Chouk Khmer

March 1, 2009

ចន្លុះ

ចន្លុះ​ស្លឹក​ព្រាល

ចន្លុះ​ស្លឹក​ព្រាល

ចន្លុះ  ( ន. )  គ្រឿង​អុជ​បំភ្លឺ ធ្វើ​ដោយ​ជ័រ​និង​ស្លឹក​ឈើ ឬ​ធ្វើ​ដោយ​សំបក​ឈើ​មាន​ជ័រ; មាន​ច្រើន​យ៉ាង : ចន្លុះ​ស្លឹក, ចន្លុះ​ក្រាក់, ចន្លុះ​ស្មាច់…។

 

ស្លឹក​ព្រាល​សម្រាប់​ធ្វើ​ចន្លុះ

 ស្លឹក​ព្រាល​សម្រាប់​ធ្វើ​ចន្លុះ

ស្លឹក​ព្រាល​ត្រូវ​បាន​គេ​ចង​រុំ​ជា​ចង្កោម រួច​យក​ជ័រ​ឈើ​​ក្ដៅៗ​មក​​ពូន​ស្បូត​ពី​លើ

 ស្លឹក​ព្រាល​ត្រូវ​បាន​គេ​ចង​រុំ​ជា​ចង្កោម រួច​យក​ជ័រ​ឈើ​​ក្ដៅៗ​មក​​ពូន​ស្បូត​ពី​លើ

បន្ទាប់​ពី​ជ័រ​ឈើ​ត្រជាក់​ និង​ឡើង​រឹង គេ​ទទួល​បាន​ចម្លុះ​សម្រាប់​ដុច​បំភ្លឺ

បន្ទាប់​ពី​ជ័រ​ឈើ​ត្រជាក់​ និង​ឡើង​រឹង គេ​ទទួល​បាន​ចម្លុះ​សម្រាប់​ដុច​បំភ្លឺ

តម្លៃ​ចន្លុះ​មួយ​ដើម នៅ​ទី​កន្លែង​ធ្វើ​ក្នុង​ផ្សារ​អន្លង់វែង ខេត្ត​ឧត្ដរមានជ័យ គឺ ៨០០ រៀល (ថ្ងៃ​ទី​២១ ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​២០០៩)

 

វិធី​ប្រើប្រាស់​ឧបករណ៍​ដាំ​ស្រូវ​ជា​ជួរ

 

ឧបករណ៍​ដាំ​ស្រូវ​ជា​ជួរ

១. ការ​ណែនាំ​អំពី​របៀប​ប្រើប្រាស់​

  1. ប្រើ​កា​ឬ​កំប៉ុង​កាត់​មាត់​ ​ ​ដើម្បី​ចូក​ស្រូវ​ចាក់​បញ្ចូល​ក្នុង​ធុង​ផ្ទុក​គ្រាប់​ ​កម្រិត​ផ្ទុក​គ្រាប់ស្រូវ​គឺ​ប្រហែល​ពី​ ​១/២ ទៅ​ ​២/៣ នៃ​ធុង​ ​គឺ​ ​ល្មម​ ​(ប្រសិនបើ​ពេញ​ជ្រុល​គឺ​ងាយ​នឹង​ស្ទះ​)
  2. ខ្ទាស់​គម្រប​ធុង​ឱ្យ​បាន​ល្អ​មុន​ពេល​អូស​ដាំ ។​ ​គួរ​គប្បី​អូស​តាម​ទិស​ព្រួញ​នៅ​លើ​គម្រប​គ្រប​
  3. គប្បី​អូស​ឱ្យ​បាន​ត្រង់​ល្អ​ ​ដើម្បី​ងាយស្រួល​ក្នុង​ការ​អូស​ជើង​បន្ទាប់​
  4. នៅ​ពេល​ដែល​ស្រូវ​នៅ​សល់​ប្រហែល​ ​១/៤ នៃ​ធុង​ ​ត្រូវ​ចាក់​បញ្ចូល​ថែម​ទៀត​ ​ដើម្បី​ឱ្យ​បរិមាណ​គ្រាប់ស្រូវ​ធ្លាក់​បាន​ស្មើ​ល្អ​
  5. មុន​ពេល​អូស​ ​ត្រូវ​រុញ​ទៅ​ទាញ​មក​នៅ​នឹង​កន្លែង​សិន​ ​នៅ​ពេល​ដែល​ឃើញ​គ្រាប់ស្រូវ​ធ្លាក់​ហើយ​ ​ទើប​ចាប់ផ្ដើម​អូស​ទៅ​មុខ​ ​(កង់​សម្រាប់​ចល័ត​ទី​វិល​បាន​កន្លះ​ជុំ​ទើប​ស្រូវ​ធ្លាក់​)
  6. ខ្សែវ័ណ្ឌ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​មាន​រន្ធ​នៅ​លើ​ធុង​ប្រើ​សម្រាប់​កែសម្រួល​គម្លាត​ ​“ចន្លោះ​” និង​បរិមាណ​គ្រាប់​ធ្លាក់​តាម​ចិត្ដ​ចង់​ ​(តាម​សំណូមពរ​ក្នុង​ ​ការ​ប្រើប្រាស់) ។

២. ការ​ណែនាំ​អំពី​របៀប​កែសម្រួល​បរិមាណ​គ្រាប់​ធ្លាក់​

  1. ជាមួយ​នឹង​ឧបករណ៍​អូស​ដាំ​ជា​ជួរ​ ​(Drum​ ​Seeder​) ប្រសិនបើ​គ្រាប់​ពូជ​ដុះ​ពន្លក​វែង​នោះ​ ​គឺ​វា​ធ្លាក់​តិច​ជាង​បើ​ប្រៀបធៀប​ទៅ​នឹង​គ្រាប់​ពូជ​ដែល​ដុះ​ពន្លក​ខ្លី ។​ ​គ្រាប់ពូជ​សើម​ធ្លាក់​តិច​ជាង​គ្រាប់ពូជ​ស្ងួត ។​ ​អាស្រ័យ​ហេតុនេះ​ហើយ​ ​ទើប​យើង​ត្រូវ​អនុវត្ដ​ការ​កែសម្រួល​នូវ​ដង់ស៊ីតេ​នៃ​ការ​ដាំ​គ្រាប់​ស្រូវ ។​
  2. ខ្សែវ័ណ្ឌ​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ធុង​ ​“វ័ណ្ឌ​ខ្សែ​ពាន​” អាច​កែសម្រួល​បាន​ពី​ ​៥០-១០០ គក​/ហត ។​ ​ប្រសិនបើ​នៅ​ពេល​មិន​ទាន់​កែសម្រួល​ការ​ធ្លាក់​ ​មាន​ដង់ស៊ីតេ​ ​១៥០ គក​/ហត​ ​នោះ​គឺ​មាន​ន័យ​ថា​ ​នៅ​ពេល​នេះ​ ​២៨ រន្ធ​ ​ធ្លាក់​បាន​ប្រហែល​ ​១០០ គក​/ហត​ ​និង​បរិមាណ​គ្រាប់​ ​ដែល​ធ្លាក់​នៅ​ជួរ​ ​១៤ រន្ធ​ ​គឺ​ប្រហែល​ ​៥០ គក​/ហត ។​ ​ដើម្បី​កាត់​បន្ថយ​បរិមាណ​គ្រាប់​ធ្លាក់​ ​យើង​ត្រូវ​បង្វិល​ខ្សែវ័ណ្ឌ​ ​(បង្ខិត​) នៅ​ជួរ​ដែល​មាន​ ​១៤​រន្ធ​ ​ធ្វើ​យ៉ាងណា​បង្រួម​អង្កត់ផ្ចិត​រន្ធ​ដែល​ធ្លាក់​ ​ពេល​នោះ​​គឺ​បរិមាណ​គ្រាប់​ធ្លាក់​ថយ​ចុះ​តាម​ជា​លំដាប់​រហូត​ដល់​បិទ​ជិត​ទាំងស្រុង ។​ ​ដូចនេះ​បរិមាណ​គ្រាប់​ធ្លាក់​នឹង​ត្រូវ​បន្ថយ​ជា​លំដាប់​ពី​ ​១៥០ គក​/ហត​ ​ចុះ​មក​ ​១០០ គក​/ហត​ ​(ខ្សែវ័ណ្ឌ​ ​១៤ រន្ធ​ ​ប្រើ​ ​សម្រាប់​កែសម្រួល​បរិមាណ​គ្រាប់​ជ្រុះ​/ធ្លាក់)
  3. ដើម្បី​ធ្វើ​បន្ដ​នូវ​ការ​បន្ថយ​បរិមាណ​គ្រាប់​ធ្លាក់​ ​យើង​រំកិល​ ​“បង្ខិត​” ខ្សែវ័ណ្ឌ​ពី​ជួរ​ដែល​មាន​ ​១៤ រន្ធ​ ​ទៅ​ជួរ​ដែល​មាន​ ​២៨ រន្ធ ។​ ​នៅ​ពេល​នេះ​ជួរ​ដែល​មាន​ ​១៤ រន្ធ​ ​ធ្លាក់​ធម្មតា​ ​“៥០ គក​/ហត​” ឯ​ជួរ​ ​ដែល​មាន​ ​២៨ រន្ធ​ ​បាន​ត្រូវ​បិទ​អស់​ពាក់កណ្ដាល​ ​គឺ​នៅ​សល់​ ​១៤ រន្ធ​ ​ដែល​ជ្រុះ ។​ ​ដូច្នេះ​ ​ដង់ស៊ីតេ​ធ្លាក់​គឺ​ ​១០០ គក​/ហត ។​ ​យើង​បន្ដ​ការ​កែសម្រួល​ដូច​ពេល​មុន​ ​ពេល​នោះ​គឺ​ ​១៤ រន្ធ​ ​ដែល​នៅ​សល់​ ​នឹង​រួម​តូច​ជា​បណ្ដើរ​ ​រហូត​ដល់​បិទ​ជិត​ទាំងស្រុង ។​ ​យើង​នឹង​បាន​បរិមាណ​គ្រាប់​​ជ្រុះ​ថយ​ជា​បណ្ដើរ​ពី​ ​១០០ គក​/ហត​ ​ចុះ​មក​ ​៥០ គក​/ហត ។​

៣. ការ​ណែនាំ​អំពី​របៀប​ថែទាំ​

ក្រោយ​ពេល​ប្រើប្រាស់​រួច​ ​ត្រូវ​លាង​សម្អាត​ឱ្យ​ស្អាត​ ​ហើយ​ដាក់​នៅ​កន្លែង​ត្រជាក់​ ​មិន​ត្រូវ​ដាក់​ជិត​ភ្លើង​ ​និង​របស់​ដែល​ក្ដៅ ។​ ​ធ្វើ​ដូច្នេះ​បាន​ ​ឧបករណ៍​នេះ​នឹង​មាន​អាយុកាល​ប្រើប្រាស់​រហូត​ដល់​៣ ឆ្នាំ ។​

៤. ជំហាន​ទាំងឡាយ​សម្រាប់​ត្រៀម​រៀបចំ​ក្នុង​ពេល​ដាំ​

  1. ការ​ធ្វើ​អនាម័យ​ស្រែៈ​ ​រើស​ប្រមូល​ស្មៅ​ឱ្យ​អស់​ស្អាត​ ​ព្រមទាំង​គល់​​ជញ្ជ្រាំង​ ​ដើម្បី​ជៀសវាង​ជម្ងឺ​ដែល​បន្សល់​ពី​រដូវ​មុន​ ​(ការ​ដាំ​លើក​ ​មុន​)
  2. រៀបចំ​សម្រិតសម្រាំង​ដីស្រែៈ​ ​ធ្វើ​ដី​ឱ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ​ ​ហ្មត់ចត់​ ​ប្រើ​​រនាស់​ធ្មេញ​ ​គឺ​ធ្វើ​យ៉ាងណា​ឱ្យ​ផ្ទៃដី​ស្រែ​មាន​សភាព​រាបស្មើ​ ​(ក្នុង​កម្រិត​ប្រហាក់ប្រហែល​) បង្កើត​ផ្លូវ​បញ្ចេញ​ទឹក​ឱ្យ​បាន​ល្អ ។​ ​ត្រៀម​ធ្វើ​ដី​ឱ្យ​ហើយ​ស្រេច​ពី​ល្ងាច​ ​ដល់​ព្រឹកស្អែក​ចាប់ផ្ដើម​អូស​ដាំ ។​
  3. ការ​ត្រៀម​រៀបចំ​ស្រូវពូជ​
    • គួរ​ប្រើ​ពូជ​ដែល​មាន​អាយុ​ ​“ការ​រីក​លូតលាស់​” ពី​៩០​​ថ្ងៃ​ឡើង​ទៅ​
    • បរិមាណ​គ្រាប់​ដែល​ចាំបាច់​ត្រូវ​ប្រើ​គឺ​ពី​ ​៥០ ទៅ​ ​១៥០ គក​/ហត​ ​(អាស្រ័យ​ទៅ​តាម​តំបន់​ ​និង​សំណូមពរ​របស់​អ្នក​ប្រើ​)
    • ស្រូវពូជ​ត្រូវ​ស្អាត​ ​គួរ​គប្បី​ត្រាំ​ ​ផ្អាប់​ ​ត្រួតពិនិត្យ​ជា​មុន​នូវ​សមាមាត្រ​ ​(អត្រា​) ដំណុះ​ ​កម្រិត​អត្រា​ដំណុះ​ត្រូវ​ទទួល​បាន​ពី​ ​៩០% ឡើង​ទៅ​ ​ត្រាំ​ពូជ​ពី​ ​២៤-៣៦ ម៉ោង​ ​ផ្អាប់​ពូជ​ពី​ ​២៤-៣៦ ម៉ោង ។​ ​ពេល​ផ្អាប់​បាន​ ​២៤ ម៉ោង​ ​យើង​ច្របល់​ពូជ​ឱ្យ​គ្រាប់ពូជ​ស្រស់ទឹក​ ​និង​ដើម្បី​ឱ្យ​វា​ចេញ​បាន​ស្មើ​ល្អ​ ​(ដំណុះ​) ពន្លក ។​ ​(ជា​ធម្មតា​ ​បើ​ស្នាម​ ​ប្រេះ​មាន​ប្រវែង​១/៣ នៃ​គ្រាប់ពូជ​គឺ​សម​ល្មម) ។
  4. ការ​ថែទាំ​ស្រូវ​តាម​ជួរ
    • ក្រោយ​ពេល​អូស​ដាំ​បាន​ ​៣-៤ ថ្ងៃ​ ​ត្រូវ​ប្រើ​ថ្នាំ​សម្លាប់​ស្មៅ​
    • ក្រោយ​ពេល​អូស​ដាំ​បាន​ ​៥-៧ ថ្ងៃ​ ​ត្រូវ​បញ្ចូល​ទឹក​ស្រែ​
    • ក្រោយ​ពេល​ដាំ​បាន​ ​១៨-២០ ថ្ងៃ​ ​យើង​ត្រូវ​ជួស​នៅ​កន្លែង​ដែល​មិន​ដុះ ។​
  5. វិធី​បាច​ជី​
    • បាច​ជី​លើក​ទី​១:​ ​ពី​ ​៥-៧ ថ្ងៃ​ ​ក្រោយ​ពេល​ដាំ ។​ ​ប្រសិនបើ​ដីស្រែ​ស្ងួត​ខ្វះ​ទឹក​គឺ​គប្បី​បាញ់​ ​(បាច​) ជី​ជំនួយ​ស្លឹក ។​
    • បាច​ជី​លើក​ទី​២:​ ​ពី​ ​២០-២២ ថ្ងៃ​ ​ក្រោយ​ពេល​ដាំ ។​
    • រហូត​ដល់​ស្រូវ​បាន​បែក​មែក​ពេញ​ជួរ​ ​(ប្រហែល​ ​៣០ ថ្ងៃ​ ​ក្រោយ​​ដាំ​) ត្រូវ​អនុវត្ដ​កិច្ចការ​ផ្ដាច់​ទឹក​ ​បង្ខះ​ទឹក​ ​ដើម្បី​ឱ្យ​ស្រែ​ស្ងួត​ ​រហូត​ដល់​យ៉ាងតិច​បំផុត​ ​២/៣ ស្រូវ​មាន​ពណ៌​លឿងទុំ​ ​(លឿង​ទឹក​ក្រូច​) ប្រហែល​ ​៤០-៤២ ថ្ងៃ​ ​ក្រោយ​ដាំ​ ​ពេល​នោះ​ទើប​បញ្ចូល​ទឹក​ស្រែ​ ​និង​បាច​ជី ៕​
 
នាយកដ្ឋាន​គ្រឿងយន្ត​កសិកម្ម
ក្រសួង​កសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ
 

ឧបករណ៍​ដាំ​ស្រូវ​ជា​ជួរ

 ឧបករណ៍​ដាំ​ស្រូវ​ជា​ជួរ

 

រក​ឃើញ​កន្លែង​តម្កល់​អដ្ឋិធាតុ​បុរាណ​អាយុ​៥០០​ឆ្នាំ​នៅ​កោះកុង

ក្រុមការងារ​នៃ​អគ្គនាយកដ្ឋាន​បេតិកភណ្ឌ​ ​និង​នាយកដ្ឋាន​បុរាណវិទ្យា​ ​និង​បុរេប្រវត្ដិ​វិទ្យា​ ​នៃ​ក្រសួង​វប្បធម៌​ ​និង​វិចិត្រសិល្បៈ​ ​ទើបតែ​ស្រាវជ្រាវ​ និង​រក​ឃើញ​ស្ថានីយ​តម្កល់​អដ្ឋិធាតុ​បុរាណ​មួយ​ ​ដែល​ ​មាន​អាយុកាល​ប្រហែល​៥០០​ឆ្នាំ​មុន​ ​ស្ថិត​នៅ​ភូមិ​ជីផាត​ ​ស្រុក​ថ្មបាំង​ ​ខេត្ដ​កោះកុង ។  តាម​មន្ដ្រី​ជំនាញ​ថា​ ​ស្ថានីយ​នេះ​ត្រូវ​ចុះ​ត្រួតពិនិត្យ​តាំងពី​ខែ​វិច្ឆិកា​ ​២០០៨​កន្លងមក ។

ក្រុមការងារ​ចុះ​ស្រាវជ្រាវ​ស្ថានីយ​តម្កល់​អដ្ឋិធាតុ​បុរាណ​បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា​ ​ទីតាំង​តម្កល់​សព​បុរាណ​នោះ​ ​មិន​មែន​ជា​ ​របក​គំហើញ​ថ្មី​ទេ​ ​សម្រាប់​អ្នក​រស់​នៅ​តំបន់​នោះ​ ​ព្រោះ​ពួក​គាត់​បាន​និយាយ​ថា​ ​ពួក​គាត់​បាន​ស្គាល់​ និង​ឃើញ​ទីតាំង​តម្កល់សព​នេះ​តាំងពី​យូរណាស់​មក​ហើយ​ ​តែ​ពួក​គាត់​ហាក់​ដូចជា​មិន​បាន​ចាប់អារម្មណ៍​ ​និង​មិន​បាន​រាយការណ៍​ជូន​អាជ្ញាធរ​ដែនដី​ ឬ​អ្នកជំនាញ​ឱ្យ​បានដឹង​ឡើយ ។​ ​មួយ​ឆ្នាំ​មុន​នេះ​ ​ពេល​ដែល​មាន​ការ​បង្កើត​សមាគម​ទេសចរណ៍​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នោះ​ ​ទើប​អ្នកស្រុក​បាន​រាយការណ៍​ឱ្យ​តំណាង​សហគមន៍​បាន​ដឹង​អំពី​ទីតាំង​បញ្ចុះ​សព​បុរាណ​នោះ ។

ក្រោយ​ពី​ទទួល​បាន​ដំណឹង​នេះ​ តំណាង​សហគមន៍​ទេសចរណ៍​បាន​ផ្ដល់​ព័ត៌មាន​ទៅ​មន្ទីរ​ ​និង​ក្រសួង​វប្បធម៌​ ​និង​វិចិត្រសិល្បៈ​ ​ហើយ​ក៏​មាន​ការ​ចាត់​បញ្ជូន​មន្ដ្រី​ជំនាញ​ចុះ​ស្រាវជ្រាវ​តំបន់​នោះ​តែ​ម្ដង ។​ ​មន្ដ្រី​នៃ​ក្រុម​ស្រាវ​ ​ជ្រាវ​បាន​និយាយ​ថា​ ​ទីតាំង​តម្កល់សព​បុរាណ​ស្ថិត​នៅ​ពីរ​កន្លែង​ផ្សេង​គ្នា​ ​ហើយ​ឃ្លាត​ពី​គ្នា​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ ​៤០​ម៉ែត្រ។ ទីតាំង​ទី​មួយ​បាន​ស្រាវជ្រាវ​រក​ឃើញ​មាន​ក្រឡ​ធំៗ​ ​ដាក់​នៅ​ក្នុង​ប្រឡោះ​ថ្ម​នៃ​ជញ្ជាំង​ភ្នំ​មាន​កំពស់​ប្រហែល​៨​ម៉ែត្រ​ ​តែ​ក្រុមការងារ​មិន​ទាន់​បាន​ត្រួតពិនិត្យ​ក្រឡ​ទាំងនោះ​ឱ្យ​បាន​ល្អិតល្អន់​នៅឡើយ​ ​ព្រោះ​ស្ថានភាព​ភូមិសាស្ដ្រ​មិន​អំណោយផល ។ យោង​តាម​ព័ត៌មាន​ដែល​ផ្ដល់​ដោយ​ប្រជាពលរដ្ឋ​គឺ​ក្រឡ​បុរាណ​នោះ​មាន​ទាំងអស់​ចំនួន​៧​ ​ដោយ​មួយ​ចំនួន​​នៅ​រក្សា​រូបរាង​ដើម​ល្អ​ ​តែ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​បាន​បែក​ខូចខាត​ ​ហើយ​ទំនងជា​ត្រូវ​ក្រុម​មនុស្ស​វាយ​បំបែក​ដើម្បី​រក​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ ។​ ​ចំណែក​ទីតាំង​ទី​ពីរ​ស្ថិត​នៅ​ខាងត្បូង​ទីតាំង​ទី​មួយ​ប្រហែល​៤០​ម៉ែត្រ​ ​។ ទីតាំង​ទី​ពីរ​នោះ​ ​ពុំ​មាន​ក្រឡ​ដូច​ទីតាំង​ទី​មួយ​ទេ​ ​គឺ​មាន​តែ​ក្ដារ​មឈូស​ដាក់​តម្រៀប​គ្នា​នៅ​ក្នុង​ជម្រក​ថ្ម​ ​មាន​រយៈកម្ពស់​ដូច​គ្នា​នឹង​ទីតាំង​នៃ​ក្រឡ​បុរាណ​ដែរ​ ​តែ​យើង​អាច​ឡើង​ទៅ​កាន់​ទីនោះ​បាន​មិន​មាន​ឧបសគ្គ​អ្វី​ឡើយ ។ តាម​ការ​ពិនិត្យ​ ​គឺ​ទីតាំង​ទី​ពីរ​នោះ​ ​មាន​តម្កល់​ក្ដារ​មឈូស​ចំនួន​១៣​ ​ក្នុង​នោះ​ក្ដារ​មឈូស​ចំនួន​១២​ ​គឺ​នៅ​​រក្សា​រូបរាង​ល្អ​ ​តែ​ក្ដារ​មឈូស​មួយទៀត​មាន​សភាព​ពុក​ផុយ​ស្ទើរតែ​ទាំងស្រុង ។​ ​ក្ដារ​មឈូស​ទាំងនោះ​ ​គឺ​ធ្វើ​អំពី​ឈើ​រាង​បួន​ជ្រុង​ទ្រវែង​មាន​ប្រវែង​ចាប់ពី​៨០​សង្ទីម៉ែត្រ​ ​រហូត​ដល់​១២០​សង្ទីម៉ែត្រ​ ​និង​ទទឹង​ជា​ទូទៅ​មាន​ប្រវែង​ប្រហែល​២០​សង្ទីម៉ែត្រ​ ​ព្រមទាំង​មាន​គម្រប​ដែល​មាន​មុខ​កាត់​រាង​ត្រីកោណ ។​ ​នៅ​ក្នុង​មឈូស​នីមួយៗ​ ​មាន​នៅ​សេស​សល់​ឆ្អឹង​សាកសព​ខ្លះៗ​ដូច​ជា​ ​ឆ្អឹង​ដៃជើង​ ​ឆ្អឹង​ជំនីរ​ ​ឆ្អឹង​ខ្នង​ ​និង​បំណែក​ឆ្អឹង​លលាដ៍​ក្បាល ។ ក្ដារ​មឈូស​ទាំងនោះ​ទំនងជា​ត្រូវ​បាន​គេ​រុះរើ​កកាយ​ក្នុង​បំណង​រក​វត្ថុ​មាន​តម្លែ​ដូច​ជា​ក្រឡ​ដែរ​ ​បណ្ដាល​ឱ្យ​ឆ្អឹង​សេសសល់​ជ្រុះ​រប៉ាត់រប៉ាយ​ ​និង​បែកបាក់​គួរ​ឱ្យ​សោកស្ដាយ ។​ ​ក្រៅពី​ឆ្អឹង​ដែល​នៅ​សេសសល់​ ​គេ​ក៏​សង្កេត​ឃើញ​មាន​ក្រឡ​តូចៗ​ដាក់​ក្នុង​ក្ដារ​មឈូស​មួយ​ចំនួន​ផង​ដែរ ។

មន្ដ្រី​ជំនាញ​បាន​និយាយ​ថា​ ​ទាក់ទិន​ទៅ​នឹង​អាយុកាល​នៃ​ស្ថានីយ​តម្កល់​សព​បុរាណ​នោះ​ ​យើង​មិន​អាច​ធ្វើការ​សន្និដ្ឋាន​បាន​ភ្លាមៗ​ក្រៅ​ផ្លូវការ​ណាមួយ​នោះ​ឡើយ​ ​ព្រោះថា​ ​ដើម្បី​បាន​ដឹង​ឱ្យ​ជាក់លាក់​អំពី​អាយុ​កាលនោះ​ ​គឺ​ត្រូវ​ធ្វើការ​វិភាគ​តាម​បែប​វិទ្យាសាស្ដ្រ​ ​វិទ្យុសកម្ម​ ​កាបូន​១៤​ ​ទៅ​លើ​វត្ថុ​នីមួយៗ​សំខាន់​ឆ្អឹង​សាកសព ។

ប៉ុន្ដែ​យើង​អាច​ប្រៀបធៀប​ទៅ​នឹង​របកគំហើញ​ ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ប្រហាក់ប្រហែល​គ្នា​នោះ​ដែរ​ ​នៅ​ឯ​តំបន់​ ​ជួរ​ភ្នំក្រវាញ​ក្នុង​ខេត្ដពោធិ៍សាត់​ ​ដែល​បាន​រក​ឃើញ​ស្ថានីយ​តម្កល់សព​បុរាណ​ ​ដូច​គ្នា​នឹង​របកគំហើញ​នៅ​ខេត្ដ​កោះកុង​នេះ​ផង​ដែរ ។ ដូច្នេះ​យើង​អាច​សន្មត​ថា​ ​ស្ថានីយ​តម្កល់សព​បុរាណ​ដែល​រក​ឃើញ​នៅ​ខេត្ដ​កោះកុង​ ​នេះ​ ​គឺ​មាន​អាយុ​ប្រហែល​៥០០​ឆ្នាំ​មុន​ ​ដូច​គ្នា​នឹង​ស្ថានីយ​តម្កល់សព​បុរាណ​នៅ​ខេត្ដពោធិ៍សាត់​ដែរ ។ ម្យ៉ាង​ទៀត​ស្ថានីយ​ទាំង​ពីរ​នេះ​ ​គឺ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ជួរ​ភ្នំ​តែ​មួយ​ដែល​ជា​ប្រភព​នៃ​អារ្យធម៌​ពិសេស​មួយ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នោះ ។

គួរ​រម្លឹក​ថា​ ​នេះ​ជា​ព័ត៌មាន​ទី​២​ដែល​ត្រូវ​បាន​ផ្សព្វផ្សាយ​ក្នុង​ខែកុម្ភៈ​ ​ដែល​ស្ថានីយ​មួយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​កំណាយ​ ​ដែរ​ដោយ​អ្នកជំនាញ​ជប៉ុន​នៅ​ខេត្ដបន្ទាយមានជ័យ​ ​ហើយ​បាន​រក​ឃើញ​អដ្ឋិធាតុ​មនុស្ស​បុរាណ​ដែល​មាន​អាយុ​កាល​៥០០​ឆ្នាំ​មុន​គ​.ស ៕

(សារព័ត៌មាន​កោះសន្ដិភាព​ ​ថ្ងៃ​ទី​២៧​ ​ខែកុម្ភៈ​ ​ឆ្នាំ​២០០៩​)

 

មឈូស​បុរាណ​ត្រូវ​បាន​រុញ​ចូល​តម្រៀប​នៅ​ក្រោម​ថ្ម​ដ៏​ធំ​មួយ​ផ្ទាំង​នេះ

មឈូស​បុរាណ​ត្រូវ​បាន​រុញ​ចូល​តម្រៀប​នៅ​ក្រោម​ថ្ម​ដ៏​ធំ​មួយ​ផ្ទាំង​នេះ​

មឈូស​ដាក់​សាកសព​មនុស្ស​បុរាណ​ដែល​បាន​រក​ឃើញ​

មឈូស​ដាក់​សាកសព​មនុស្ស​បុរាណ​ដែល​បាន​រក​ឃើញ​

 






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Helga Cleve