ការលក់ដូរឈាមនៅស្រុកខ្មែរបច្ចុប្បន្ន
អាថ៌កំបាំងការទិញ និងលក់ឈាម
មុខរបរមួយដែលគេមិនបានដឹង គួរឱ្យព្រួយបារម្ភ និងគ្រោះថ្នាក់បំផុត
ការលក់ដូរឈាមនៅប្រទេសកម្ពុជា គឺជាបញ្ហាដ៏សកម្មមួយដែលអូសបន្លាយរាប់ទសវត្សមកហើយ ដោយគ្មាននរណាម្នាក់ឬស្ថាប័នណាគិតគូរដល់ឡើយ ។ នៅពេលនរណាម្នាក់ត្រូវការ ឈាមគេត្រូវតែចំណាយប្រាក់ ហើយនេះបានក្លាយជាប្រពៃណីទៅហើយ ។ គ្មាននរណាម្នាក់អាចបដិសេធថា មិនធ្លាប់ឮរឿងនេះទេ ។ អ្នកជម្ងឺរាប់មិនអស់ទេ ដែលត្រូវចំណាយប្រាក់ដើម្បីយកទៅទិញឈាម ។ បើគេដើរមួយត្រួសតាមមន្ទីរពេទ្យនានា ឬតាមគ្លីនិកឯកជនធំៗ គេច្បាស់ជាឮក្រុមគ្រួសារអ្នកជម្ងឺត្អូញត្អែរពីការចំណាយលុយពី៤០ ទៅ៨០ ដុល្លារ សម្រាប់ឈាមមួយបោ្លក ។ តើគេយកប្រាក់ពីអ្នកជម្ងឺទៅធ្វើអ្វី ?
ជាគោលការណ៍ថា ឈាមត្រូវបានផ្ដល់ទៅឱ្យជនរងគ្រោះដោយពុំគិតប្រាក់នោះទេ ។ ទោះបីជាបែបណា បើយើងតាមដានរឿងនេះតែបន្ដិច គឺស្រួលយល់ណាស់ ហើយគ្មានអ្វីជាអាថ៌កំបាំងទេ ។ រឿងលក់ដូរឈាមនេះ គឺគេមានប្រព័ន្ធរបស់គេត្រឹមត្រូវណាស់ មិនមែនចង់ទិញក៏ទិញបាន ចង់លក់ក៏លក់បាននោះឡើយ ។
តាមសេចក្ដីរាយការណ៍មួយបានឱ្យដឹងថា ឈ្មួញកណ្ដាលម្នាក់ និងប្រពន្ធរបស់គាត់ រកស៊ីជាឈ្មួញកណ្ដាលលក់ឈាមជាង២០ឆ្នាំមកហើយ ។ ពួកគេមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយមន្ដ្រីសំខាន់ៗ រាប់ទាំងពេទ្យបូមឈាម ពេទ្យឡាបូ ជាពិសេសរហូតដល់ចុងភៅ និងអ្នកបើកបរ កម្មករ…សន្ដិសុខ ។ ទោះជាបែបណា ឈ្មួញនោះត្អូញត្អែរថា មិនសូវបានចំណេញទេ ព្រោះគេត្រូវបែងចែកច្រើនណាស់ ណាមួយត្រូវបង់ខែ ណាមួយត្រូវចែកចាយដល់ពួកពេទ្យគ្រប់ៗគ្នាទៀត ។ តាមដែលយើងធ្លាប់បានដឹង ពេលលក់ឈាមមួយ បោ្លកគឺគេជម្រិតទារពីអ្នកជម្ងឺទៅតាមស្ថានភាព បើធ្ងន់ទារច្រើន មិនសូវធ្ងន់ទារចុះបន្ដិច តែមានស្ដង់ដារបស់គេដែរ គឺពី៤០ ទៅ ៦០ ដុល្លារ ជួនកាល៨០ ដុល្លារ ផង ។ ប្រាក់នេះយកមកផ្ដល់ឱ្យដូនណ័រ (អ្នកលក់ឈាម) ២ម៉ឺនរៀល ពួកពេទ្យ៦នាក់ម្នាក់ៗ១ម៉ឺនរៀល ពួកឡាបូតាមមន្ទីរពេទ្យដែលមកយកឈាមពី ១០ ទៅ ១៥ ដុល្លារ ដែលក្នុងនោះគិតទាំងគ្រូពេទ្យដែលបញ្ជាឱ្យដាក់ឈាមក៏បានលុយពី ២ ទៅ ៣ ម៉ឺនរៀលដែរ សម្រាប់ឈាមមួយបោ្លកៗ ។ ពេលមានអ្នកជម្ងឺត្រូវការបញ្ចូលឈាម ខាងមន្ទីរពេទ្យត្រូវទាក់ទងមកភ្លាម រួចហើយឈ្មួញកណ្ដាលក៏ចាត់ចែងទៅតាមនីតិវិធីជាធម្មតារបស់គេ គឺទៅរកដូនណ័រមកឱ្យពួកពេទ្យប្រចាំការ ហើយដូនណ័រ (អ្នកលក់ឈាម) ដែលគេរកមកនេះរួមមានៈ អ្នកហិតកាវ អ្នកប្រើគ្រឿងញៀន ក្មេងអនាថាតាមចិញ្ចើមថ្នល់ ដែលពួកអ្នកទាំងអស់នោះពុំមានសុខភាពរឹងមាំទេ ហើយគេដឹងយ៉ាងប្រាកដថា ពួកអ្នកទាំងអស់នោះ ក៏មានផ្ទុកមេរោគអេដស៍ភាគច្រើនទៀតផង ។
ទោះជាអ្វីក៏ដោយ ពួកគេមានគ្រប់មធ្យោបាយសម្រាប់ទាក់ទង និងស្វែងរកពួកក្មេងអនាថាទាំងអស់នេះ ។ គេមានទាំងរថយន្ដចតប្រចាំការ ហេតុនេះមិនបាច់ព្រួយបារម្ភថា ថ្ងៃត្រង់ ឬកណ្ដាលយប់នោះទេ សំខាន់គឺត្រូវថ្លៃគ្នា ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ គេបានដឹងថា គេទទួលយកឈាមពីពួកនេះប្រមាណពី ៣០ ទៅ ៤០ នាក់ ។ រឿងដែលធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺបើមានក្រុមគ្រួសារមកបូមឈាម ពួកគេមិនសូវរវីរវល់ជាមួយទេ ។ គេជជីកសួរដល់ឫសគល់តាំងពីលាមក ពីទឹកមូត្ររបស់អ្នកជម្ងឺ បើមិនដឹងទេ គេចោទអ្នកទាំងនោះថា ជាអ្នកលក់ឈាមមកបន្លំ ហើយមិនទទួលយកទេ ដេញចេញឱ្យទៅរកអ្នកថ្មីទៀត ឯសម្ដីទៀតសោត ដូចចាក់លាមកទាំងកន្ថោសម្រាប់ពេទ្យខ្លះ ។ ម្យ៉ាងទៀតគេអាចមិនបូមឈាមពីយើង ដោយមូលហេតុផ្សេងៗ ដូចជា ឈាមមិនត្រូវគ្នា ឈាមមិនគ្រប់ ឬឈាមស្អុយ ប៉ុន្ដែបើជាអ្នកលក់ឈាមឱ្យក្រុមឈ្មួញនោះវិញ គ្មានមូលហេតុទាំងនេះទេ ពួកគេមិនដែលទាំងសួរមួយម៉ាត់ផង គឺបូមយកតែម្ដង ជួនកាលក្រោយពីពេលបូម អ្នកលក់ឈាមដួលសន្លប់ក៏មានដែរ ដូចកាលពីខែមុន អ្នកលក់ឈាមស្រីម្នាក់ដួលសន្លប់ដេកក្នុងបន្ទប់ទឹក ។
ចលនាលក់ឈាមបច្ចុប្បន្នមានសភាពរឹតតែខ្លាំងក្លាទៅទៀត គឺនៅតាមគ្លីនិកឯកជនធំៗ ព្រោះពួកអ្នកចាត់ចែងការសំខាន់ៗ ដែលទទួលខុសត្រូវបើកឈាម ពេលដែលគ្លីនិកទាំងនេះត្រូវការឈាមពេលណា ក៏ពួកគេរកឱ្យបានដែរ ៕
ដកស្រង់ពីសារព័ត៌មានកោះសន្តិភាព ថ្ងៃទី៣០ ខែមករា ឆ្នាំ២០០៩
