្វែង​យល់​ពាក្យ «កន្លុក​កន្លៀត»

«កន្លុក​កន្លៀត» តាម​វចនានុក្រម​ពាក្យ​នេះ​មាន​ន័យ​ថា កៀន​កំបាំង ទី​ចង្អៀត​កៀន​កោះ ។ បរិវារស័ព្ទ «កន្លុក» អាច​គន្លាស់​បាន​ជា​ពាក្យ «កន្លុក​កៀន​សុក​មមៀត» គឺ «កន្លៀត​កៀន​សុក​មម៉ុក» គឺ​កន្លែង​កៀន​កោះ​កខ្វក់​មាន​ពីងពាង​ព័ទ្ធ ។

 

បរិវារស័ព្ទ​ខ្មែរ​ផ្សេងទៀត

 

មាគ៌ា​ជីវិត​នៃ​ព្រះពោធិសត្វ

មាគ៌ា​ជីវិត​នៃ​ព្រះពោធិសត្វ

ព្រះពោធិសត្វ និង​ពោធិចិត្ត

«ព្រះពោធិសត្វ» គឺ​ជាបុគ្គល​ម្នាក់​ដែល​តាំង​ចិត្ត​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​បាន​ត្រាស់​ដឹង​ជា​ព្រះពុទ្ធ ដោយ​ការ​ខិតខំ​ព្យាយាម​សាង​បុណ្យ​បារមី​យ៉ាង​ស្វិត​ស្វាញ​ជាទី​បំផុត ។ ពាក្យ​ថា «ពោធិសត្វ» សំដៅ​យក​បុគ្គល និង​មហាសត្វ​ទាំងឡាយ​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ចិត្ត​បុណ្យ​ដ៏​ទូលំទូលាយ ព្រមទាំង​មាន​បញ្ញា​ដ៏​ជ្រាលជ្រៅ ។ «ពោធិ» ជា​ពាក្យ​បាលី​មាន​ន័យ​ថា បញ្ញា​ជា​គ្រឿង​ត្រាស់ដឹង ។ «សត្ត» ពាក្យ​បាលី ឬ «សត្វ» ពាក្យ​សំស្ក្រឹត មាន​ន័យ​ថា បុគ្គល​ដែល​ជាប់​ជំពាក់​ក្នុង​អារម្មណ៍ ឬ​បំណង​ណា​មួយ ។ ដូច្នេះ​ពាក្យ​ថា «ពោធិសត្វ» មាន​ន័យ​ថា «បុគ្គល​ដែល​មាន​ចិត្ត​ជាប់​ជំពាក់​ក្នុង​ការ​ត្រាស់ដឹង ឬ​ជា​បុគ្គល​ដែល​សាង​ចិត្ត​ដើម្បី​ត្រាស់ដឹង» ។

ក្នុង​ន័យ​នេះ គម្ពីរ​មហាវគ្គដីកា ទីឃនិកាយ សម្ដែង​ថា ៖

បញ្ញា​ណា​ចាក់​ធ្លុះ​នូវ​ធម៌​ដែល​គួរ​ដឹង​តាម​សភាព​ពិត ហេតុ​នោះ​ឈ្មោះ​ថា «ពោធិ» ។ បុគ្គល​នោះ​ឯង​ឈ្មោះ​ថា «ពោធិសត្វ» ព្រោះ​ជា​អ្នក​អនុគ្រោះ​នូវ​សត្វ ។ ហេតុ​នោះ ទើប​លោក​ហៅ​ថា បណ្ឌិត​សត្វ ពុជ្ឈនក​សត្វ គឺ​ជា​អ្នក​ប្រកប​ដោយ «ពោធិចិត្ត» ។

តើ​អ្វី​ទៅ​ដែល​ហៅ​ថា​ពោធិចិត្ត ?

«ពោធិចិត្ត» មាន​ន័យ​ថា សន្ដាន​ចិត្ត​នៃ​បុក្គល​ដែល​មាន​ករុណា និង​ឆន្ទះ​ខ្ជាប់ខ្ជួន​តែ​មួយ​គត់ ហើយ​ធំ​ជាង​គេ​ប្រចាំ​ជិវិត គឺ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​ឲ្យ​បាន​ត្រាស់​ជា​ព្រះសម្មា​សម្ពុទ្ធ ឬ​ព្រះពុទ្ធ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​រួច​ផុត​ចាក​ទុក្ខ​ក្នុង​សង្សារវដ្ដ​ផង និង​ដើម្បី​ជួយ​សង្គ្រោះ​ដល់​សត្វ​លោក​ទាំង​ពួង​ឲ្យ​រួច​ផុត​ចាក​ទុក្ខ​ផង​ដែរ ។

តើ​បុគ្គល​បែប​ណា​ទើប​អាច​សាង​ខ្លួន​ជា​ពោធិសត្វ​បាន ?

មនុស្ស សត្វ បុរស ស្ត្រី​ទូទៅ​ក្នុង​លោក​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​មាន​ភ័ព្វ​វាសនា​សាង​ខ្លួន​ជា​ពោធិសត្វ​បាន​ដោយ​ការ​កសាង ពុទ្ធការកធម៌ (ធម៌​ធ្វើ​ឲ្យ​បាន​ត្រាស់​ជា​ព្រះពុទ្ធ, ស្ត្រី​ក៏​អាច​ប្រាថ្នា​ជា​ព្រះពោធិសត្វ​បាន​ដែរ ប៉ុន្តែ​និយតពោធិសត្វ​ត្រូវ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ភាព​ជា​បុរស) ហើយ​អាច​ចាក់​ធ្លុះ​សព្វញ្ញុតញ្ញាណ​ជា​ព្រះពុទ្ធ​នា​អនាកត​កាល​បាន​ឲ្យ​តែ​បុគ្គល​នោះ​មាន​ឆន្ទះ (បំណង​ឬ​ការ​ប៉ង​ប្រាថ្នា) យ៉ាង​មុតមាំ​ក្នុង​គោល​ដៅ​ជិវិត ។ ជន​ណា​ក៏​ដោយ​ក៏​អាច​ប្រាថ្នា និង​សាង​ខ្លួន​ជា​ពោធិសត្វ​បាន​ដូច​គ្នា ព្រោះ​មនុស្ស​ម្នាក់ៗ​ដែល​កើត​មក​តែង​តែ​មាន​សភាវៈ​ពីរ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន គឺ​សភាវៈ​ល្អ និង​សភាវៈ​អាក្រក់ ។ សភាវៈ​ល្អ​នេះ​ហើយ​ដែល​មាន​ពូជ​ធម្មជាតិ​របស់​ព្រះពុទ្ធ ហើយ​អាច​រីក​ដុះដាល​ឲ្យ​មាន​បំណង​ដើម្បី​បាន​ត្រាស់​ដឹង​ជា​ព្រះពុទ្ធ ។ ក្នុង​ចំណុច​នេះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​សម្ដែង​ថា ៖

ការ​ត្រឡប់​បាន​អត្តភាព​ជា​មនុស្ស បាន​ដោយ​កម្រ
ការ​រស់​របស់​សត្វ​ទាំងឡាយ បាន​ដោយ​កម្រ
ការ​ស្ដាប់​ធម៌​របស់​សប្បុរស បាន​ដោយ​កម្រ
ការ​កើត​ឡើង​នៃ​ព្រះពុទ្ធ​ទាំងឡាយ បាន​ដោយ​កម្រ ។

ទោះបី​មនុស្ស សត្វ បាន​ជួប​ប្រទះ​នូវ​ការ​ក្រ​ទាំង​បួន​ប្រការ​នេះ​ក្ដី ក៏​ការ​បាន​ចាប់​កំណើត​ជា​មនុស្ស​ចាត់​ទុក​ជា​ភ័ព្វ​វាសនា​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​ណាស់​ព្រោះ​ភព​នៃ​មនុស្ស​យើង​នេះ​ជា​កន្លែង​នៃ​ព្រះពុទ្ធ​គ្រប់ៗ​ព្រះអង្គ​បាន​ឧប្បត្តិ​ឡើង​ដើម្បី​សាង​បារមី​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ «ពុទ្ធ​ភូមិ» ។

ព្រះពោធិសត្វ​អាច​មាន​ច្រើន​អង្គ​នៅ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​ជាមួយ​គ្នា តែ​កម្រិត​នៃ​ការ​សាង​បារមី​ខុសៗ​គ្នា ។ ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ពោធិសត្វ​ទាំងអស់​នោះ ពុំ​អាច​ត្រាស់​ជា​ព្រះពុទ្ធ​ក្នុង​ពេល​ដំណាល​គ្នា​ឡើយ ។ ព្រះពោធិសត្វ​គ្រប់ៗ​ជាតិ​តែងតែ​មាន​ឆន្ទះ​យ៉ា​មាំមួន​ក្នុង​ពោធិចិត្ត គឺ​ចិត្ត​ដែល​ជាប់​ជំពាក់​ក្នុង​ការ​ត្រាស់ដឹង (មាន​បំណង​ត្រាស់​ដឹង​ជា​ព្រះពុទ្ធ) និង​តែងតែ​អនុវត្ត​យ៉ាង​ហ្មត់ចត់​ជា​ទី​បំផុត​គ្រប់ៗ​ជាតិ​នូវ​សីលធម៌ និង​ក្រឹត្យ​វិន័យ​ប្រចាំ​ជីវិត​ដែល​ហៅ​ថា «ពុទ្ធការកធម៌» ឬ ហៅ​ថា «បារមីធម៌» ។

និយមន័យ «បារមី» គឺ​ជា​ពាក្យ​បាលី​មក​ពី​ពាក្យ «បារ» មាន​ន័យ​ថា ត្រើយ​ម្ខាង ឬ ត្រើយ​ម្ខាង និង​ពាក្យ «មី» មាន​ន័យ​ថា គុណ​ជាតិ​ដ៏​ប្រសើរ​ដែ​គួរ​បំពេញ ឬ​ផ្លូវ​ដ៏​ខ្ពង់ខ្ពស់​ដែល​គួរ​ដើរ ដូច​ក្នុង​គម្ពីរ​នមក្ការដីកាខៃ​ថា គុណ​ជាតិ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ដល់​ត្រើយ​នៃ​ព្រះនិព្វាន ឬ​ញ៉ាំង​សត្វ​ឲ្យ​បាន​ដល់​ត្រើយ​នៃ​ព្រះនិព្វាន​ឈ្មោះ​ថា «បារមី» (និយម​តាម​ស័ព្ទ​ពាក្យ​ថា «បារមី» មក​ពី​ពាក្យ​ «បរម» + «» = «បារមី») ។

ដូច្នេះ «បារមី» មាន​ន័យ​ថា គុណ​ជាតិ​ដ៏​ប្រសើរ​ដែល​បុគ្គល​ត្រូវ​បំពេញ ឬ​ជា​គ្រឿង​សម្រាប់​ញ៉ាំង​សត្វ​ឲ្យ​ដល់​ត្រើយ​បរម​សុខ​គឺ​ព្រះនិព្វាន ។ តាម​ពាក្យ​សាមញ្ញ ការ​សាង​បារមី​គឺ​ការ​អប់រំ​ខ្លួន​ឲ្យ​បាន​បរិសុទ្ធ​ទាំង​ផ្លូវ កាយ វាចា ចិត្ត សតិ និង បញ្ញា ដើម្បី​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​មាន​គុណធម៌​យ៉ាង​ល្អ​ប្រសើរ​ប្រចាំ​ជីវិត ។

តើ​ចាប់​ពី​ពេល​ណា​ទៅ​ដែល​បុគ្គល​អាច​សន្មត​ខ្លួន​ថា​ជា​ព្រះពោធិសត្វ​បាន ?

គេ​អាច​ចាត់​ទុក​មនុស្ស​ម្នាក់​ ឬ​សត្វ​នា​មួយ​ជា​ព្រះពោធិសត្វ​បាន​គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​សតិ​របស់​មនុស្ស​នោះ ឬ​សត្វ​នោះ​ឈាន​ទៅ​ដល់​កម្រិត​មួយ​ដ៏​ខ្ពស់​ដែល​ពុំ​អាច​ដក​ទឹក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​ឆន្ទះ​ពោធិចិត្ត​បាន​ គឺ​សេចក្ដី​ប្រាថ្នា​តែ​មួយ​ក្នុង​បំណង​ត្រាស់​ដឹង​ជា​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ។

ការ​សាង​ខ្លួន​ជា​ព្រះពោធិសត្វ​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​បី​ដំណាក់​កាល​ដ៏​សំខាន់ៗ​ដូច​តទៅ ៖

ដំណាក់​កាល​ទី​១ បុគ្គល​ចិញ្ចឹម​ចិត្ត​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​ពោធិចិត្ត​ហើយ តែ​នៅ​ពុំ​អាច​ហ្វឹកហ្វឺន​ចិត្ត​ឲ្យ​ជា​ព្រះពោធិសត្វ​បាន ហាក់​ដូច​ជា​បុគ្គល​ម្នាក់​ព្យាយាម​យក​គ្រាប់​ពូជ​ល្ង​មក​ផ្សាំ​ក្នុង​សួន តែ​ពុំ​ទាន់​បាន​ដុះ​ជា​ដើម​ល្ង បុគ្គល​នោះ​នៅ​តែ​ខំ​ព្យាយាម​បន្ត​កប់​គ្រាប់​ល្ង​នៅ​ក្នុង​សួន​នោះ​ទៀត (អាច​ប្រៀប​បាន​នឹង​រយៈ​ពេល​ដែល​ព្រះពោធិសត្វ​តាំង​មនោបណិធាន) ។

ដំណាក់​កាល​ទី​២ ក្រោយ​ពី​ការ​តាំង​ចិត្ត​បាន​ជាច្រើន​ម៉ឺនសែន​ជាតិ​ហើយ សតិ​របស់​បុគ្គល​នោះ​ចាប់​ផ្ដើម​ប្រារព្ធ​ចិត្ត​ជា​ព្រះពោធិសត្វ ហើយ​ចិត្ត​របស់​បុគ្គល​នោះ​តែង​តែ​រិះ​គិត​ជានិច្ច​ចង់​ត្រាស់​ជា​ព្រះពុទ្ធ រហូត​ដល់​មាន​កម្រិត​ខ្ពស់​បំផុត ដោយ​ដក​ចិត្ត​ចេញ​វិញ​លែង​បាន​ដូច​ដើម​ល្ង​មាន​ពន្លក​ដុះ​ចេញ​ជាដើម ទង ស្លឹក ទន់​ខ្ចី (អាច​ប្រៀប​បាន​នឹង​រយៈ​ពេល​ដែល​ព្រះពោធិសត្វ​តាំង​វចីបណិធាន) ។

ដំណាក់​កាល​ទី​៣ លុះ​បាន​ប្រារព្ធ​ចិត្ត​ជា​ព្រះពោធិសត្វ​ច្រើន​កប្ប​ហើយ បុគ្គល​ក៏​ធ្វើ​សច្ចា​ប្រណិធាន​ដោយ​ប្ដេជ្ញា​ចំពោះ​ព្រះភ័ក្ត្រ​នៃ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ថា ៖

ដោយ​អំណាច​បុញ្ញកម្ម​ដែល​ខ្ញុំ​ព្រះអង្គ​បាន​បំពេញ​មាន​ប្រមាណ​ប៉ុណ្ណេះ សូម​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ព្រះអង្គ​បាន​ត្រាស់​ជា​ព្រះពុទ្ធ​មួយ​អង្គ​ក្នុង​អនាគតកាល ។

ដំណាក់​កាល​ទី​៣​នេះ ហាក់​ដូច​ជា​ដើម​ល្ង​រឹង​មាំ​ជា​រុក្ខជាតិ តែ​ពុំ​ទាន់​មាន​ផ្លែផ្កា (អាច​ប្រៀប​បាន​នឹង​រយៈ​ពេល​ដែល​ព្រះពោធិសត្វ​បំពេញ​បារមី​បន្ត​រហូត​បាន​ត្រាស់​បន្ទាប់​ពី​បាន​ទទួល​ការ​ព្យាករ​ពី​ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ​រួច​ហើយ) ។

កាលណា​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ទ្រង់​ព្យាករ​បុគ្គល​ណា​មួយ​ថា​នឹង​បាន​ត្រាស់​ជា​ព្រះពុទ្ធ ពេល​នោះ​ហើយ​បុគ្គល​នោះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា «និយតពោធិសត្វ» (បុគ្គល​ទៀង​នឹង​បាន​ត្រាស់​ជា​ព្រះពុទ្ធ) ។ និយតពោធិសត្វ​គ្រប់ៗ​ជាតិ​តែងតែ​ធ្វើ​សច្ចា​ប្រណិធាន​ដើម្បី​នឹង​បាន​ត្រាស់​ជា​ព្រះពុទ្ធ​ដោយ​ព្យាយាម​បំពេញ​ពុទ្ធការកធម៌​គឺ «ទសបារមី» ។

ភាគបន្ត

 

ធ្វើ​ផ្ទះ​ដើម្បី​ឲ្យ​ឃ្មុំ​ព្រៃ​សប្បាយ​ចិត្ត

នៅ​ពេល​ដែល​ក្រុម​អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ខ្លះ​​កំពុង​តែ​អង្កេត​អំពី​ការ​បាត់​បង់​ឃ្មុំ​យក​ទឹក​រាប់​លាន​ក្បាល​​ដែល​អាច​ជួយ​ក្នុង​ដំណើរ​រាយ​លំអង​មាន​តម្លៃ​រាប់​ពាន់​លាន​ដុល្លា​លើ​ដំណាំ​ឯកទេស​មួយ​ចំនួន អ្នក​ស្រាជ្រាវ​ខ្លះ​ទៀត​កំពុង​ស្រាវជ្រាវ​អំពី​វិធី​ដើម្បី​ទាក់ទាញ និង​គាំ​ទ្រ​ដល់​ឃ្មុំ​ព្រៃ ។ គេ​មិន​ដឹង​ជាក់​ច្បាស់​ទេ​ពី​បរិមាណ​ដំណើរ​លំអង​ដែល​ឃ្មុំ​ព្រៃ​ទាំង​នេះ​អាច​ធ្វើ​បាន​ខណៈ​ដែល​ពួក​វា​ចាប់​ផ្ដើម​ជីវិត​សាមគ្គី​របស់​វា ប៉ុន្តែ​មាន​ការ​វាយ​តម្លៃ​ខ្លះ​​អាច​យក​មក​គិតគូរ​បាន ។

មិន​ដូច​គ្នា​នឹង​ឃ្មុំ​ស្រុក​ផ្សាំ​ដែល​ចំណាយ​ពេល​វេលា​នៃ​ជីវិត​របស់​ពួក​វា​ថែទាំ​សម្បុក​ដ៏​ស្មុគស្មាញ​របស់​ពួក​វា​ហើយ​ដែល​នៅ​ក្នុង​សម្បុក​នោះ​ឃ្មុំ​ជា​ច្រើន​ជំនាន់​បាន​ញាស់ និង​ចិញ្ចឹម​ជីវិត ឃ្មុំ​ព្រៃ​ចូល​ចិត្ត​រស់​នៅ​តាម​របៀប​ស្ងប់ស្ងាត់​ជាង ។ នៅ​ក្នុង​ធម្មជាតិ ឃ្មុំ​ព្រៃ​ចូល​ទៅ​សម្រាក​នៅ​ទី​ងងឹត ឬ​សម្បុក​ជា​រូង ដែល​ជួនកាល​ជីក​រូង​ចូល​ក្នុង​ដី ឬ​ប្រហោង​ដើម​ឈើ ឬ​រចនាសម្ព័ន្ធ​ពី​ឈើ ។ ដើម្បី​កំណត់​ឲ្យ​ជាក់​ច្បាស់​ពី​សេវា​រាយ​លំអង​របស់​ឃ្មុំ​ព្រៃ​នៅ​ក្នុង​ចម្ការ​ផ្លែឈើ ឬ​កសិដ្ឋាន​ដែល​ចាំ​បាច់​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​វត្តមាន​​ឃ្មុំ​ទាំង​នោះ អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​កំពុង​ធ្វើ​ពិសោធន៍​ដោយ​ប្រើប្រាស់​ខ្លិន​ទាក់ទាញ​ដាក់​ក្នុង​សម្បុក​សិប្បនិមិត្ត ។ ដោយ​សិក្សា​ពី​ផ្នែក​នានា​នៃ​សម្បុក​ធម្មជាតិ​របស់​ឃ្មុំ រួម​មាន លំអង​ផ្កា​ចាស់ៗ ស្លឹក​ឈើ ភក់ និង​វត្ថុ​រាវ​របស់​ឃ្មុំ​ក្នុង​ការ​សាងសង់​ជញ្ជាំង​សម្បុក អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​សង្ឃឹម​ថា​នឹង​បាន​យល់​ដឹង​អំពី​ការ​ស្ថាបនា​ផ្ទះ​ឲ្យ​ឃ្មុំ​ព្រៃ​ដែល​នឹង​មាន​ខ្លិន​ដូច​ជា​ផ្ទះ​ឃ្មុំ​ពិតៗ ៕ អត្ថបទ​ដោយ Theresa L. Pitts-Singer

បកប្រែ និងផ្សព្វផ្សាយដោយមានការអនុញ្ញាតពី USDA (Agricultural Research/Sept 2009)

ឃ្មុំ​កាត់​ស្លឹក​ដំណាំ Alfalfa (Megachile rotundata) នៅ​លើ​ផ្កា Alfalfa ។ ឃ្មុំ​ប្រភេទ​នេះ​ជា​ប្រភេទ​ឃ្មុំ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ឃ្មុំ​ព្រៃ​នានា​ដែល​គេ​ ទាក់ទាញ​ឲ្យ​មក​ជួយ​ឃ្មុំ​យក​ទឹក​ក្នុង​ការ​រាយ​លំអង​ដំណាំ​នៅ​សហរដ្ឋ​ អាមេរិច 

ឃ្មុំ​កាត់​ស្លឹក​ដំណាំ Alfalfa (Megachile rotundata) នៅ​លើ​ផ្កា Alfalfa ។ ឃ្មុំ​ប្រភេទ​នេះ​ជា​ប្រភេទ​ឃ្មុំ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​ឃ្មុំ​ព្រៃ​នានា​ដែល​គេ​ទាក់ទាញ​ឲ្យ​មក​ជួយ​ឃ្មុំ​យក​ទឹក​ក្នុង​ការ​រាយ​លំអង​ដំណាំ​នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិច

 

December 17, 2009

កាប់​បំពង់​រង់​ទឹកភ្លៀង

និយមន័យៈ ការ​រង់ចាំ​ដែល​មិន​ច្បាស់​លាស់ ។

អត្ថាធិប្បាយ

អត្ថានុរូប

មាន​មនុស្ស​ខ្លះ​ដោយ​គ្រាន់​តែ​បាន​ឮ​សូរ​ផ្គរលាន់​ក៏​នឹង​ស្មាន​ថា នឹង​មាន​ភ្លៀង​ធំ​ហើយ ។ គេ​ក៏​បោះបង់​ការងារ​ដែល​កំពុង​ធ្វើ​នៅ​ដៃ​ចោល រួច​ក៏​ប្រញាប់​ប្រញាល់​ទៅ​កាប់​ឫស្សី​ធ្វើ​បំពង់​រង់​ចាំ​ត្រង​ទឹកភ្លៀង​ដែល​មិន​ទាន់​ទាំង​ដឹង​ច្បាស់​ថា មាន​ភ្លៀង​ឬ​ក៏​អត់​ផង ។

អត្ថប្បដិរូប

កិច្ចការ​អ្វី​ក៏​ដោយ បើ​មិន​ទាន់​ដឹង​ច្បាស់លាស់​ទេ គេ​មិន​ត្រូវ​សង្ឃឹម​ខ្លាំងក្លា​រហូត​ដល់​សុខ​ចិត្ត​ចោល​ការងារ​ដែល​កំពុង​ធ្វើ​នៅ​ដៃ​នោះ​ទេ ។

ឧទាហរណ៍ៈ មនុស្ស​ម្នាក់​កំពុង​ធ្វើ​ចម្ការ ស្រាប់​តែ​ថ្ងៃ​មួយ​បាន​ដំណឹង​ថា មាន​គេ​បម្រុង​មក​បើក​រោងចក្រ​ក្នុង​ភូមិ​របស់​ខ្លួន ។ មនុស្ស​នោះ​ក៏​លះបង់​ការងារ​កសិកម្ម​ចោល​អស់​រលីង ។ មួយ​ថ្ងៃៗ គេ​គិត​តែ​ពី​ដើរ​ស៊ើប​ការងារ​រោងចក្រ ។ ចំណែក​ក្រុមហ៊ុន​ក៏​ពុំ​ទាន់​ប្រាកដ​ថា មក​បើក​ថ្ងៃ​ណា​ដែរ ។ ឯ​អ្នក​រង់​ចាំ​ក៏​ចេះ​តែ​រង់​ចាំ​រហូត​ទៅ គឺ​រង់​ចាំ​រហូត​ដល់​អស់​លុយ​កាក់​ពី​ខ្លួន ។

ដូច្នេះ​ការ​ដែល​ឮ​សូរ ហើយ​រង់​ចាំ​នេះ​ពុំ​ល្អ​ឡើយ ៕

 

សុភាសិត​ផ្សេងទៀត

 

ស្វែង​យល់​ពាក្យ «កម្ទេច​កម្ទី»

«កម្ទេច​កម្ទី» តាម​វចនានុក្រម​បាន​សេចក្ដី​ថា ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ទេច​គឺ​កម្ទេច​ជា​ធូលី ឬ​ជា​ផេះ ។ល។ បរិវារស័ព្ទ «កម្ទី» អាច​គន្លាស់​បាន​ជា​ពាក្យ «កម្ទី​ជា​ធូលិច» គឺ «កម្ទេច​ជា​ធូលី» ។

 

បរិវារស័ព្ទ​ខ្មែរ​ផ្សេងទៀត

 

ប្រាសាទ​តុប

ប្លង់​ប្រាសាទ​តំបន់​អង្គរ បង្ហាញ​ទីតាំង​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច​ និង​តុប​ខាងកើត (រង្វង់​ពណ៌​ក្រហម)

ប្លង់​ប្រាសាទ​តំបន់​អង្គរ បង្ហាញ​ទីតាំង​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច​ និង​តុប​ខាងកើត (រង្វង់​ពណ៌​ក្រហម)

នៅ​ពេល​មើល​ប្លង់​​ប្រាសាទ​នៅ​ក្នុង​បរិវេណ​អង្គរធំ ខ្ញុំ​​បាន​ចាប់​អារម្មណ៌​នឹង​ប្រាសាទ​ចំនួន​០២​ឈ្មោះ​តុប​ដូច​គ្នា ដែល​មួយ​ស្ថិត​នៅ​ផ្នែក​ខាងកើត និង​មួយ​ទៀត​នៅ​ផ្នែក​ខាងលិច មិន​ឆ្ងាយ​ប៉ុន្មាន​ពី​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ទ្វារ​ជ័យ និង​ទ្វារ​ខាងលិច ។ ផ្លូវ​ចូល​ទៅ​កាន់​ប្រាសាទ​ទាំង​ពីរ​នេះ​គ្មាន​ស្លាក​ប្រាប់​ទិស ឬ​សញ្ញា​សម្គាល់​ឡើយ ក្រៅ​ពី​បង្គោល​បេតុង​ចំនួន​០២ ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចំណាយ​ពេល​មួយ​រយៈ​ដើម្បី​រក​ផ្លូវ​ឃើញ​ដើម្បី​ចូល​ទៅ​កាន់​ប្រាសាទ ។ លាក់​ខ្លួន​ជ្រក​ក្រោម​ព្រឹក្សា​នៃ​ព្រៃ​អង្គរធំ ប្រាសាទ​តុប​កម្រ​នឹង​មាន​អ្នកទេសចរ​ចូល​ទៅ​ទស្សនា​ណាស់ ។

ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ប្រាសាទ​តុប​ខាលិច ចុះ​ក្នុង​បញ្ជី​សារពើភណ្ឌ​លេខ​៤៨៦ កាល​ដើម​ឡើយ​មាន​តួ​ប៉ម​ទោល​តែឯង សង់​នៅ​លើ​ខឿន​ខ្ពស់​ប៉ុណ្ណោះ ។ គេ​យល់​ថា សម័យ​ដែល​សង់​នោះ​គឺ​សតវត្ស​ទី​១០ ថ្វី​ត្បិត​តែ​នៅ​ទីនេះ​គេ​មាន​ឃើញ​សិលាចារឹក​មួយ​ពី​សតវត្ស​ទី​៩​ក៏​ដោយ ។

ប្រាសាទ​ទាំង​មូល​ដែល​យើង​ឃើញ​សព្វ​ថ្ងៃ ជា​លទ្ធផល​នៃ​ការ​កែ​បន្ថែម​បន្ថយ​ដែល​ធ្វើ​ឡើង​ចាប់​ពី​សតវត្ស​ទី​១៣​ដល់​សតវត្ស​ទី​១៧ ។ ក្នុង​ពេល​នោះ ខឿន​ដើម​ឡើយ​ជា​ថ្ម​បាយក្រៀម​សុទ្ធសាធ​ត្រូវ​គេ​ព័ទ្ធ​គ្រប​លម្អ​ដោយ​ថ្ម​ភក់​មួយ​ជាន់​ពីលើ ។ តួ​ប៉ម​ទោល​ក៏​គេ​កែកុន​ដែរ ដោយ​រក្សា​ទុក​នូវ​ផ្នែក​ចម្លាក់​ផ្សេងៗ ដូចជា​ផ្ដែរ និង​សសរ​ដែល​ឆ្លាក់​លើ​ថ្ម​ភក់​ពណ៌​ផ្កាឈូក ។ គេ​បាន​បន្ថែម​តួ​ប៉ម​០២​ទៀត​ឲ្យ​រត់​ជួរ​ជាមួយ​តួ​ប៉ម​ទោល (ឥឡូវ​ក្លាយ​ជា​តួប៉ម​កណ្ដាល) មួយ​ខាងជើង មួយ​ទៀត​ខាងត្បូង ។ តួ​ប៉ម​ទាំងអស់​នោះ​សុទ្ធ​តែ​មាន​ចម្លាក់​រូប​ព្រះពុទ្ធសាសនា ។ គេ​ឃើញ​ផ្ទាំង​ចម្លាក់​ព្រះពុទ្ធ​ទ្រង់​ឈរ​ខ្លះ​ដែល​រលំ​ដួល​ពី​ទ្វារ​បញ្ឆោត​នៃ​ប៉ម​ខាងជើង ។ នៅ​ជុំវិញ​បរិវេណ​ប្រាសាទ ផ្ទាំង​ចម្លាក់​ដែល​រលំ​ពី​ប៉ម​ទាំង​បី​ត្រូវ​បាន​គេ​យក​មក​ផ្គុំ​ឲ្យ​មើល​យល់​នៅ​លើ​ដី ។

នៅ​សម័យ​កណ្ដាល គេ​បាន​សាង​ខឿន​ទ្រវែង​មួយ​ត​ពី​ខឿន​ចាស់​មក​ខាងកើត ។ នៅ​ចុង​ខាងលិច​នៃ​ខឿន​លយ​ថ្មី​នេះ គេ​ឃើញ​សំណល់​បល្ល័ង្ក​ព្រះ​ធំ​មួយ ។ មាន​អំបែង​ក្បឿង​រាយ​នៅ​ទីនោះ​ធ្វើ​ឲ្យ​ដឹង​ថា​នេះ​ជា​ខឿន​ព្រះវិហារ ឬ​អគារ​ធ្វើ​ឧបោសថ​សីល​ប្រភេទ​ណា​មួយ ដែល​ពី​មុន​មក​សាង​អំពី​ឈើ ។

ជុំ​វិញ​ប្រាសាទ​ គេ​ដាំ​ស្លឹក​សីមា​ភ្លោះ​នៅ​គ្រប់​ទិស​ទាំង​៨​ដែល​ជា​ប្រពៃណី​ទូទៅ​ក្នុង​ការ​ដែល​ព្រះពុទ្ធសាសនា​ថេរវាទ​ចូល​ទៅ​កាន់​កាប់​ទី​កន្លែង​បូជា​ចាស់​ក្រោយ​ពី​ដូរ​រាជធានី​ចេញ​ចាក​អង្គរ​មក ។ សីមា​ខ្លះ​នៅ​ទី​កន្លែង​ដើម​ មិន​ទាន់​រង្គោះរង្គើ​ទៅ​ណា​ឡើយ ថែម​ទាំង​មាន​ដី​មក​លុប​ផ្នែក​ខាងក្រោម​ផង ។

បច្ចុប្បន្ន ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច​ទទួល​រង​នូវ​ការ​ខូច​ខាត បាត់​លំនឹង និង​ត្រូវ​បាន​ទល់​ការពារ​ រង់ចាំ​ការ​ជួស​ជុល​កែលម្អ ។

ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ស្ថិត​នៅ​ចន្លោះ​ទ្វារ​ជ័យ និង​ទ្វារ​ខ្មោច ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត ចុះ​ក្នុង​បញ្ជី​សារពើភណ្ឌ​លេខ​៤៨៧ ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ឈ្មោះ​មួយ​ទៀត​ថា​ ប្រាសាទ​មង្គលថិ​ផង​ដែរ ដើម្បី​រំឭក​ដល់​ព្រះសង្ឃ​ដ៏​មាន​អំណាច​មួយ​អង្គ​ឈ្មោះ ជ័យមង្គលថិ ដែល​ជា​កូន​របស់​ព្រាហ្មណ៍​ព្រះរាជគ្រូ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧ ។ ប្រាសាទ​នេះ​ដើម​ឡើយ​ផ្ដួច​ផ្ដើម​សាង​សង់​ដោយ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧ ប៉ុន្តែ​ពុំ​ទាន់​បាន​សម្ពោធ​នៅ​ឡើយ រហូត​ទាល់​តែ​ដល់​ឆ្នាំ​១២៩៥​ទើប​សម្ពោធ​ប្រើ​ប្រាស់​សម្រាប់​ពិធី​សាសនា គឺ​ប្រមាណ​៩​ទសវត្សរ៍​បន្ទាប់​ពី​ព្រះអង្គ​ចូល​ទីវង្គត ។ ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត​គឺ​ជា​ប្រាសាទ​ឧទ្ទិស​ដល់​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​ដែល​បាន​ស្ថាបនា​ឡើង​នៅ​ក្នុង​តំបន់​អង្គរ និង​កសាង​ឡើង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ច្របូកច្របល់​នៃ​ការ​វិល​ត្រឡប់​មក​កាន់​ព្រហ្មញ្ញ​សាសនា​វិញ​ បន្ទាប់​ពី​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧​ចូល​ទីវង្គត ។

ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត​ជា​ប្រាង្គ​ទោល ​ត្រូវ​បាន​កសាង​ឡើង​ពី​ថ្មភក់ បែរ​មុខ​ទៅ​ខាងកើត មាន​ទ្វារ​បញ្ឆោត​នៅ​ទិស​បី​ផ្សេងទៀត បច្ចុប្បន្ន​នេះ​មាន​ការ​រលំ​បាក់​បែក​ច្រើន ។ គេ​ឃើញ​មាន​ថ្ម​មួយ​ដុំ​មាន​ឆ្លាក់​វិស្ណុ​ផ្ទំ​លើ​ពស់​អនន្តៈ និង​ព្រះព្រហ្ម​គង់​លើ​ផ្កាឈូក វិស្ណុ​ដៃ​បួន​នៅ​លើ​ស្មា​គ្រុឌ ខាងលើ​ក្រឹស្ណ​ពាក់​មកុដ​កំពូល​បី​ទ្រ​ភ្នំ​ការពារ​ហ្វូង​គោ និង​គង្វាល ព្រះរាម​កាន់​ធ្នូ ដែល​នៅ​ថ្ម​នេះ​ឃើញ​មាន​អវតារ​ព្រះនរាយណ៍​សឹង​គ្រប់​សព្វ ។ មាន​ថ្ម​មួយ​ដុំ​ទៀត មាន​ចម្លាក់​រូប​លោកេស្វរៈ​ដៃ​បួន នាង​បវិតី និង​មករ​ក្លាយ​ជា​ក្រពើ នៅ​ហោជាង​ព្រះឥសូរ​រាំ​ជាមួយ​នឹង​អគ្គមហេសី ៕

រូបភាព​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ប្លង់​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច (ផ្នែក​ពណ៌​ក្រហម​សាងសង់​នៅ​សតវត្ស​ទី​១០ និង​កែ​សម្រួល​នៅ​សម័យ​ក្រោយ​មក​ទៀត និង​ផ្នែក​ពណ៌​លឿង​សាងសង់​បន្ថែម​នៅ​សម័យ​កណ្ដាល) 

ប្លង់​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច (ផ្នែក​ពណ៌​ក្រហម​សាងសង់​នៅ​សតវត្ស​ទី​១០ និង​កែ​សម្រួល​នៅ​សម័យ​ក្រោយ​មក​ទៀត និង​ផ្នែក​ពណ៌​លឿង​សាងសង់​បន្ថែម​នៅ​សម័យ​កណ្ដាល)

ផ្លូវ​ចូល​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច មើល​ពី​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ទ្វារ​ខាងលិច

ផ្លូវ​ចូល​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច មើល​ពី​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ទ្វារ​ខាងលិច

ផ្លូវ​ចូល​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច មើល​ពី​មុខ​ប្រាសាទ

ផ្លូវ​ចូល​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច មើល​ពី​មុខ​ប្រាសាទ

ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច មើល​ពី​ទិស​ខាងកើត

ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច មើល​ពី​ទិស​ខាងកើត

ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច​នេះ​ខូចខាត​ធ្ងន់​ធ្ងរ ត្រូវ​បាន​ទល់ទ្រ​ដោយ​ដែក​ស្អេកស្កះ មើល​រូបរាង​ពុំ​យល់

ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច​នេះ​ខូចខាត​ធ្ងន់​ធ្ងរ ត្រូវ​បាន​ទល់ទ្រ​ដោយ​ដែក​ស្អេកស្កះ មើល​រូបរាង​ពុំ​យល់

សំណល់​ថ្ម​នៃ​ប៉ម​ខាងជើង​ដែល​បាន​រលំ​បាក់

សំណល់​ថ្ម​នៃ​ប៉ម​ខាងជើង​ដែល​បាន​រលំ​បាក់

សំណល់​ប៉ម​ខាងត្បូង​ក្រោយ​ពី​រលំ​បាក់

សំណល់​ប៉ម​ខាងត្បូង​ក្រោយ​ពី​រលំ​បាក់

បំណែក​ថ្ម​ដែល​បាន​រលំ​បាក់​ពី​ប៉ម​ប្រាសាទ

បំណែក​ថ្ម​ដែល​បាន​រលំ​បាក់​ពី​ប៉ម​ប្រាសាទ

បំណែក​ថ្ម​ដែល​បាន​រលំ​បាក់​ពី​ប៉ម​ប្រាសាទ

បំណែក​ថ្ម​ដែល​បាន​រលំ​បាក់​ពី​ប៉ម​ប្រាសាទ

ការ​ទល់​ទ្រ​ប៉ម​ប្រាសាទ​កណ្ដាល​កុំ​ឲ្យ​រលំ​បាក់

ការ​ទល់​ទ្រ​ប៉ម​ប្រាសាទ​កណ្ដាល​កុំ​ឲ្យ​រលំ​បាក់

ការ​ទល់​ទ្រ​ប៉ម​ប្រាសាទ​កណ្ដាល​កុំ​ឲ្យ​រលំ​បាក់

ការ​ទល់​ទ្រ​ប៉ម​ប្រាសាទ​កណ្ដាល​កុំ​ឲ្យ​រលំ​បាក់

ចម្លាក់​នៅ​លើ​ផ្ដែរ​ខាងត្បូង​នៃ​ប៉ម​ប្រាសាទ​កណ្ដាល​នេះ​នៅ​ល្អ​ជាង​គេ (ថ្មភក់​ពណ៌​ផ្កាឈូក)

ចម្លាក់​នៅ​លើ​ផ្ដែរ​ខាងត្បូង​នៃ​ប៉ម​ប្រាសាទ​កណ្ដាល​នេះ​នៅ​ល្អ​ជាង​គេ (ថ្មភក់​ពណ៌​ផ្កាឈូក)

បំណែក​ហោជាង​នៃ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

បំណែក​ហោជាង​នៃ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

សសរ​ពេជ្រ​ពី​ថ្មភក់​ពណ៌​ផ្កាឈូក

សសរ​ពេជ្រ​ពី​ថ្មភក់​ពណ៌​ផ្កាឈូក

ថ្ម​ទម្រ ឬ​លម្អ រាង​មូល​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ថ្ម​ទម្រ ឬ​លម្អ រាង​មូល​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ថ្ម​ទម្រ ឬ​លម្អ រាង​ជ្រុង​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ថ្ម​ទម្រ ឬ​លម្អ រាង​ជ្រុង​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ទម្រ​បដិមា​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ទម្រ​បដិមា​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

បំណែក​ក្បាល​នាគ​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

បំណែក​ក្បាល​នាគ​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

សីមា​កប់​ក្នុង​ដី​ពាក់​កណ្ដាល​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

សីមា​កប់​ក្នុង​ដី​ពាក់​កណ្ដាល​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ក្បាច់​ផ្កា​ភ្ញី​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

ក្បាច់​ផ្កា​ភ្ញី​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងលិច

រូបភាព​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ផ្លូវ​ចូល​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត មើល​ពី​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ទ្វារ​ជ័យ

ផ្លូវ​ចូល​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត មើល​ពី​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ទ្វារ​ជ័យ

ផ្លូវ​ចូល​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត មើល​ពី​មុខ​ប្រាសាទ

ផ្លូវ​ចូល​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត មើល​ពី​មុខ​ប្រាសាទ

ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត​ មើល​ពី​មុខ

ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត​ មើល​ពី​មុខ

ជ្រុង​មួយ​នៃ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ជ្រុង​មួយ​នៃ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ជណ្ដើរ​ឡើង​ទៅ​កាន់​ទ្វារ​បញ្ឆោត​ខាងជើង

ជណ្ដើរ​ឡើង​ទៅ​កាន់​ទ្វារ​បញ្ឆោត​ខាងជើង

ជ្រុង​មួយ​នៅ​ក្នុង​តួប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ទ្វារ​ប្រាសាទ​ខាងកើត មើល​ពី​ខាងលិច

ជ្រុង​មួយ​នៅ​ក្នុង​តួប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ជ្រុង​មួយ​នៅ​ក្នុង​តួប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

សិលាចារឹក​នៅ​លើ​សសរ​ទ្វារ​ខាងកើត

សិលាចារឹក​នៅ​លើ​សសរ​ទ្វារ​ខាងកើត

បំណែក​ដុំ​ថ្ម​បាក់​រលំ​ពី​តួប្រាសាទ

បំណែក​ដុំ​ថ្ម​បាក់​រលំ​ពី​តួប្រាសាទ

ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត មើល​ពី​ទិស​ឥសាន

ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត មើល​ពី​ទិស​ឥសាន

បំណែក​ផ្ដែរ ឥសូរ​រាំ

បំណែក​ផ្ដែរ ឥសូរ​រាំ

បំណែក​ផ្ដែរ វិស្ណុ​ផ្ទំ​លើ​ពស់​អនន្តៈ

បំណែក​ផ្ដែរ វិស្ណុ​ផ្ទំ​លើ​ពស់​អនន្តៈ

ក្បាច់​ផ្កា​ភ្ញី​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ក្បាច់​ផ្កា​ភ្ញី​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ក្បាច់​ផ្កា​ភ្ញី​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

ក្បាច់​ផ្កា​ភ្ញី​នៅ​ប្រាសាទ​តុប​ខាងកើត

 

«« Older Posts |




















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Helga Cleve