Chouk Khmer

December 31, 2008

ភ្នាក់ងារដំណើរលម្អងដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់ល្ពៅគឺឃ្មុំ

គ្មាន​មន្ទិល​ទេ​ដែល​នំ​ល្ពៅប្រកប​ដោយ​រស​ជាតិ​ផ្អែម ទន់​រលោង និង​មាន​រស​គ្រឿងទេស ​គឺ​ជា​អាហារ​ចំណូល​ចិត្ត​នៅ​ថ្ងៃ​ឈប់​សម្រាក ពី​មួយ​ឆ្នាំ​ទៅ​មួយ​ឆ្នាំ ។

ប៉ុន្តែ ផ្លែ​ល្ពៅ​​ក្រឡូប​​ដែល​គេ​យក​ទៅ​ធ្វើ​នំ​ដ៏​ឆ្ងាញ់​នេះ នឹង​ទទួល​​បាន​មក​តែ​ក្នុង​ករណី​ដែល​ផ្កា​ពណ៌​លឿង​ទឹក​ក្រូច​របស់​វា​រោយ​លម្អង ។

ជា​សំណាង​ល្អ ឃ្មុំ​ធម្មជាតិ​នៃ​ប្រភេទ Peponapis និង Xenoglossa គឺ​ជា​ភ្នាក់​ងារ​ដំណើរ​លម្អង​ដ៏​ល្អ​បំផុត​របស់​ល្ពៅ ។ ឃ្មុំ​ទាំង​នេះ​ក៏​ជា​ភ្នាក់ងារ​ដំណើរ​លម្អង​ដ៏​ប៉ិន​ប្រសប់​នៃ​​ដំណាំ​ញាតិ​របស់​​ល្ពៅ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ដែរ រួម​មាន ដំណាំ​អំបូរ​ឃ្លោក និង​អំបូរ​ Squash (ដំណាំ​ម្យ៉ាង​ស្រដៀង​ល្ពៅ ឬ​រនោង) ដូចជា Spaghetti, Pattypan, Butternut, Hubbard, និង Zucchini ។

អ្នក​បាណកសាស្ត្រ​នៃ​សេវា​ស្រាវជ្រាវ​កសិកម្ម (ARS) លោក Jim Cane លោក Frank Eischen និង​លោក Blair Sampson ជា​អ្នក​គាំទ្រ​យ៉ាង​ខ្លាំង​​លើ​សត្វ​ឃ្មុំ​មួយ​ពួក​​ដែល​គេ​ហៅថា​ ឃ្មុំ​​Squash  ជា​សត្វ​ឃ្មុំ​ព្រៃ​ប្រហែល​ ២០ ប្រភេទ មាន​ដើម​កំណើត​នៅ​​ទ្វីប​អាមេរិច​ទាំង​​ខាង​ជើង កណ្ដាល និង​ខាង​ត្បូង ។

លោក Cane មាន​ប្រសាសន៍​ថា ឃ្មុំ Squash ទាំងនោះ​​​ឧស្សាហ៍​ធ្វើការ​និង​មិន​ងាយ​​ឃើញ​​​ ជា​អ្នក​ភ្ញាក់​ពី​ព្រលឹម ពួក​វា​ទៅ​ដល់​​កន្លែង​​ក្រេប​ផ្កា​​មុន​ពេល​ព្រះអាទិត្យ​រះ ខណៈ​ដែល​​ផ្កា​របស់​​ដំណាំ Squash ​ទើប​តែ​ចាប់​ផ្ដើម​រីក ។ តាម​លោក Cane ឃ្មុំ​ទឹក​ឃ្មុំ (Honeybee) ឪម៉ាល់ (Bumblebee) និង​សត្វ​ល្អិត​ដទៃ​ទៀត ​ដែល​ជា​ភ្នាក់ងារ​​ដំណើរ​ល្អង​ដែរ​នោះ​ ​ មក​បង្ហាញ​មុខ​​​ ​​យឺត​ជាង​ពួក​ឃ្មុំ Squash រយៈពេល​កន្លះ​ម៉ោង ។ លោក Cane ធ្វើការ​នៅ​ផ្នែក​ស្រាវជ្រាវ​ជីវសាស្ត្រ គ្រប់​គ្រង និង​ប្រព័ន្ធិក​​សត្វ​ល្អិត​ដំណើរ​លម្អង នៃ​ ARS នៅ​ក្នុង​ក្រុង Logan រដ្ឋ Utah ។

លោក​ Cane ចង្អុល​ប្រាប់​ថា ជា​ទូទៅ សំបុក​ឃ្មុំ​ Squash ​ស្ថិត​នៅ​​ក្រោម​ដី ​​ជា​រូង​​ជម្រៅ​ប្រហែល ១ ហ្វូត ពី​ផ្ទៃ​ខាងលើ ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ផង​​មិន​សូវ​​​ចាប់​អារម្មណ៍​ដូច​សំបុក​នៅ​លើ​ដី​របស់​ឃ្មុំ​ប្រភេទ​​ដទៃ​ទៀត​ទេ ។ ការ​​នេះ អាច​ពន្យល់​បាន​​ពី​មូលហេតុ​ដែល​ថា សូម្បី​អ្នក​​​ដាំ​ល្ពៅ​សម្រាប់​កំសាន្ត ឬ​ដាំ​ដើម្បី​លក់​ដូរ ​​មិន​ចាប់​ភ្លឹក​​ពី​ឃ្មុំ​ Squash ​ដ៏​រវល់​នេះ ។

ឃ្មុំ​ Squash ​ទាំង​ឈ្មោល និង​ញី​ បឺត​យក​ទឹក​ដម​ពី​​ផ្កា ។ ប៉ុន្តែ​ មាន​តែ​ឃ្មុំ​ញី​ទេ​ដែល​ស្វែង​រក​គ្រាប់​លម្អង​ពណ៌​ទឹក​ក្រូច ទំពារ​ស៊ី ឬ​ពាំនាំ​គ្រាប់​លម្អង រួម​ជាមួយ​​ទឹក​ដម​ត្រឡប់​ទៅ​សំបុក​វិញ​ដើម្បី​ចិញ្ចឹម​កូន​របស់​វា ។

ចំពោះ​ល្ពៅ ​ស្រទាប់​ផ្កា​​របស់​វា​នឹង​បិទ​​នៅ​ពេល​​ថ្ងៃ​ត្រង់ ពេល​នោះ ​ឃ្មុំ​ Squash ​ក៏​ទៅ​​បាត់​ពុំ​ឃើញ​ដែរ ។ ឃ្មុំ​ឈ្មោល​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​ឧបាយកល​ នឹង​ចំណាយ​ពេល​វេលា​ទាំង​ថ្ងៃ​ ទាំង​​យប់ ​​ដេក​យ៉ាង​ស្រួល​នៅ​ក្នុង​ផ្កា ។ នៅ​ព្រឹក​បន្ទាប់ ឃ្មុំ​ឈ្មោល​ជា​តួអង្គ Romeos ដែល​បាន​គ្រោង​ទុក ​នឹង​មាន​ភាព​​ស្រស់​បស់ និង​បាន​​ត្រៀម​ខ្លួន​រួច​ជា​ស្រេច​សម្រាប់​ភាព​រ៉ូមែនទិច​ជា​មួយ​ឃ្មុំ​ញី​ដែល​នឹង​មក​ដល់​ភ្លាមៗ​បន្ទាប់​ពី​ផ្ការីក ។

តាម​ការ​សិក្សា​ថ្មីៗ​នេះ លោក Cane និង​សហការី​របស់​គាត់​បាន​ផ្ដល់​ភាព​លម្អិត​ថ្មីៗ​អំពី​ទម្លាប់ និង​ភាព​ទូទៅ​របស់​ឃ្មុំ Squash ។ ព័ត៌មាន​ថ្មី​បង្ហាញ​ថា ឃ្មុំ​ឯកទេស​ទាំង​នេះ ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ចំណែក​ដ៏​ធំ​នៃ​ដំណើរ​លម្អង​របស់ដំណាំ​​ល្ពៅ Squash និង​ឃ្លោក នៅ​សហរដ្ឋ​អាមេរិច ។

ឯកទេស​ខាង​​ដំណើរ​លម្អង​របស់​ឃ្មុំ​គឺ​ជា​ព័ត៌មាន​ល្អ​ចំពោះ​អ្នក​ដាំ​បន្លែ​នៅ​សួន​ក្រោយ​ផ្ទះ និង​អ្នក​ដាំ​បន្លែ​សម្រាប់​ពាណិជ្ជកម្ម ជាពិសេស បញ្ហា​ដែល​កំពុង​តែ​ញាំញី​ភ្នាក់ងារ​ដំណើរ​លម្អង​ដែល​គេ​ស្គាល់​ជាទូទៅ គឺ​ឃ្មុំ​មាន​កំណើត​នៅ​អឺរ៉ុប Apis Mellifera ។ ក្រុម​សត្វ​ឃ្មុំ​ទទួល​រង​នូវ​ ​ទុក្ខ​សោក​ជា​ច្រើន រួម​មាន​ ការ​ធ្លាក់​ចុះ​នូវ​​ចំនួន​ក្រុម​ឃ្មុំ​ដោយ​ពុំ​ដឹង​មូល​ហេតុ និង​បញ្ហា​មួយ​ចំនួន​ដែល​​​នាំ​យក​​មក​ដោយ​ពពួក​​​សត្វ​ល្អិត​ស្លាប​រឹង ពួក​ Mite (ជា​សត្វ​ល្អិត​មាន​រូបរាង​ស្រដៀង​ពីពាង) ឃ្មុំ​មាន​ដើម​កំណើត​នៅ​អាហ្រិច ដោយ​សារ​ជម្ងឺ​ និង​ថ្នាំ​សម្លាប់​សត្វ​ល្អិត ។

ការ​សិក្សា​ពី​ឃ្មុំ​ Squash ដោយ​អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ ARS ទាំង​​៣​រូប បាន​ពង្រីក​​ការ​សិក្សាមុន​គេ​បង្អស់​ដោយ លោក Vince Tepedino បច្ចុប្បន្ន​ចូល​និវត្ត​ពី​មន្ទីរពិសោធន៍ Logan ប៉ុន្តែ​នៅ​តែ​បន្តការងារ​ជា​មួយ​ក្រុម​ស្រាវជ្រាវ​នេះ​ជាអ្នក​សហការ ។ ជាក់​ស្ដែង ការ​សង្កេត​របស់​លោក Tepedino នៅ​វាល​ដាំ​បន្លែ Zucchini ក្នុង​រដ្ឋ Utah បាន​ផ្ដល់​ភស្តុតាង​ថា ប្រជាពល​ដ៏​ច្រើន​នៃ​ឃ្មុំ Squash ដូចជា P. Pruinosa អាច​បំពេញ​ភារកិច្ច​​ដំណើរ​លម្អង​បាន​ដោយ​មិន​ចាំ​​បាច់​មាន​ជំនួយ​ពី​ឃ្មុំ​ទឹក​ឃ្មុំ ។ ឃ្មុំ​ព្រៃ​ប្រភេទ​នេះ​នឹង​អាច​បំពេញ​​ការងារ​ជំនួស​ឃ្មុំ​ទឹក​ឃ្មុំ​​បាន ស្រប​ពេល​ដែល​មាន​​តម្រូវការ​ឃ្មុំ​ទឹក​ឃ្មុំ​​កើន​ឡើងសម្រាប់​ធ្វើ​កិច្ចការ​នៅ​កន្លែង​ផ្សេង ។

នៅ​ក្នុង​ការ​សិក្សា​ថ្មីៗ​នេះ​អំពី​ប្រភេទ​ឃ្មុំ Squash ដូចគ្នា​​នេះ​ដែរ​ លោក Cane​ បញ្ជាក់​ថា ឃ្មុំ P. Pruinosa ឈ្មោល​តែ​ម្នាក់​ឯង អាច​បំពេញ​ភារកិច្ច​នៃ​ដំណើរ​លម្អង​មួយ​ភាគ​ធំ​របស់​​ដំណាំ Squash រដូវ​ក្ដៅ​មាន​ផ្កា​ពណ៌​លឿង ។ គាត់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “នេះ​ជាការ​ខុស​​ប្រក្រតី​​ ពីព្រោះ​កាល​ពីមុន មាន​ឃ្មុំ​ឈ្មោល​តិចជាង ១០% ប៉ុណ្ណោះ​​បាន​ចូលរួម​នៅ​ក្នុង​ផលិតកម្ម​ដំណាំ ។ ប្រសិន​បើ​ឃ្មុំ​ឈ្មោល​ពិតជា​បាន​ចូល​រួម​ចំណែក​ដ៏​សម្បើម​នៅ​ក្នុង​ដំណើរ​លម្អង​របស់​ដំណាំនោះ ​គឺ​ជា​គុណប្រយោជន៍​ដ៏​ធំ​ដល់​អ្នក​ដាំ​ដំណាំ និង​អ្នក​ចិញ្ចឹម​ឃ្មុំ ។ ជារួម នៅ​ពេល​​ឃ្មុំ​ញី និង​ឈ្មោល​ធ្វើ​កិច្ចការ​ជាមួយ​គ្នា យើង​នឹង​ត្រូវ​ការ​ឃ្មុំ​ក្នុង​បរិមាណ​តិច ។”

លោក Cane ​មាន​ប្រសាសន៍ថា កត្តា​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​កត្តា​ទាំង​ឡាយ​ដែល​អាច​ពន្យល់​ពី​តួនាទី​ដ៏​មាន​សារៈ​សំខាន់​របស់​ឃ្មុំ​ឈ្មោល P. Pruinosa គឺ​ជម្រើស​របស់​វា​ពី​ទី​កន្លែង​ដើម្បី​ល្បាត​ឃ្មុំ​ញី ។ មិន​ដូច​ឃ្មុំ​ប្រភេទ​ខ្លះ​ដែល​ជាទូទៅ​ស្វែង​រក​ឃ្មុំ​ញី​នៅ​​នឹង​​សំបុក ឃ្មុំ​ឈ្មោល P. Pruinosa “មាន​ចំណង់​ខ្លាំង​ក្នុង​ការ​​ទៅ​លេង​​ផ្កា” ។ នៅ​ពេល​ឃ្មុំ​ឈ្មោល​ជួប​ស្នេហា​ជាមួយ​ឃ្មុំ​ញី វា​​​បាន​នាំ​​យក​លម្អង​ផ្កា​​ជាប់​នឹង​ខ្លួន​​របស់​វា​តាម​ទៅ​ជាមួយ ​ពី​ផ្កា​មួយ​ទៅ​ផ្កា​មួយ​ទៀត ។

ទី​តំបន់​រស់​នៅ​របស់​ឃ្មុំ Squash

ការ​ស្វែង​​យល់​ឲ្យ​កាន់​តែ​ស៊ី​ជម្រៅ​អំពី​ឃ្មុំ Squash ទាំង​នេះ​ មាន​ដើម​​កំណើត​ដំបូង​ពី​ការ​សិក្សា​អង្កេត​មួយ​ហៅថា “ភ្នាក់ងារ​ដំណើរ​លម្អង​នៃ​ដំណាំ​ Squash នៅ​ទ្វីប​​អាមេរិច” ។ លោក Cane បាន​សហការ​ជាមួយ​អ្នក​ជីវសាស្ត្រ បរិស្ថាន​វិទូ​ដំណើរ​លម្អង និង​អ្នក​វិទ្យាសាស្ត្រ​ផ្សេងៗ​ទៀត​នៅ​ទ្វីប​​អាមេរិច​ប៉ែក​​ខាង​ជើង កណ្ដាល និង​ខាង​ត្បូង នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៤ ។ លោក Cane ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ជំរឿន​ដែល​កំពុង​តែ​​បន្ត​ធ្វើ​ដោយ​ផ្អែក​លើ​មូលដ្ឋាន​វិទ្យាសាស្ត្រ ​កត់ត្រា​ពី​ចំនួន​របស់​ឃ្មុំ​​ដែល​ជា​ភ្នាក់ងារ​ដំណើរ​លម្អង​របស់​ដំណាំ Squash និង​ល្ពៅ “នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ​តាំង​ពី​នៅ​តាម​សួន​បន្លែ​គ្រួសារ តាម​​សួន​បន្លែ​សម្រាប់​ផ្គត់ផ្គង់​ទីផ្សារ និង​តាម​​កសិដ្ឋាន​ពាណិជ្ជកម្ម​​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំ ​​នៅ​តាម​ជ្រលង​នានា​ដែល​មាន​កសិកម្ម​អតិផល ។ ទីតាំង​ធ្វើ​ជំរឿន​ធំ​ជាង​គេ​បំផុត​មាន​ផ្ទៃ​ដី​ដាំ​ដំណាំ​ Squash ជិត ១០០០ អេខ័រ (Acres) ។ ការ​ប៉ាន់​ប្រមាណ​នៃ​ការ​អង្កេត​បឋម​បង្ហាញ​ថា ទីតាំង​នេះ​មាន​ឃ្មុំ Squash យ៉ាងតិច ១៣៥.០០០ ក្បាល ។

ជំរឿន​នេះ​គឺ​ជា​ការ​សិក្សា​អង្កេត​ក្នុង​ទ្រង់ទ្រាយ​អឌ្ឍគោល​មិន​​ធ្លាប់​​ធ្វើ​ពី​មុន​មក​ចំពោះ​​ឃ្មុំ​ក្រៅ​សង្គម (Nonsocial-គឺឃ្មុំ​មិន​រស់​នៅ​ក្នុង​​សម្បុក​បង្គង​ ឬ​រស់​ជាក្រុម​ផ្សេង​ទៀត) ។ ដោយ​មាន​ជំនួយ​ពី​ភាព​ងាយ​ស្រួល​ក្នុង​ទំនាក់ទំនង​តាម​រយៈ​អ៊ិនធឺណិត ការ​សិក្សា​អង្កេត​នេះ​​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​អ្នក​សហការ​នានា​អភិវឌ្ឍ​នូវ​​សេចក្ដី​សរុប​ស្ថិតិ​ត្រឹមត្រូវ​ផ្អែក​លើ​មូលដ្ឋាន​វិទ្យាសាស្ត្រ​នៃ​វត្តមាន និង​វីរកម្ម​ដំណើរ​លម្អង​របស់​ឃ្មុំ Squash ​នៅ​ពិភពលោក​ថ្មី (New World) ។

ពិធីការ​នៃ​ការ​សិក្សា​ដែល​ត្រូវ​បាន​សាកល្បង និង​កែលម្អ​ដោយលោក Cane និង​អ្នក​សហការ​ទាំងឡាយ ត្រូវ​បាន​ទទួល​យក​ដោយ​អង្គការ​ស្បៀង​អាហារ និង​កសិកម្ម នៃ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ទៅ​ធ្វើ​ជា​គំរូ​នៅ​ក្នុង​ការ​សិក្សា​អង្កេត​អំពី​សត្វ​ល្អិត​ជា​ភ្នាក់ងារ​ដំណើរ​លម្អង​​​របស់​ដំណាំ​នៅ​ទីកន្លែង​ផ្សេងទៀត ។

លោក Cane មាន​ប្រសាសន៍​ថា តាម​ពេលវេលា​ដែល​អាច​ធ្វើ​បាន អ្នក​ចូល​រួម​ទាំងឡាយ​ផ្ដល់​ទិន្នន័យ​អំពី​ចំនួន និង​ប្រភេទ​នៃ​ភ្នាក់ងារ​ដំណើរ​លម្អង​ដែល​មក​ទំ​​លើ​ផ្កា​ដំណាំ Squash និង​ឃ្លោក ​នៅ​ទីតាំង​ដែល​បាន​ជ្រើសរើស ។ ការ​រាប់​តាម​បែប​ស្ថិតិ​ហៅថា “Snapshots” ធ្វើ​ឡើង​ប្រហែល ១០ ទៅ ២០ នាទី ហើយ​អាច​ធ្វើ​ឡើង​បាន​គ្រប់​ពេល​នៅ​កំឡុង​​រដូវ​ដាំដុះ ។

នៅ​ផ្នែក​ស្រាវជ្រាវ​ពី​ឃ្មុំ​ទឹក​ឃ្មុំ នៅ​ក្រុង Weslaco រដ្ឋ Texas លោក Frank Eischen បាន​ និង​កំពុង​ប្រមូល​ទិន្នន័យ​សម្រាប់​ការ​សិក្សា​អង្កេត​នេះ អស់​រយៈ​ពេល​៣​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ។ ជាមួយ​អ្នក​បច្ចេកទេស​ឈ្មោះ Henry Graham លោក Eischen កំពុង​ពិនិត្យ​តាមដាន​ឃ្មុំ Peponapis ឃ្មុំ​ទឹក​ឃ្មុំ​ នៅ​ដើម​រដូវ​ដាំដុះ​ដំណាំ Squash នៅ​ជ្រលង Rio Grande នៃ​រដ្ឋ​ Texas ។

លោក Eischen មាន​ប្រសាសន៍​ថា លទ្ធផល​ពី​ក្រុង Weslaco បង្ហាញ​ថា ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ឃ្មុំ Peponapis ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ជាង​ឃ្មុំ​ទឹក​ឃ្មុំ​នៅ​​តាម​បណ្ដា​ទីតាំង​នានា​របស់​យើង​ ។ ជាក់ស្ដែង​ណាស់ អ្នក​ដាំ​ដំណាំ​ Squash ចង់​ឲ្យ​ប្រាកដ​ថា ឃ្មុំ​ប្រភេទ​នេះ​​មាន​ចំនួន​​​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​ដំណាំ​របស់​ពួក​គេ ។

នៅ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​សហរដ្ឋអាមេរិច លោក Blair Sampson បាន​ពិនិត្យ​ពិច័យ​ផ្កា​របស់​ដំណាំ​​ល្ពៅ Crookneck, Straight neck, Lakota, និង Zucchini នៅ​ទីវាល​នៃ​មន្ទីរពិសោធន៍សាកវប្បកម្ម​​ប្រចាំ​​ភាគ​ខាង​ត្បូង​សហរដ្ឋ​អាមេរិច​​របស់ ARS នៅ​ក្រុង Poplarville រដ្ឋ Mississippi និង​នៅ​ជិត​ក្រុង McNeil ។

លោក Sampson បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ទិន្នន័យ​បឋម​ពី​ការ​សង្កេត​របស់​យើង ភាគ​ច្រើន​លើ​ឃ្មុំ P. pruinosa និង X. strenua​ បង្ហាញថា ឃ្មុំ​ប្រភេទ​ព្រៃ​នៃ​ដំណាំ Squash នេះ ​មាន​លក្ខណៈ​ទាំង​៥ ​ដែល​​ស​បញ្ជាក់​ពី​ភ្នាក់ងារ​លម្អង​របស់​ដំណាំ​ដ៏មាន​ប្រសិទ្ធិភាព​បំផុត​នៅ​ក្នុង​លោក គឺ​ពួក​វា​មាន​ចំនួន​ច្រើន  ប្រកប​ដោយ​ការ​ប្រកួតប្រជែង  មាន​ប្រសិទ្ធិភាព  មាន​ភក្ដី​ភាព  នៅ​ក្នុង​ការ​ជ្រើស​រើស​ដំណាំ និង​មាន​ភាព​រហ័ស 

លោក​ Cane និយាយថា “នៅ​ពេល​អ្នក​ពិនិត្យ​មើល​ព័ត៌មាន​នេះ និង​ព័ត៌មាន​បាន​មក​ពី​ទី​កន្លែង​សិក្សា​អង្កេត​នានា រូបភាព​​​រួម​មួយ​នៃ​ការ​ចូលរួម​ចំណែក​របស់​ឃ្មុំ Squash នៅ​​ទ្វីប​អាមេរិច ចាប់​ផ្ដើម​លេច​រូបរាង​ឡើង ។” ក្នុង​នោះ ៖

  • ទីកន្លែង​ណា​ដែល​​មាន​ប្រវត្តិដាំ​ដុះ​ល្ពៅ Squash ឬ​ឃ្លោក នៅ​តែ​ជា​កន្លែង​បន្ត​ទទួល​ប្រជាពល​ឃ្មុំ Peponapis
  • កសិដ្ឋាន​ខ្លះ​ដែល​ប្រើ​ថ្នាំ​សម្លាប់​សត្វ​ល្អិត​ដោយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​លើ​ដំណាំ Squash ឬ​ដំណាំ​ដទៃ​ទៀត នៅ​ក្បែរៗ​នោះ​មាន​ឃ្មុំ Peponapis ក្នុង​ចំនួន​ច្រើន
  • សូម្បី​នៅ​ក្នុង​ការ​ដាំដុះ​យថាផល ប្រជាពល​នៃ​ឃ្មុំ Squash និង​ឃ្លោក​នៅ​តែ​ខ្ពស់ មិន​ដូច​ដង់ស៊ីតេ​ឃ្មុំ​ព្រៃ​ប្រភេទ​ខ្លះ​ដែល​អាច​ធ្លាក់​ចុះ​ខណៈ​ទំហំ​របស់​ទីវាល​ដាំដុះ​កើន​ឡើង ។

លោក Cane មានប្រសាសន៍​ថា សរុបមក ឃ្មុំ Squash ​គឺជា​ភ្នាក់ងារ​លម្អង​​មាន​អត្ថិភាព​​នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ទូទៅ មាន​ចំនួន​ច្រើន និង​មាន​ប្រសិទ្ធិភាព ចាប់​តាំង​ពី​ប្រទេស​កាណាដា ដល់​ប្រទេស​អ៊ុយរ៉ាហ្គាយ លើក​លែង​តែ​តំបន់​ពាយ័ព្យ​ប៉ែក​​ខាង​សមុទ្រ​ប៉ាស៊ីហ្វិច និង​អាងទន្លេ​អាម៉ាហ្សូន ។ ប្រសិនបើ​​របកគំហើញ​នេះ​នៅ​តែ​បន្ត​​ពិត​ត្រឹមត្រូវ វា​គឺ​ជា​និមិត្តរូប​នៃ​គំរូ​ដំបូង​​របស់​​ឃ្មុំ​ក្រៅ​សង្គម​ មាន​ដើម​កំណើត​ក្នុង​តំបន់ និង​គ្មាន​ការ​គ្រប់គ្រង ដើរ​តួនាទី​យ៉ាង​សំខាន់​នៅ​ក្នុង​ផលិតកម្ម​ដំណាំ​កសិកម្ម ។

លោក Cane បន្ត​ថា ការ​ពិត ឃ្មុំ Squash អាច​សឲ្យ​ឃើញ​ពី​អ្នក​ឯកទេស​ខាង​ផ្កា​ដ៏​សំខាន់​បំផុត​នៅ​ក្នុង​វិស័យ​កសិកម្ម​នៅ​ទ្វីប​​អាមេរិច ។ ការ​សិក្សា​ពី​ឃ្មុំ Squash ​ជួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រាកដ​ថា តម្រូវ​ការ​នៃ​ភ្នាក់ងារ​ដំណើរ​លម្អង​ប្រកប​ដោយ​ការ​ប៉ិនប្រសប់​ទាំង​នេះ​ត្រូវ​បាន​យល់​ និង​ឆ្លើយ​តប ៕ អត្ថបទ​ដោយ  Marcia Wood និង  Alfredo Flores, ARS.

 

បកប្រែ​ និង​ផ្សព្វ​​ផ្សាយ​ដោយ​មាន​ការ​អនុញ្ញាតពី  USDA (Agricultural Research/Nov-Dec 2008)

 

នំ​ធ្វើ​ពី​​ល្ពៅ និង​ផ្លែ​​ដំណាំ​​​ផ្សេងៗ​​​នៃ​​អំបូរ​ Squash (ដំណាំ​ម្យ៉ាង​ស្រដៀង​ល្ពៅ ឬ​រនោង)

នំ​ធ្វើ​ពី​​ល្ពៅ និង​ផ្លែ​​ដំណាំ​​​ផ្សេងៗ​​​នៃ​​អំបូរ​ Squash (ដំណាំ​ម្យ៉ាង​ស្រដៀង​ល្ពៅ ឬ​រនោង) 

 

 ជាមួយ​នឹង​អណ្ដាត​ពន្លូត​វែង ឃ្មុំ​ញី Peponapis ក្រេប​យក​ទឹក​​ដម​​ពី​ផ្កា​ពណ៌​លឿង​នៃ​ដំណាំ​ Squash

ជាមួយ​នឹង​អណ្ដាត​ពន្លូត​វែង ឃ្មុំ​ញី Peponapis ក្រេប​យក​ទឹក​​ដម​​ពី​ផ្កា​ពណ៌​លឿង​នៃ​ដំណាំ​ Squash

 

December 26, 2008

ភ្នំគូលែន

ភ្នំ​គូលែនព្រះមហិន្ទ្រាបវ៌តភ្នំ​ជាទីសក្ការៈ គឺ​ជា​ទីកន្លែង​​ផ្ទុក​នូវ​និមិត្ត​រូប​ដ៏​ច្រើន​សម្បើម ហើយ​បាន​ធ្វើ​វិភាគ​ទាន​ដ៏​ផ្ទាល់​តាំង​ពី​ដើម​ដល់​ចប់​ ដើម្បី​ជួយ​កសាង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​មហានគរ​ដ៏​ឧត្តម ហើយ​ទី​ភ្នំ​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ជា​មហា​កសិណ​ដ៏​រស់​រវើក​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ។

១. ភូមិ​សាស្ត្រ​បង្រួម​នៃ​ភ្នំ​គូលែន

ភ្នំ​គូលែន​មាន​កំពស់​ប្រមាណ ៤៩៥ ម៉ែត្រ ។ គឺ​ជា​ភ្នំ​មួយ​ដ៏​ធំ​ល្មម​​ប្រកប​ដោយ​សិលា​លាយ​ឡំ​នឹង​ព្រៃ​ស៊ុបទ្រុប​ដែល​ផុស​​ដុះ​ចេញ​តែ​ឯក​ឯង​ជ្រងោ​នៅ​ក្នុង​កណ្ដាល​លំហរ​វាល​ដី​រាប​ដ៏​ល្វឹង​ល្វើយ ​នៅ​ឯ​ឥសាន​ទិស​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា បាំង​ខែ​ឈម​មុខ​ទល់​នឹង​ខ្សែ​បន្ទាត់​ដែល​ចាក់​ពី​ភ្នំ​ក្រវាញ​កាត់​តាម​ទន្លេសាប​ឆ្ពោះ​មក​​កាន់​ភ្នំ​ដងរែក​ ពី​ខាង​ត្បូង​ឈៀង​ខាង​លិច​មក​ខាង​ជើង​ឈៀង​ខាង​កើត ។ ខ្យល់​ដែល​ពាំនាំ​ទឹក​ភ្លៀង​មក​ស្រោច​លើ​ភ្នំ​ក្រវាញ​ត្រូវ​ហួត​ហែង​ពេល​មក​ដល់​ផ្ទៃ​ទន្លេសាប តែ​ដោយ​ស្រង់​យក​ចំហាយ​ទឹក​សន្សើម​ដែល​ហួត​ចេញ​ពី​ទន្លសាប ​ខ្យល់​នោះ​ក៏​បង្ហួស​ទៅ​ជម្រុះ​ទឹក​នោះ​នៅ​លើ​ភ្នំ​គូលែន​ដែល​នៅ​ឈរ​សន្ធឹង​បាំង​ផ្លូវ​របស់​ខ្លួន ។ ភ្លៀង​ដែល​ធ្លាក់​នៅ​ទី​នោះ ​មក​បំពេញ​ស្ទឹង​សៀមរាប​ដែល​ធំ​ជាង​គេ​នៅ​តំបន់​នោះ ហើយ​ដែល​យក​ប្រភព​ដង្ហើម​រស់​ហូរ​ចេញ​ពី​ខ្ពង់​រាប​នៅ​លើ​ភ្នំ​គូលែន​តែ​ម្ដង ចម្លែក​ខុស​ពី​ធម្មតា​ដែល​ទឹក​ស្ទឹង​ហូរ​ចេញ​ពី​ជើង​ភ្នំ ។

ទី​ដែល​ប្រភព​ដង្ហើម​ទឹក​ស្ទឹង​នោះ គេ​ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា “ខ្ពង់​រាប​ប្រភព​ដង្ហើម​ទឹក” ដោយ​មក​ពី​សភាព​ពិសេស​នេះ​ដែល​នឹង​មាន​អធិប្បាយ​នៅ​បន្ទាត់​ខាង​ក្រោយ ។ ស្ទឹង​នេះ​ឆ្លង​កាត់​តំបន់​អង្គរ មុន​នឹង​បន្ត​ទៅ​ទម្លាក់​ខ្លួន​រំលាយ​ជាមួយ​នឹង​ទន្លេសាប ដែល​ប្ដូរ​ទឹក​ជារៀង​រាល់​ឆ្នាំ​ដោយ​សារ​ទឹក​ទន្លេ​មេគង្គ​ផ្ដល់​មក​ឲ្យ ដែល​​ទន្លេមេគង្គ​នេះ​យក​ប្រភព​ពី​ភ្នំ​ហិមវីត​ដ៏​សែន​ឆ្ងាយ​នៃ​តំបន់​​ទីបេ ។ ក្រោយ​ពី​បាន​រំលាយ​ខ្លួន​ជាមួយ​ទន្លេសាប​ហើយ ស្ទឹង​សៀមរាប​ដែល​ក្លាយ​ជា​ទន្លេសាប​ក៏​ហូរ​បន្ដ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ឈូង​សមុទ្រ ​ដោយ​ឆ្លង​កាត់​ផ្ទៃ​រាប​នៃ​មជ្ឈឹម និង​ទក្សិណ​ប្រទេស ព្រម​ទាំង​ជម្រុះ​ចោល​តាម​ផ្លូវ​នូវ​ជីវជាតិ​ដែល​ពាំនាំ​យក​ទៅ​ជាមួយ​ផង ។

២. ភ្នំ​គូលែន​ជា​ប្រភព​ពី​ព្រេងនាយ​នៃ​ជាតិ​ខ្មែរ

បើ​យោង​តាម​រឿង​ព្រេង​ពី​បុរាណ ព្រះ​សមណគោត្តម មុន​នឹង​ព្រះ​អង្គ​យាង​ចូល​ព្រះ​បរិនិព្វាន ព្រះ​អង្គ​បាន​យាង​ជាមួយ​ព្រះ​អានន្ត​ដែល​ជា​ក្មួយ និង​ជា​សិស្ស​ជំនិត​របស់​ព្រះអង្គ​ ដោយ​បារមី​បែង​ភាគ​របស់​ព្រះអង្គ​មក​សំណាក់​ប្រោស​សត្វ​នៅ​ភ្នំ​គូលែន​ដែល​ពេល​នោះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា “ព្រះ​ឱទ្យាន​ដូន​ទាវ” ។ នៅ​ពេល​នោះ​ ទឹក​សមុទ្រ​គ្រប​ដណ្ដប់​ជុំ​ជិត​តំបន់​នោះ​នៅ​សល់​តែ​កោះ​ភ្នំ​គូលែន​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​លេច​ចេញ​ពី​ទឹក ។

ទេសភាព​ដ៏​ត្រកាល​នេះ​ហើយ ដែល​ប្រហែល​បាន​ទាក់​ទឹក​ព្រះទ័យ​ព្រះ​ពុទ្ធអង្គ ។ នៅ​លើ​ភ្នំ​នោះ​មាន​ដើម​ធ្លក​មួយ​ដើម​ធំ ប្រកប​ដោយ​មែក​ធាង​ត្រសុំ​ត្រសាយ​សាខា​បែក​ស្លឹក​ស៊ុបទ្រុប​ចោល​ម្លប់​ត្រឈុំ​ត្រឈៃ ។ ព្រះ​អង្គ​ក៏​សម្រេច​យាង​ទៅ​សម្រាក​នៅ​ក្រោម​ដើម​ធ្លក​នោះ ។ នៅ​ជិត​គល់​ដើម​ធ្លក​នោះ​មាន​រូង​មួយ​ធំ​ដែល​ជា​ផ្លូវ​ចេញ​ចូល​របស់​ស្ដេច​ភុជង្គនាគ និង​វបរិវា ដែល​តែង​តែ​ចេញ​មក​​លេង​កំសាន្ត​នៅ​ទីនោះ ដោយ​ដំណែង​ខ្លួន​ជា​មនុស្ស​លោក​ដោយ​ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ដី​នៅ​ទីនោះ​រាប​ស្មើ​ល្អ​អនេក ។ គ្រាណា​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធអង្គ​ហើយ ​រុក្ខទេវតា​ដែល​រក្សា​ដើម​ធ្លក​នោះ​ក៏​ជប់​អស្សនៈ​មួយ​ថ្វាយ​ព្រះ​អង្គ ដែល​មាន​ជា​បល្លង្ក​បិទ​បាំង​ដោយ​ក្លោះ ​ថែម​ទាំង​ប្រដាប់​ដេញ​មូស​ និង​ផ្លិត ។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ រុក្ខទេវតា​នោះ​បាន​តម្លើង​បន្ថែម​នូវ​ឆ័ត្រ​ពណ៌​ស​មួយ​យ៉ាង​ធំ​សម្រាប់​ពួក​ទេវតា​ដ៏​ច្រើន​ដែល​យាង​មក​បង្គុំ​គាល់​ព្រះ​ជិនស្រី ដើម្បី​ស្ដាប់​ព្រះ​ធម្មទេសនា ។ នៅ​យាម​ទី​១​នៃ​រាត្រី​នោះ​ ស្ដេច​ភុជង្គនាគ និង​បរិវារ ក៏​បាន​ចេញ​មក​ក្រោម​ដើម​ធ្លក​ដូច​សព្វ​មួយ​ដង ដើម្បី​មក​កំសាន្ត​សប្បាយ​ដូច​ធម្មតា ។ គ្រា​ណា​បាន​ឃើញ​ព្រះពុទ្ធអង្គ ស្ដេច​ភុជង្គនាគ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​រំភើប​អបអរ​ជា​អនេក ក្រាប​ថ្វាយ​បង្គុំ ហើយ​ក៏​អរត្តនា​​និមន្ត​ព្រះអង្គ​សម្ដែង​ព្រះ​ធម្មទេសនា​ ដើម្បី​ប្រោស​ពួក​នាគ​ឲ្យ​បាន​រំដោះ​ផុត​ពី​វដ្ដ​សង្សា ។ ព្រះ​សម្មាសម្ពុទ្ធ​ក៏​ព្រះ​អង្គ​ទ្រង់​ព្រះ​សណ្ដាប់​យល់​ព្រម​ជា​ហេតុ​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ដេច​ភូជង់​នាគ​ត្រេក​អរ​យ៉ាង​ក្រៃលែង ។ នៅ​ព្រឹក​ព្រហាម​នៃ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់​ ក្នុង​ឱកាស​ព្រះ​អង្គ​កំពុង​ភាវនាធម៌ ព្រះបរម​គ្រូ​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ​ព្រះ​ទំនាយ​ដូច​តទៅ​ថា ៖ ទៅ​អនាគត កោះ​គោក​ធ្លក​នេះ នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ព្រះរាជាណាចក្រ​មួយ​ដ៏​ធំ ហើយ​សម្បូរ​សប្បាយ​យ៉ាង​ក្រៃលែង ដែល​នឹង​មាន​ឈ្មោះ​ថា នគរ​គោកធ្លក ។ ចំណែក​សត្វ​ត្រកួត​ដែល​បាន​លូន​ចេញ​មក​ស្ដាប់​ព្រះធម្មទេសនា ហើយ​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បោះ​ម្ហូប​ទិព្វ​ឲ្យ​ជា​អាហារ​នោះ​ អនាគត​ជាតិ​ទៅ​នឹង​ទៅ​កើត​ជា​មួយ​ព្រះរាជ​បុត្រ​នៃ​ព្រះ​ចៅ​ឥន្ទ្រព័ត្រ​ នៃ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ។ ក្រោយ​មក​ ព្រះរាជ​បុត្រ​នេះ​នឹង​យាង​មក​សោយ​រាជ្យ​នៅ​នគរ​គោកធ្លក​នេះ ដោយ​យក​ព្រះរាជ​បុត្រី​នៃ​ស្ដេច​ភុជង្គនាគ​ជា​ព្រះ​អគ្គ​មហេសី ។ ព្រះ​មហាក្សត្រ​ខ្មែរ​ដំបូង​បង្អស់​នេះ​ហើយ​ដែល​ទ្រង់​ព្រះនាម​ថា ព្រះ​ថោង តាម​រឿង​ព្រេង និង​ព្រះបាទ​កៅណ្ឌិន្យវរ្ម័ន តាម​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ជាតិ រីឯ​ព្រះរាជ​បុត្រី​​ស្ដេច​ភុជង្គនាគ​​មាន​ព្រះ​នាម​ថា នាង​នាគ​ តាម​រឿង​ព្រេង និង​ព្រះ​នាង​សោមា តាម​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ជាតិ ។

ក្សត្រ​ទាំង​ពីរ​អង្គ​នេះ នឹង​ទៅ​ជា​ប្រភព​នៃ​ព្រះរាជ​វង្ស​ព្រះច័ន្ទ្រ​នៅ​ប្រទេស​ខ្មែរ ។ ដើម្បី​ជា​រង្វាន់​ដល់​ព្រះរាជ​បុត្រ​ទាំង​ទ្វេហា​នេះ ព្រះ​ចៅ​ភុជង្គនាគ​បាន​សម្ដែង​ព្រះ​ឥទ្ធិឫទ្ធិ​បូម​ស្រូប​យក​ទឹក​ចេញ​ពី​បរិវេណ​កោះ​គោក​ធ្លក ដើម្បី​ពង្រីក​ដី​កោះ​នេះ​ឲ្យ​បាន​ទៅ​ជានគរ​មួយ​ធំ ​រួច​ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​ទ្រង់​ស្ថាបនា​ទីក្រុង​មួយ​ដ៏​ធំ​ថ្វាយ​ទៀត (ប្រភព​ខ្លះ​បាន​អះអាង​ថា ព្រះពុទ្ធអង្គ​តែ​ម្ដង​ដែល​បាន​ផ្លុំ​កម្ចាត់​ទឹក​សមុទ្រ​ឲ្យ​ទៅ​ឆ្ងាយ ដើម្បី​ជួយ​ឲ្យ​នគរ​នេះ​កើត​ជា​រូបរាង​ឡើង) ។ និមិត្ត​រូប​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​ព្រះ​ថោង និង​នាង​នាគ ក៏​បាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទំនៀម​ទម្លាប់​ខ្មែរ​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ហើយ​ព្រះ​មហាក្សត្រ​មហានគរ​តែង​តែ​គោរព​ទំនៀម​ទម្លាប់​នេះ​ជា​រៀង​រហូត​មក​ ដោយ​ធ្វើ​ឧបកិច្ចកម្ម​យាង​ទៅ​រួម​មេត្រី​ជាមួយ​នាង​នាគ​រាល់​រាត្រី​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​ព្រះ​ក្រឡា​បន្ទំ ។ ក្នុង​រឿង​នេះ អ្នក​​ការទូត​​ចិន​ឈ្មោះ ជីវ តាក្វាន់​ ដែល​បាន​ស្នាក់​អាស្រ័យ​នៅ​មហានគរ​បាន​សរសេរ​ថា “ចំណែក​ប្រាសាទ​មាស​ដែល​នៅ​ក្នុង​ព្រះរាជ​វាំង​នោះ ព្រះរាជា​ទ្រង់​យាង​ទៅ​ផ្ទំ​​នៅ​លើ​កំពូល​ប្រាសាទ​នោះ​រាល់​រាត្រី ។ អ្នក​ស្រុក​និយាយ​ជា​ទួទៅ​ថា នៅ​ក្នុង​ព្រះក្រឡាបន្ទំ​​នោះ​មាន​សត្វ​ពស់​មួយ​មាន​ក្បាល​៩ ដែល​ជា​ម្ចាស់​ទឹក​ដី​នៃ​ព្រះរាជាណាចក្រ ។ ពស់​នេះ​និមិត្ត​រូប​ខ្លួន​ចេញ​នៅ​ទី​នោះ​រាល់​យប់​ជា​ស្ត្រី ហើយ​ថា​ព្រះរាជា​ទ្រង់​រួម​មេត្រី​ជា​មួយ​សត្វ​ពស់​នេះ​ជា​បឋម​សិន​ជានិច្ច” ប្រពៃណី​នេះ មិន​គ្រាន់​តែ​ត្រូវ​បាន​ព្រះ​មហាក្សត្រ​មហានគរ​គោរព​ប្រតិប្តិ​តាម​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺ​ថែម​ទាំង​ត្រូវ​បាន​ប្រជារាស្ត្រ​ខ្មែរ​ទាំង​មូល​យក​មក​ជា​គំរូ​តាំង​ពី​បូរាណ​កាល​រហូត​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ។ នៅ​ក្នុង​ពិធី​រៀប​មង្គលការ ប្រពៃណី​នេះ​ចាត់​ទុក​ជា​វគ្គ​មួយ​សំខាន់​បំផុត​ដែល​មិន​អាច​ជៀសវាង​បាន ហើយ​ភ្លេង​ដែល​លេង​កំដរ​វគ្គ​នេះ លាន់​ឮ​ពិរោះ​លន្លង់​លន្លោច​ អណ្ដែត​អណ្ដូង​គួរ​ឲ្យ​នឹង​ស្រណោះ​យ៉ា​ក្រៃ​លែង ។ ដោយ​ហេតុ​វត្តមាន​ដ៏​ពិសេស​ពិសារ​របស់​ព្រះពុទ្ធអង្គ​នៅ​ទី​កោះ​គោកធ្លក​នេះ កោះ​នេះ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​កន្លែង​ដែល​ពួក​ទេវតា​តែង​យាង​មក​ក្រសាល​គ្រប់ៗ​អង្គ ។ ដោយ​អាស្រ័យ​លើ​ការ​ទាំង​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ភ្នំ​គូលែន​ត្រូវ​ចាត់​ជា​ភ្នំ​សក្តិសិទ្ធិ​ ជា​ទី​សក្ការៈ​បូជា​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ទី​១ ដោយ​វត្តមាន​ព្រះ​ពុទ្ធ ទី​២ ដោយ​ព្រះពុទ្ធ​ទំនាយ ហើយ​ទី​៣ ដោយ​វត្តមាន និង​លំនៅ​ស្ថាន​នៃ​ពពួក​ទេវតា ។

៣. រឿង​ព្រេង​ស្ដី​ពី​ឈ្មោះ​ភ្នំ​គូលែន

គូលែន ទំនង​ដូច​ជា​ពាក្យ​ចិន​ឲ្យ​ឈ្មោះ​ឈើ​មួយ​ដែល​ឲ្យ​ផ្លែ​ផ្អែម​ឆ្ងាញ់​ពិសា​ចាប់​ចិត្ត ។ បើ​យោល​ទៅ​តាម​រឿង​ព្រេង គេ​តែង​ដំណាល​តៗ​គ្នា​មក​ថា កាល​ពី​ដើម​ឡើយ​នៅ​គ្រា​ដែល​នគរ​ខ្មែរ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ជលសា​នៅ​ឡើយ ហើយ​មាន​តែ​កោះ​គោកធ្លក​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​លេច​ចេញ​ពី​ទឹក​ មាន​សំពៅ​ដែល​បើក​ឆ្វេច​ឆ្វាច​កាត់​តាម​តំបន់​នោះ ។

ថ្ងៃ​មួយ​មាន​សំពៅ​មួយ​មក​ពី​ស្រុក​ចិន​ និង​កោះ​ជ្វា ត្រូវ​បាន​ខ្យល់​ព្យុះ​សង្ឃរា​ផាត់​បក់​បោក​ខ្ទប់​នឹង​ច្រាំង​ថ្ម​ភ្នំ​គូលែន​បែក​ខ្ទេច​ខ្ទាំ​អស់ ។ ចិន​ដែល​នៅ​សល់​ពី​ស្លាប់​ដោយ​អស់​សង្ឃឹម​នឹង​បាន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​ចិន​វិញ ក៏​សម្រេច​តាំង​លំនៅ​ស្ថាន​នៅ​លើ​ភ្នំ ហើយ​ដើម្បី​ជា​អនុស្សាវរីយ៍​ដល់​នគរ​កំណើត​របស់​ខ្លួន​ ក៏​ចាប់​បណ្ដុះ​គ្រាប់​ពូជ​គូលែន​ដែល​នៅ​សេសសល់​នៅ​លើ​ខ្នង​ភ្នំ ។ ក្រោយ​មក ដើម​គូលែន​ដុះ​ច្រើន​ពាស​ពេញ​ ហើយ​ឈ្មោះ​ភ្នំ​ដែល​ពី​ដើម​គេ​និយម​ហៅ​ថា ព្រះ​សួន​ដូនទាវ ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ភ្នំ​គូលែន​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ។ ពី​ជំនាន់​មួយ​ទៅ​ជំនាន់​មួយ ពេល​រដូវ​មក​ដល់ អ្នក​ភ្នំ​តែង​បេះ​ផ្លែ​គូលែន​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះ​មហាក្សត្រ​នគរ ដែល​ពេញ​ព្រះទ័យ​នឹង​ផ្លែ​នេះ​យ៉ាង​ក្រៃលែង ។ បើ​តាម​ដឹង គឺ​មាន​តែ​កន្លែង​នេះ​ទេ​ដែល​មាន​ដុះ​ដើម​គូលែន ។

៤. ភ្នំ​គូលែន​ជា​និមិត្តរូប​ចក្កវាឡ និង​ជង្រុក​បារមី

បើ​យោល​ទៅ​តាម​ចក្កវាឡ​​សាស្ត្រ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា ភ្នំ​មហិន្ទ្រា គឺ​ជា​លំនៅ​ស្ថាន​នៃ​ទេវា​ទាំង​៣៣ ដែល​មាន​ព្រះ​ឥន្ទ្រ ជា​ព្រះ​រាជា ហើយ​ដែល​មាន​ព្រះ​សិវៈ ជា​អធិបតី​នៅ​លើ​កំពូល ។ ចំពោះ​ជនជាតិ​ឥណ្ឌា ភ្នំ​មហិន្ទ្រា គឺ​ជា​ភ្នំ​ហិមវីត​ ស្ដេច​នៃ​ពពួក​ភ្នំ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​​មាន​នៅ​ក្នុង​លោក ហើយ​ទន្លេ​គង្គា គឺ​ជា​ទន្លេ​សក្តិសិទ្ធិ​ដែល​គេ​គោរព​បូជា ។

គេ​មាន​ជំនឿ​ថា ទន្លេ​នេះ​ពី​ដំបូង​ឡើយ​គឺ​ជា​ទន្លេ​សួគ៌ ហើយ​ដោយ​ករុណា​ធម៌​របស់​ព្រះ​សិវៈ បាន​ជា​ទន្លេ​នេះ ក្លាយ​ទៅ​ជា​ទន្លេ​មនុស្ស​លោក ។

ដើម្បី​សម្រួល​ដល់​ការ​ហូរ​ចុះ​នៃ​ទន្លេ​នេះ ព្រះ​សិវៈ​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ទឹក​ទន្លេ​នេះ​ហូរ​សម្រូត​ធ្លាក់​សន្សឹមៗ​តាម​សក់​របស់​ព្រះ​អង្គ ។

ដោយ​ហេតុ​ថា​ ភ្នំ​ហិមវីត និង​ទន្លេ​គង្គា ជា​វត្ថុ​សក្តិសិទ្ធិ​បាន​ជា​ជនជាតិ​ឥណ្ឌា​នាំ​គ្នា​សស្រាក់​សស្រាំ​មក​ងូត​ទឹក​ទន្លេ​គង្គា​នេះ ដើម្បី​លុបលាង​បាប​កម្ម​របស់​ខ្លួន ហើយ​រំដោះ​ខ្លួន​ឲ្យ​ផុត​ពី​វដ្ដ​សង្សា ។ ក្នុង​ន័យ​ដដែល​នេះ មនុស្ស​ចំណាស់ ឬ​មាន​ជម្ងឺ​ជិត​ផុត​សង្ខា​បាន​ត្រូវ​ញាតិ​មិត្ត​សែង​យក​មក​ដាក់​នៅ​លើ​ច្រាំង​ទន្លេ​​នេះ ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​រលត់​ជីវិត​នៅ​ទីនោះ ។

ដូច្នេះ ភ្នំ​មហិវីត និង​ទន្លេ​គង្គា គឺ​ជា​និមិត្តរូប​ជា​សារវន្ត​នៃ​ជំនឿ​របស់​ជនជាតិ​ឥណ្ឌា ។ ត្រឡប់​មក​ស្រុក​ខ្មែរ​នៅ​គ្រា​នោះ ពពួក​អ្នក​ប្រាជ្ញ​មាន​កាតព្វកិច្ច​ស្វែង​រក​និមិត្ត​រូប​ឲ្យ​បាន​ស្រប​តាម​ន័យ​នេះ ។ ក្នុង​ទស្សនៈ​នេះ ភ្នំ​គូលែន និង​ស្ទឹង​សៀមរាប មាន​លក្ខណៈ​សម្បត្តិ​ឆ្លើយ​ស្រប​ទាំង​ស្រុង​ទៅ​លើ​បែប​ផែន​នេះ ទី​១ ដូច​បាន​ចង្អុល​ពី​មុន ភ្នំ​គូលែន​ជា​ភ្នំ​សក្តិសិទ្ធិ​ដល់​ទៅ​៣​ដង ហើយ​អាច​សន្និដ្ឋាន​បាន​ថា​ ជា​ភ្នំ​នៃ​ព្រះ​ទេវា​ទាំង​៣៣ ព្រម​ទាំង​ជា​លំនៅស្ថាន​នៃ​ព្រះសិវៈ ទី​២ ស្ទឹង​សៀមរាប ប្រៀប​ហាក់​បី​ដូច​ទន្លេ​គង្គា ព្រោះ​ស្ទឹង​នេះ​ហូរ​ធ្លាក់​ចុះ​តាំង​ពី​លើ​ផ្ទៃ​រាប​នៅ​កំពូល​ភ្នំ​គូលែន ដោយ​ឆ្លង​កាត់​ជ្រោះ​ដូច​ទន្លេ​គង្គា​ដែល​ហូរ​ធ្លាក់​ពី​ភ្នំ​ហិមវីត​ដោយ​ឆ្លង​កាត់​ជ្រោះ​នានា​ដែរ ។ ចំពោះ​ព្រះ​បាទ​ជ័វរ្ម័ន​ទី​២ និង​ព្រះ​បុរោហិត លក្ខណៈ​ទាំង​នេះ​ស្រប​គ្នា​ទាំង​ស្រុង ។

សូម​កត់​សម្គាល់​ថា ព្រះរាជវង្សានុវង្ស​មហានគរ ទោះ​បី​មិន​បាន​មក​គង់​ប្រថាប់​នៅ​លើ​ភ្នំ​គូលែន​ឲ្យ​បាន​ជាប់​លាប់​ក៏​ដោយ ក៏​ចាត់​ទុក​កន្លែង​នោះ​ថា ជា​ឧទ្យាន​សម្រាប់​គោរព​បូជា​នៃ​ព្រះ​ញាតិវង្ស និង​សាធារណជន​ដែរ ព្រោះ​ទាំង​អស់​គ្នា​សន្និដ្ឋាន​ថា ទី​នោះ​ជា​កន្លែង​សក្តិសិទ្ធិ​ជាទី​បំផុត​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស ។ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ព្រះរាជា​អង្គ​ខ្លះ​នៃ​ព្រះវង្ស​មហានគរ​បាន​ធ្វើ​សំណង់​ខាង​សាសនា​បន្ត​បន្ទាប់​នៅ​ទី​នោះ​ដើម្បី​បន្ថែម និង​ពង្រីក​សភាព​សក្តិសិទ្ធិ​នៃ​ភ្នំ​នោះ​ផង ។ ក៏​ប៉ុន្តែ ការ​ដែល​ចាប់​អារម្មណ៍​ខ្លាំង​ជាង​គេ​ក្នុង​វិស័យ​នេះ គឺ​ចម្លាក់​លិង្គ​ព្រះសិវៈ​ជា​ច្រើន​រយ​នៅ​លើ​បាត​ស្ទឹង​ដែល​ក្រាល​ដោយ​ថ្ម​នៅ​ដើម​ទឹក​រហូត​ដល់​ស្ទឹង​នេះ​ក្លាយ​ទៅ​ជា “ស្ទឹង​លិង្គ​មួយ​ពាន់” ។ គោល​បំណង​ធំ​ក្នុង​ការ​ស្ថាបនា​ដ៏​ពិស្ដារ​នេះ គឺ​ដើម្បី​វន្ទា​សុំ​ឲ្យ​ព្រះ​សិវៈ​ប្រកក់​ប្រសិទ្ធី​ទឹក​ស្ទឹង​នេះ​តាំង​ពី​ដើម​ទី​មុន​នឹង​ទឹក​នេះ​ហូរ​​មក​ដល់​មហានគរ តាម​ទំនប់​ស្រះ​បារាយណ៍ បឹង​បួរ​នានា ។ មក​ដល់​នោះ ទឹក​គន្ទី​នឹង​ជម្រះ​មន្ទិល​ប្រក់​ព្រំ​ព្រះ​មហាក្សត្រ ព្រះរាជវង្សានុវង្ស និង​ប្រជានុរាស្ត្រ​ក្នុង​មហានគរ និង​នៅ​ក្នុង​ផ្ទៃ​ប្រទេស​ទាំង​មូល ព្រោះ​ស្ទឹង​នោះ​នឹង​ហូរ​បន្ត​ទៅ​ទម្លាក់​ខ្លួន​លាយ​ឡំ​នឹង​ទឹក​ទន្លេសាប ដែល​នឹង​លាយ​បន្ត​ទៅ​ទៀត​ជាមួយ​នឹង​ទឹក​ទន្លេ​មេង្គ​ដែល​ហូរ​ឆ្លង​កាត់​តំបន់​ដ៏​ធំ​នៃ​ប្រទេស​ខ្មែរ ហាក់​បី​ដូចជា​ ទន្លេ​គង្គា​ដែល​ហូរ​ប្រកក់​ប្រសិទ្ធី​មួយ​ផ្នែក​ធំ​នៃ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​ដែរ ។ គប្បី​កត់​សម្គាល់​ជា​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​ថា ភ្នំ​គូលែន​មិន​ត្រឹម​តែ​ជា​សាសនឧទ្យាន​ដ៏​សម្បើម​ដែល​មាន​បារមី​សក្តិសិទ្ធិ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ គឺ​ថែម​ទាំង​បាន​ធ្វើ​វិភាគទាន​ផ្ទាល់​ក្នុង​ការ​កសាង​មហានគរ​ទៀត ដោយ​បាន​ផ្ដល់​នូវ​ថ្ម​ដ៏​វិចិត្រ​ដែល​ខ្លួន​មាន​ក្នុង​កិច្ច​កសាង​នេះ ៕

 

កំណត់​ចំណាំៈ  នៅ​​ឧទ្យានជាតិ​​ភ្នំ​គូលែន ទី​កន្លែង​គោរព​សក្ការៈ​ភាគច្រើន​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ស្រុក​​ហៅ​ថា ​ពើង ។ ពាក្យ​នេះ​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ ស្ដាប់​ទៅ​ហាក់​ដូច​ជា​ចម្លែក​បន្តិច ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​ពុំ​ដែល​ធ្លាប់​ឮ ឬ​ជួប​ប្រទះ​​គេ​ប្រើ​ពី​មុន​មក ។  ពើង (ន.) ពើង​ភ្នំ ថ្ម​​ភ្នំ​ដែល​ពើង​លយ​ពេញ​ដូច​ជា​ដំបូល​ល្មម​​ជ្រក​ភ្លៀង​បាន ។

គូលែន  ( ន. )  ឈ្មោះ​ឈើ​មួយ​ប្រភេទ មាន​ផ្លែ​ជា​អាហារ, ផ្លែ​មាន​សណ្ឋាន​ប្រហែល​ផ្លែ​ទៀប​ខ្មែរ​តែ​តូច​ជាង​ច្រើន, ស្រដៀង​គ្នា​ស្ទើរ​ចាប់​ច្រឡំ​ផ្លែ​សិរមាន់, មាន​គ្រាប់​តែ ១ សណ្ឋាន​សាច់​រុំ​គ្រាប់​ដូច​ផ្លែ​មៀន, ស្លឹក​វែង​ៗ​ស្រួច​ចុង; ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​​មាន​សម្បូរណ៌​តែ​នៅ​ភ្នំ​គូលែន ក្នុង​ខែត្រ​សៀមរាប, ប៉ុន្តែ​មាន​ផ្លែ​តូច​ៗ ហើយ​សាច់​ស្ដើង​ៗ ទាំង​រស​ជាតិ​ក៏​ជូរ, ចាញ់​គូលែន​ដែល​មក​ពី​ប្រទេស​ក្រៅ

គូលែន  ( ន. )  ឈ្មោះ​ឈើ​មួយ​ប្រភេទ មាន​ផ្លែ​ជា​អាហារ, ផ្លែ​មាន​សណ្ឋាន​ប្រហែល​ផ្លែ​ទៀប​ខ្មែរ​តែ​តូច​ជាង​ច្រើន, ស្រដៀង​គ្នា​ស្ទើរ​ចាប់​ច្រឡំ​ផ្លែ​សិរមាន់, មាន​គ្រាប់​តែ ១ សណ្ឋាន​សាច់​រុំ​គ្រាប់​ដូច​ផ្លែ​មៀន, ស្លឹក​វែង​ៗ​ស្រួច​ចុង; ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​​មាន​សម្បូរណ៌​តែ​នៅ​ភ្នំ​គូលែន ក្នុង​ខែត្រ​សៀមរាប, ប៉ុន្តែ​មាន​ផ្លែ​តូច​ៗ ហើយ​សាច់​ស្ដើង​ៗ ទាំង​រស​ជាតិ​ក៏​ជូរ, ចាញ់​គូលែន​ដែល​មក​ពី​ប្រទេស​ក្រៅ ។ 

ខ្ទម​សំណាក់​របស់​​អ្នកតា​សក្តិ​ប្រាំ ។ នៅ​ឧទ្យាន​ជាតិ​​ភ្នំ​គូលែន គេ​សង្កេត​ឃើញ​មាន​ខ្ទម​សំណាក់​​របៀប​នេះ​ ជា​របស់​អ្នក​តា អ្នកដូន​ផ្សេងៗ ច្រើន​កន្លែង ។  

ខ្ទម​សំណាក់​របស់​​អ្នកតា​សក្តិ​ប្រាំ ។ នៅ​ឧទ្យាន​ជាតិ​​ភ្នំ​គូលែន គេ​សង្កេត​ឃើញ​មាន​ខ្ទម​សំណាក់​​របៀប​នេះ​ ជា​របស់​អ្នក​តា អ្នកដូន​ផ្សេងៗ ច្រើន​កន្លែង ។ 

ប្រាសាទ​ក្រោល​រមាស ស្ថិត​នៅ​ខាង​កើត​ក្បែរ​ជ្រោះ​ភ្នំ​គូលែន

ប្រាសាទ​ក្រោល​រមាស ស្ថិត​នៅ​ខាង​កើត​ក្បែរ​ជ្រោះ​ភ្នំ​គូលែន 

លិង្គ​ព្រះ​ឥសូរ និង​យោនី​នាង​ឱមា នៅ​ខាង​មុខ​​ទី​សក្ការៈ​ព្រះអង្គធំ ។ បន្ទាប់​ពី​​ថ្វាយ​ធូប ទាន ផ្កា​ភ្ញី ដល់​ព្រះ​អង្គ​ធំ​រួច​ហើយ សាសនិក​អ្នក​មាន​ជំនឿ តែង​តែ​មក​ចាក់​ទឹក​នៅ​លើ​លិង្គ​ព្រះ​ឥសូរ​នេះ រួច​ត្រង​ទឹក​ដែល​ហូរ​តាម​យោនី​នាង​ឱមា យក​មក​ប្រស់​ព្រំ​​ប្រយោជន៍​​ដើម្បី​បាន​សេចក្ដី​សុខ​ចម្រើន ។

លិង្គ​ព្រះ​ឥសូរ និង​យោនី​នាង​ឱមា នៅ​ខាង​មុខ​​ទី​សក្ការៈ​ព្រះអង្គធំ ។ បន្ទាប់​ពី​​ថ្វាយ​ធូប ទាន ផ្កា​ភ្ញី ដល់​ព្រះ​អង្គ​ធំ​រួច​ហើយ សាសនិក​អ្នក​មាន​ជំនឿ តែង​តែ​មក​ចាក់​ទឹក​នៅ​លើ​លិង្គ​ព្រះ​ឥសូរ​នេះ រួច​ត្រង​ទឹក​ដែល​ហូរ​តាម​យោនី​នាង​ឱមា យក​មក​ប្រស់​ព្រំ​​ប្រយោជន៍​​ដើម្បី​បាន​សេចក្ដី​សុខ​ចម្រើន ។

ជណ្ដើរ​ឡើង​ទៅ​កាន់​រូប​ចម្លាក់​ព្រះ​​ពុទ្ធ​​ចូល​និព្វាន (ហៅ​ព្រះអង្គធំ)

ជណ្ដើរ​ឡើង​ទៅ​កាន់​រូប​ចម្លាក់​ព្រះ​​ពុទ្ធ​​ចូល​និព្វាន (ហៅ​ព្រះអង្គធំ) 

រូប​ចម្លាក់​ព្រះ​អង្គធំ​ចូលនិព្វាន ។ បើ​តាម​ក្រដាស​ព័ត៌មាន​​មួយ​​នៅ​ទី​នោះ រូប​ចម្លាក់​​​ព្រះ​អង្គ​ធំ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ឆ្លាក់​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៥៥៨ បណ្ដោយ ៩,៧ ម៉ែត្រ និង​ទទឹង ២,៣ ម៉ែត្រ ក្នុង​រាជ្យ​ព្រះអង្គ​ច័ន្ទរាជា​ទី​១ ។

រូប​ចម្លាក់​ព្រះ​អង្គធំ​ចូលនិព្វាន ។ បើ​តាម​ក្រដាស​ព័ត៌មាន​​មួយ​​នៅ​ទី​នោះ រូប​ចម្លាក់​​​ព្រះ​អង្គ​ធំ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ឆ្លាក់​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៥៥៨ បណ្ដោយ ៩,៧ ម៉ែត្រ និង​ទទឹង ២,៣ ម៉ែត្រ ក្នុង​រាជ្យ​ព្រះអង្គ​ច័ន្ទរាជា​ទី​១ ។

កន្លង​មក​ មាន​អ្នក​ទៅ​បន់​ស្រន់​ថ្វាយ​បង្គុំ​ព្រះអង្គ​ធំ គូស​ចារ​ដោយ​មធ្យោបាយ​ផ្សេងៗ​នៅ​ពី​ខាង​ក្រោយ​រូប​ចម្លាក់ ធ្វើ​ឲ្យ​បាត់​បង់​សោភ័ណភាព ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​ទើប​មាន​បម្រាម​នេះ​ឡើង ។

កន្លង​មក​ មាន​អ្នក​ទៅ​បន់​ស្រន់​ថ្វាយ​បង្គុំ​ព្រះអង្គ​ធំ គូស​ចារ​ដោយ​មធ្យោបាយ​ផ្សេងៗ​នៅ​ពី​ខាង​ក្រោយ​រូប​ចម្លាក់ ធ្វើ​ឲ្យ​បាត់​បង់​សោភ័ណភាព ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​ទើប​មាន​បម្រាម​នេះ​ឡើង ។

ពើង​សំពៅ ។ មាន​ដំណាល​ថា ដោយ​សារ​ខុស​មាត់​ក និង​រក​ស៊ី​កេង​ប្រវ័ញ្ច​លើ​​ខ្មែរ​ពី​សំណាក់​ឈ្មួញ​ជនជាតិ​ចិន បណ្ដាល​ឲ្យ​សំពៅ​របស់​ពួក​គេ​កឿង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ថ្ម​នៅ​ទី​នេះ ។

ពើង​សំពៅ ។ មាន​ដំណាល​ថា ដោយ​សារ​ខុស​មាត់​ក និង​រក​ស៊ី​កេង​ប្រវ័ញ្ច​លើ​​ខ្មែរ​ពី​សំណាក់​ឈ្មួញ​ជនជាតិ​ចិន បណ្ដាល​ឲ្យ​សំពៅ​របស់​ពួក​គេ​កឿង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ថ្ម​នៅ​ទី​នេះ ។ 

ថ្ម​ក្រពើ ។ តាម​ដំណាល​ ថ្ម​ក្រពើ​នេះ​ ជា​អ្នក​រារាំង​សំពៅ​របស់​ឈ្មួញ​ជនជាតិ​ចិន​​មិន​ឲ្យ​មាន​លទ្ធភាព​ត្រឡប់​ទៅ ​វិញ​បាន ហើយ​ក៏​ក្លាយ​ជា​ថ្ម​នៅ​ទី​នោះ​រហូត​ដល់​បច្ចុប្បន្ន ។

ថ្ម​ក្រពើ ។ តាម​ដំណាល​ ថ្ម​ក្រពើ​នេះ​ ជា​អ្នក​រារាំង​សំពៅ​របស់​ឈ្មួញ​ជនជាតិ​ចិន​​មិន​ឲ្យ​មាន​លទ្ធភាព​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​បាន ហើយ​ក៏​ក្លាយ​ជា​ថ្ម​នៅ​ទី​នោះ​រហូត​ដល់​បច្ចុប្បន្ន ។

អក្សរ​ចិន​ឆ្លាក់​នៅ​​បរិវេណ​ពើង​សំពៅ ។ គេ​មាន​ជំនឿ​ថា ប្រសិនបើ​នរណា​ម្នាក់​អាច​អាន​អក្សរ​នេះ​បាន នឹង​មាន​សេចក្ដី​សុខ​ចម្រុង​ចម្រើន ។

អក្សរ​ចិន​ឆ្លាក់​នៅ​​បរិវេណ​ពើង​សំពៅ ។ គេ​មាន​ជំនឿ​ថា ប្រសិនបើ​នរណា​ម្នាក់​អាច​អាន​អក្សរ​នេះ​បាន នឹង​មាន​សេចក្ដី​សុខ​ចម្រុង​ចម្រើន ។

ពើង​ឥសី​អគ្គី​នេត្រ ។ ឥសី​រូប​នេះ​​​មាន​មហិទ្ធិឫទ្ធិ​អស្ចារ្យ ហើយ​មាន​ភ្នែក​ទី​បី​​​អាច​បញ្ចេញ​ភ្លើង​បាន ។ 

ពើង​ឥសី​អគ្គី​នេត្រ ។ ឥសី​រូប​នេះ​​​មាន​មហិទ្ធិឫទ្ធិ​អស្ចារ្យ ហើយ​មាន​ភ្នែក​ទី​បី​​​អាច​បញ្ចេញ​ភ្លើង​បាន ។

មាន​ដំណាល​ថា ដើម​ឡើយ ច្រក​នេះ​តូច​ចង្អៀត​មិន​អាច​ចេញ​ចូល​បាន​ទេ ។ ក្រោយ​មក ឥសី​អគ្គីនេត្រ​​បាន​​​ពន្យល់​សប្ដិ​ដល់​តា​អាចារ្យ​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​បន់​ ស្រន់​សុំ​ឲ្យ​បើក​ច្រក​នេះ ។ បន្ទាប់​ពី​សែន​ព្រេន​ បន់​ស្រន់​រួច ឥសី​អគ្គី​នេត្រ ក៏​បាន​បើក​ច្រក​ឲ្យ​អាច​ដើរ​ចេញ​ចូល​បាន ។

មាន​ដំណាល​ថា ដើម​ឡើយ ច្រក​នេះ​តូច​ចង្អៀត​មិន​អាច​ចេញ​ចូល​បាន​ទេ ។ ក្រោយ​មក ឥសី​អគ្គីនេត្រ​​បាន​​​ពន្យល់​សប្ដិ​ដល់​តា​អាចារ្យ​ដើម្បី​ធ្វើ​ការ​បន់​ស្រន់​សុំ​ឲ្យ​បើក​ច្រក​នេះ ។ បន្ទាប់​ពី​សែន​ព្រេន​ បន់​ស្រន់​រួច ឥសី​អគ្គី​នេត្រ ក៏​បាន​បើក​ច្រក​ឲ្យ​អាច​ដើរ​ចេញ​ចូល​បាន ។ 

អ្នក​តា​ម្ចាស់​ទឹក​ម្ចាស់​ដី ។ មាន​តែ​អ្នក​មាន​និស្ស័យ​ទេ​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​មុខ​លោក​ច្បាស់ ។

អ្នក​តា​ម្ចាស់​ទឹក​ម្ចាស់​ដី ។ មាន​តែ​អ្នក​មាន​និស្ស័យ​ទេ​ដែល​អាច​មើល​ឃើញ​មុខ​លោក​ច្បាស់ ។

មាន​ដំណាល​ថា ប្រហោង​នេះ​ពី​ដើម​ជា​កន្លែង​ដាក់​គម្ពី​សាស្ត្រា ហើយ​ក្រោយ​មក​ត្រូវ​បាន​សៀម​គាស់​យក​ទៅ​អស់ ។

មាន​ដំណាល​ថា ប្រហោង​នេះ​ពី​ដើម​ជា​កន្លែង​ដាក់​គម្ពី​សាស្ត្រា ហើយ​ក្រោយ​មក​ត្រូវ​បាន​សៀម​គាស់​យក​ទៅ​អស់ ។

ពើង​ព្រះនាង​គង់ស៊ីអ៊ីម

ពើង​ព្រះនាង​គង់ស៊ីអ៊ីម 

ស្នាម​គូទ​ស្ដេច​គំលង់ ។ មាន​ដំណាល​ថា ស្នាម​នេះ​បន្សល់​ទុក​នៅ​ពេល​ស្ដេច​គំលង់​រៀប​នឹង​សោយ​ទីវង្គត់ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​​យាង​មក​រក​ថ្នាំ​នៅ​ទី​នេះ ។

ស្នាម​គូទ​ស្ដេច​គំលង់ ។ មាន​ដំណាល​ថា ស្នាម​នេះ​បន្សល់​ទុក​នៅ​ពេល​ស្ដេច​គំលង់​រៀប​នឹង​សោយ​ទីវង្គត់ ហើយ​ព្រះ​អង្គ​​យាង​មក​រក​ថ្នាំ​នៅ​ទី​នេះ ។

ថ្ម​នេះ​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ស្រុក​​ហៅ​ថា​ ថ្ម​ដំរី

ថ្ម​នេះ​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ស្រុក​​ហៅ​ថា​ ថ្ម​ដំរី 

ស្នាម​ផតៗ​នៅ​លើ​ថ្ម​នេះ ត្រូវ​អ្នក​ស្រុក​​ហៅ​ថា​ ជា​ស្នាម​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ៊ូខុង  

ស្នាម​ផតៗ​នៅ​លើ​ថ្ម​នេះ ត្រូវ​អ្នក​ស្រុក​​ហៅ​ថា​ ជា​ស្នាម​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ៊ូខុង 

ពើង​ឥសី​ប្រាំ​ព្រះអង្គ ។ រូប​ចម្លាក់​ព្រះពុទ្ធ​ប្រាំ​ព្រះអង្គ​ត្រូវ​បាន​គេ​ឆ្លាក់​ជាប់​នៅ​នឹង​ ផ្ទាំង​ថ្ម ហើយ​បច្ចុប្បន្ន រូប​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​គេ​លួច​ដាប់​យក​ទៅ​បាត់​ហើយ ។

ពើង​ឥសី​ប្រាំ​ព្រះអង្គ ។ រូប​ចម្លាក់​ព្រះពុទ្ធ​ប្រាំ​ព្រះអង្គ​ត្រូវ​បាន​គេ​ឆ្លាក់​ជាប់​នៅ​នឹង​ផ្ទាំង​ថ្ម ហើយ​បច្ចុប្បន្ន រូប​មួយ​ព្រះ​អង្គ​ត្រូវ​គេ​លួច​ដាប់​យក​ទៅ​បាត់​ហើយ ។ 

ថ្លុក​ទឹក​ពាន់​ឆ្នាំ ។ គេ​ដំណាល​ថា ថ្លុក​ទឹក​នេះ​ទោះ​ជា​ត្រូវ​គេ​ដង​ទឹក​ចេញ​ច្រើន​យ៉ាងណា​ក៏​ពុំ​ចេះ​រីង​ ស្ងួត​ដែរ ។ អ្នក​មក​ទស្សនា​ដល់​ទី​នេះ តែង​តែ​យក​ទឹក​លុប​លាង​មុខ​ដើម្បី​សុំ​សេចក្ដី​សុខ​សប្បាយ ។

ថ្លុក​ទឹក​ពាន់​ឆ្នាំ ។ គេ​ដំណាល​ថា ថ្លុក​ទឹក​នេះ​ទោះ​ជា​ត្រូវ​គេ​ដង​ទឹក​ចេញ​ច្រើន​យ៉ាងណា​ក៏​ពុំ​ចេះ​រីង​ស្ងួត​ដែរ ។ អ្នក​មក​ទស្សនា​ដល់​ទី​នេះ តែង​តែ​យក​ទឹក​លុប​លាង​មុខ​ដើម្បី​សុំ​សេចក្ដី​សុខ​សប្បាយ ។ 

រូង​ពស់​ស ពស់​ខៀវ

រូង​ពស់​ស ពស់​ខៀវ 

រូប​ចម្លាក់​ពស់​ស ពស់​ខៀវ និង​ព្រះពុទ្ធអង្គ

រូប​ចម្លាក់​ពស់​ស ពស់​ខៀវ និង​ព្រះពុទ្ធអង្គ 

ពើង​ខ្យង

ពើង​ខ្យង

ស្នាម​ផត​នេះ​ត្រូវ​គេ​ដំណាល​ថា ជា​ស្នាម​ដំរី​សាក 

ស្នាម​ផត​នេះ​ត្រូវ​គេ​ដំណាល​ថា ជា​ស្នាម​ដំរី​សាក 

ទីកន្លែង​ដែល​ត្រូវ​​បាន​ថត​ឈុត​មួយ​នៅ​ក្នុង​រឿង​ព្រៃ​​តៃហោង

ទីកន្លែង​ដែល​ត្រូវ​​បាន​ថត​ឈុត​មួយ​នៅ​ក្នុង​រឿង​ព្រៃ​​តៃហោង

ពើង​ស្ដេច​ស្វា​ស

ពើង​ស្ដេច​ស្វា​ស 

ថ្ម​មួយ​ដុំ​​នេះ​អ្នក​ស្រុក​មិន​បាន​ហៅ​ថា​​ឈ្មោះ​អ្វី​ទេ ។ បើ​តាម​ទ្រង់​ទ្រាយ ​ខ្ញុំ​ហៅ​វា​ថា ថ្ម​ផ្សិត ។ 

ថ្ម​មួយ​ដុំ​​នេះ​អ្នក​ស្រុក​មិន​បាន​ហៅ​ថា​​ឈ្មោះ​អ្វី​ទេ ។ បើ​តាម​ទ្រង់​ទ្រាយ ​ខ្ញុំ​ហៅ​វា​ថា ថ្ម​ផ្សិត ។

ពើង (មិន​ចាំ​ឈ្មោះ)

ពើង (មិន​ចាំ​ឈ្មោះ) 

ពើង​មួយ​នេះ​មាន​រៀប​ជញ្ជាំង​បាំង ។ គេ​ដំណាល​ថា តាម៉ុក ធ្លាក់​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​នេះ ។

ពើង​មួយ​នេះ​មាន​រៀប​ជញ្ជាំង​បាំង ។ គេ​ដំណាល​ថា តាម៉ុក ធ្លាក់​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​នេះ ។ 

ថ្ម​នេះ​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ស្រុក​ហៅ​ថា ថ្ម​អណ្ដីក 

ថ្ម​នេះ​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ស្រុក​ហៅ​ថា ថ្ម​អណ្ដីក 

វល្លិ​អង្គញ់ ។ ជា​​វល្លិ​មួយ​ប្រភេទ ដើម​ធំ​រឹង ផ្លែ​ធំ​វែង​ៗ​ក្នុង​ផ្លែ​មួយ​ៗ​មាន​គ្រាប់​ច្រើន គ្រាប់​ធំៗ​​រាង​មូល​សំប៉ែត កាល​ណា​ទុំ​មាន​សាច់​រឹង, សម្រាប់​យក​មក​លេង​ល្បែង​មួយ​ប្រភេទ ហៅ​ថា ល្បែង​អង្គញ់ ។

វល្លិ​អង្គញ់ ។ ជា​​វល្លិ​មួយ​ប្រភេទ ដើម​ធំ​រឹង ផ្លែ​ធំ​វែង​ៗ​ក្នុង​ផ្លែ​មួយ​ៗ​មាន​គ្រាប់​ច្រើន គ្រាប់​ធំៗ​​រាង​មូល​សំប៉ែត កាល​ណា​ទុំ​មាន​សាច់​រឹង, សម្រាប់​យក​មក​លេង​ល្បែង​មួយ​ប្រភេទ ហៅ​ថា ល្បែង​អង្គញ់ ។ 

វល្លិ​​ងាប់​រស់ ។ វល្លិ​​ប្រភេទ​នេះ មើល​ទៅ​ហាក់​ដូច​ជា​ងាប់ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​កាច់​វា​មើល ទើប​ដឹង​ថា​នៅ​រស់ ។

វល្លិ​​ងាប់​រស់ ។ វល្លិ​​ប្រភេទ​នេះ មើល​ទៅ​ហាក់​ដូច​ជា​ងាប់ ប៉ុន្តែ​នៅ​ពេល​កាច់​វា​មើល ទើប​ដឹង​ថា​នៅ​រស់ ។

ផ្លាក​សញ្ញា​របៀប​នេះ​ឃើញ​នៅ​មាន​នៅ​ច្រើន​កន្លែង

ផ្លាក​សញ្ញា​របៀប​នេះ​ឃើញ​នៅ​មាន​នៅ​ច្រើន​កន្លែង

ដើម (មិន​ចាំ​ឈ្មោះ) ស្លឹក​វា​គេ​យក​ធ្វើ​ម្ជូរ

ដើម (មិន​ចាំ​ឈ្មោះ) ស្លឹក​វា​គេ​យក​ធ្វើ​ម្ជូរ 

តាម​សម្ដី​អ្នក​ស្រុក​ដែល​នាំ​ខ្ញុំ​ដើរ​​មើល​ទី​សក្ការៈ​នានា នៅ​ក្នុង​ឧទ្យាន​ជាតិ​ភ្នំ​គូលែន​មាន​ភូមិ​ប្រជាជន​រស់​នៅ​ចំនួន​១២ ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​តូចៗ​​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​រើ​ផ្ទះ​សម្បែង​​មក​រស់​នៅ​ ក្នុង​ភូមិ​ធំ​ជាង ធ្វើ​ឲ្យ​ចំនួន​ភូមិ​នៅ​សល់​ត្រឹម​តែ ៩ ភូមិ​ប៉ុណ្ណោះ ។

តាម​សម្ដី​អ្នក​ស្រុក​ដែល​នាំ​ខ្ញុំ​ដើរ​​មើល​ទី​សក្ការៈ​នានា នៅ​ក្នុង​ឧទ្យាន​ជាតិ​ភ្នំ​គូលែន​មាន​ភូមិ​ប្រជាជន​រស់​នៅ​ចំនួន​១២ ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​តូចៗ​​បាន​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​រើ​ផ្ទះ​សម្បែង​​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ធំ​ជាង ធ្វើ​ឲ្យ​ចំនួន​ភូមិ​នៅ​សល់​ត្រឹម​តែ ៩ ភូមិ​ប៉ុណ្ណោះ ។ 

ជ្រុង​មួយ​នៃ​ភូមិ​របស់​ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ឧទ្យាន​ជាតិ​ភ្នំ​គូលែន

ជ្រុង​មួយ​នៃ​ភូមិ​របស់​ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ឧទ្យាន​ជាតិ​ភ្នំ​គូលែន

ស្ថានភាព​អ្នក​លេង​ទឹក​ជ្រោះ​ភ្នំ​គូលែន នៅ​វេលា​ម៉ោង​១១ និង​៣០ នាទី នា​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០០៨

ស្ថានភាព​អ្នក​លេង​ទឹក​ជ្រោះ​ភ្នំ​គូលែន នៅ​វេលា​ម៉ោង​១១ និង​៣០ នាទី នា​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០០៨

ទិដ្ឋភាព​ខ្ទម​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​អង្គុយ​កម្សាន្ត និង​ពិសារ​ចំណីចំណុក ​មើល​ពី​ត្រើយ​ម្ខាង​នៃ​ទឹក​ជ្រោះ នៅ​វេលា​ម៉ោង​១១ និង​៣០ នាទី នា​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០០៨ ៕

ទិដ្ឋភាព​ខ្ទម​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​អង្គុយ​កម្សាន្ត និង​ពិសារ​ចំណីចំណុក ​មើល​ពី​ត្រើយ​ម្ខាង​នៃ​ទឹក​ជ្រោះ នៅ​វេលា​ម៉ោង​១១ និង​៣០ នាទី នា​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០០៨ ៕

December 24, 2008

វិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងផ្លែម្រះក្រោយពេលប្រមូលផល

វិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងផ្លែម្រះក្រោយពេលប្រមូលផល 

១. ការ​ប្រមូល​ផល​

ដើម្បី​ប្រមូល​ផល​ម្រះ​ឱ្យ​បាន​ល្អ​ ​គួរ​យកចិត្តទុកដាក់​លើ​ចំណុច​សំខាន់ៗ​ ​មួយ​ចំនួន​ដូច​ខាងក្រោម ៖
  • បេះ​តែ​ផ្លែ​ណា​ចាស់​ល្មម ​ឬ​ផ្លែ​ពេញវ័យ​គឺ​នៅ​ពេល​ដែល​ក្រឡា​វា​រីក​ហើយ​រលោង​ពណ៌​បៃតង​ភ្លាវ​ ​
  • ក្នុង​ការ​បេះ​ ​ឬ​កាត់​ ​​គប្បី​ត្រូវ​ប្រើ​សម្ភារ​:ដូច​ជា​ កូនកាំបិត​ស្លា​ ​កន្ត្រៃ​មុត​ ​ដើម្បី​ងាយស្រួល​កាត់​ កុំឱ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​ដើម​និង​ទង​ ​ដែល​អាច​បណ្ដាល​ឱ្យ​វា​ងាប់​ឬ​មាន​ជំងឺ​ផ្សេងៗ​ ​
  • ការ​កាត់​ត្រូវ​ទុក​សណ្ដង់​ ​ឬ​ទង​ផ្លែ​មួយ​ចង្អុលដៃ​ស្មើ​ ​៤-៥ ផឹង​ ​ដើម្បី​កុំឱ្យ​ផ្លែ​ឆាប់​ខូច​ ​
  • ចាប់ផ្ដើម​កាត់​ ​ឬ​បេះ​វា​ពេល​ព្រឹក​ម៉ោង​ ​៨-១១  ពេល​ល្ងាច​ពី​ម៉ោង​ ​២-៥ វា​ជា​ការងារ​មួយ​សម​​ស្រប​ក្នុង​​ការ​ប្រមូល​ធ្វើ​ឱ្យ​ផ្លែ​មិន​ងាយ​ស្វិត​ស្រពោន​ដោយ​កំ​ដៅ​ថ្ងៃ​ ​ហើយ​ស្រស់ទឹក​ល្អ​ ​។
  • ក្នុង​ការ​កាត់​ ​​គប្បី​កាត់​បញ្ឆិត​ទ​ ​ឬ​សណ្ដង់​ ​ដើម្បី​ការពារ​ជ័រ​នៅ​កក​ជាប់​ទង​ ​ឬ​ដើម​ដែល​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ដើម​ទទួល​នូវ​ជំងឺ​ផ្សេងៗ​
  • យើង​ចាប់​បេះ​នៅ​ពេល​អាកាសធាតុ​ល្អ​ ​ពោល​គឺ​គ្មាន​ភ្លៀង​ ​គ្មាន​ទឹកសន្សើម​ ​ឬ​កំ​ដៅ​ខ្លាំង​ពេក​ ​។

វិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងផ្លែម្រះក្រោយពេលប្រមូលផល

២. ការ​សម្អាត​ ​និង​ការ​ជ្រើសរើស​

ក្រោយ​ពី​បាន​ប្រមូល​រួច​ ​​គួរ​ធ្វើការ​ជ្រើសរើស​និង​សម្អាត​ ​ដូច​ជា​ ​៖

  • ជ្រើសរើស​ផ្លែ​ណា​ដែល​ស្អុយរលួយ​ ​ខ្វិនខ្វង់​ ​ឬ​ផ្លែ​មិនល្អ​ចេញ​ ​
  • ជ្រើសរើស​ផ្លែ​ខ្ចី​ពេក​ ​និង​ចាស់​ពេក​ ​ទុក​ក​ន្លែង​ផ្សេង​
  • តម្រឹម​ទុក​សណ្ដង់​ ​ឬ​ទង​ផ្លែ​តែ​ ​៤-៥ ផឹង​ ​ឬ​មួយ​ចង្អុលដៃ​ ​
  • ជូត​សម្អាត​ផ្លែ​ដែល​ប្រឡាក់​ថ្នមៗ​ ​ដោយ​ប្រើ​ក្រណាត់​សើម​ទន់​ ​ហើយ​ប្រយ័ត្ន​បំផុត​ ​ជៀសវាង​ការ​ប៉ះទង្គិច​ខ្លាំង​ ​ដែល​អាច​ប៉ះពាល់​ក្រឡា​របស់​វា​ ​។

វិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងផ្លែម្រះក្រោយពេលប្រមូលផល

៣. ការ​វេច​ខ្ចប់​ ​និង​ការ​ដឹក​ជញ្ជូន​

ចំណុច​មួយ​ចំនួន​ ​ដើម្បី​វេច​ខ្ចប់​ឱ្យ​បាន​ល្អ​មាន ​៖​

  • ​គួរ​ទុក​ទាំង​ក្រដាស​រុំ​ផ្លែ​ ​ដើម្បី​ជួយ​ទប់ទល់​ការ​ជាំ​ខូច​ ​និង​កុំឱ្យ​ប្រឡាក់​ជ័រ​ពី​ផ្លែ​ផ្សេង​ទៀត​
  • ក្រោយ​ពី​ខ្ចប់​ក្រដាស​រួច​ហើយ​ ​យក​ម្រះ​នេះ​ដាក់​ក្នុង​កន្ត្រក​ ​កញ្ឆេ​ ​ជាល​ ​ឬ​ទ្រុង​ដែក​ក្រោយ​ពេល​ទុក​​សម្ដិល​ឱ្យ​​វា​ត្រជាក់​ ​២០-៣០ នាទី​រួច​មក​ ​
  • ចំពោះ​ ​ជាល​ ​កន្ត្រក​ ​ឬ​ទ្រុង​ដែក​នោះ​ ​ត្រូវ​ក្រាល​ដោយ​ស្លឹកចេក​ ​ឬ​បាវ​កំរាស់​ប្រមាណ​ពី​ ​២-៣​ផឹង​ហើយ​សង​ខាង​ទ្រុង​ក៏​ត្រូវ​ហ៊ុំ​ព័ទ្ធ​ដែរ​ ​ដើម្បី​​ការពារ​ការ​ប៉ះទង្គិច​គ្នា​ក្នុង​ពេល​ដឹក​ទៅ​កាន់​ទីផ្សារ​
  • តម្រៀប​វា​ក្នុង​កញ្ឆេ​ ​ឬ​ជាល​ដោយ​យក​ផ្លែ​ ​ឬ​ក្បាល​នៃ​ផ្លែ​មួយ​ដាក់​ពីលើ​ពាក់កណ្ដាល​នៃ​ផ្លែ​មួយ​ទៀត​
  • ត្រូវ​ដាក់​កញ្ឆេ​ ​ឬ​ជាល​ជា​ថ្នាក់ៗ​ ចំណែកឯ​កញ្ឆេរ ​ឬ​ជាល​ត្រូវ​គ្រប​ក្រមា​សើម ​ឬ​ស្លឹកចេក​ពីលើ​ការពារ​កំ​ដៅ​ ​និង​​​ធូលី​ ​។
  • ធ្វើ​យ៉ាងណា​កុំឱ្យ​វា​ហួស​មាត់​កញ្ឆេ​នាំ​ឱ្យ​ពិបាក​ដាក់​បញ្ចូល​ឡាន​ ​និង​ប៉ះទង្គិច​ ​។

វិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងផ្លែម្រះក្រោយពេលប្រមូលផល

៤. ការ​ស្តុក​ទុក​

ដើម្បី​ទុកដាក់​ផលិតផល​ម្រះ​ឱ្យ​បាន​សម​ស្រប​ហើយ​បាន​យូរ​ ​គេ​អាច​ធ្វើ​ដូច​ខាងក្រោម​ ៖

  • គប្បី​ទុកដាក់​នៅ​ក្នុង​ម្លប់​ក្រោមផ្ទះ​ ​លើ​ផ្ទះ​ ​ឬ​កន្លែង​រោង​ចាំចំការ​ ​ហើយ​មាន​ខ្យល់​ត្រជាក់​
  • ត្រូវ​តំរៀប​ឱ្យ​បាន​ស្ដើង​ល្មម​ ​ដើម្បី​កុំឱ្យ​វា​សង្កត់​លើ​គ្នា​
  • មិន​ត្រូវ​ប៉ះពាល់​វា​នៅ​ពេល​ទុក​នេះ​ឡើយ​ ​
  • ត្រូវ​យក​ក្រមា​ ​ឬ​ក្រណាត់​សើម​គ្រប​ពីលើ​ ​ដើម្បី​ឱ្យ​វា​នៅ​ស្រស់​ល្អ​ ​ក្នុង​ករណី​នេះ​គេ​អាច​រក្សា​ទុក​វា​បាន​ ​២-៣ ថ្ងៃ​  ៕

 

December 23, 2008

របាំខែនខែន

ស្វាមី​មួយ​រូប​រៀប​ចំ​ការ​​ណាត់​ជួប​ជា​សម្ងាត់​ជា​មួយ​ស្ត្រី​ម្នាក់ ហើយ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​​ពី​​លទ្ធផល​របស់​វា

“បង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ហើយ​ណា”  ប្ដី​និយាយ​ទៅ​កាន់​ប្រពន្ធ “បង​នឹង​ត្រឡប់​មក​វិញ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​១ ឬ​២ ម៉ោង​ទៀត” 

គាត់​កម្រ​នឹង​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ឲ្យ​​លើស​ពី​ពេល​វេលា​សម្រាប់​គាត់​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​​កាន់​ការិយាល័យ​ប្រៃសណីយ ឬ​ហាង​លក់​ទំនិញ​ណាស់​ ប៉ុន្តែ​ចំណាយ​ពេល​វេលា​របស់​គាត់​ត្រែតត្រត ធ្វើ​ការងារ​នេះ​បន្តិច​នោះ​បន្តិច (ប្រពន្ធ​គាត់​ដាក់​ឈ្មោះ​​ថា លោក​កំណត់​វា) និង​គូរ​គំនូរ​ដែល​ជា​មុខ​របរ​ប្រចាំថ្ងៃ​​របស់​គាត់ ។

“​ទៅ​ចុះ​បង” ប្រពន្ធ​របស់​គាត់​ឆ្លើយ​ដោយ​រីករាយ ហាក់​ដូច​ជា​ស្វាមី​​កំពុង​តែ​សន្យា​ជួយ​ធ្វើ​អ្វី​មួយ ។ តាម​ពិត នាង​​មិន​ចង់​ឲ្យ​ស្វាមី​​ចេញ​ទៅក្រៅ​​ទេ នាង​​មាន​អារម្មណ៍​​ស្រួល​ចិត្ត​​ជាងពេល​ស្វាមី​នៅ​ផ្ទះ ហើយ​ជួយ​មើល​ថែទាំ​កូនៗ ជាពិសេស​កូន​ង៉ា​តូច ។

អូន​សប្បាយ​ចិត្ត​នឹង​ឲ្យ​បង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​មែន​ទេ ?” ប្ដី​សួរ ។

អ៎ហ៎ !” ភរិយា​ឆ្លើយ​​ទៅ​កាន់​ស្វាមី​ជាមួយ​នឹង​ស្នាម​ញញឹម ​ដែល​រំពេច​នោះ​ធ្វើ​ឲ្យ​នាង​​មើល​ទៅ​ស្រស់​ស្អាត គួរ​ឲ្យ​នឹក​រលឹក ។

នាង​​ជា​ភរិយា​មិន​បាន​សួរ​​នាំ​ស្វាមី​អំពី​ទី​កន្លែង​ដែល​គាត់​ចេញ​ទៅ​នោះ​ទេ ។ នាង​​ពុំ​ដែល​​មាន​ចិត្ត​តាម​ដាន​ស្វាមី​​ឡើយ សុខ​ចិត្ត​នៅ​ស្ងប់​ស្ងៀម ទោះបី​ជា​មាន​ចិត្ត​ប្រច័ណ្ឌ​ខ្លះ​​ក៏​ដោយ ។

នៅ​ខណៈ​កំពុង​​ពាក់​អាវ ស្វាមី​ក្រឡេក​មើល​ទៅ​ភរិយា ដែល​កំពុង​ស្ថិត​​នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​ទទួល​ភ្ញៀវ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​ច្បង ។ “​រាំ​របាំ​ខែន​ខែន, ម៉ាក់” កូន​ស្នើ​​សុំ​ម្ដាយ ពេល​នោះ​ម្ដាយ​​ក៏​បាន​លើក​សំពត់​​ឡើង ហើយ​រាំ​របាំ​ខែន​ខែន ទាត់​ជើង​ខ្ពស់​​ឡើង​ទៅ​​លើ​​តាម​ទិស​ដៅ​តម្រង់​ទៅ​រក​ស្វាមី ។

គាត់​ជា​ស្វាមី​​មិន​ត្រឹម​តែ​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ដើម្បី​បើក​ឡាន​ដើរ​លេង​ដូច​ពាក្យ​​គាត់​និយាយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ គាត់​នឹង​ទៅ​អាហារដ្ឋាន ទៅ​ជួប​នាង​​សារ៉ា ជា​ស្ត្រី​ម្នាក់​ដែល​ប្រពន្ធ​គាត់​ស្គាល់ ប៉ុន្តែ​មិន​មាន​ការ​​សង្ស័យ ហើយ​បន្ទាប់មក​ នឹង​​ទៅ​ផ្ទះ​មួយ​នៅ​លើ​បឹង​ដែល​ប្រពន្ធ​គាត់​មិន​ដែល​​ដឹង​ទាល់​តែ​សោះ វា​ជា​ខ្ទម​រដូវ​ក្ដៅ​មួយ​ដែល​គាត់​មាន​កូន​សោរ ។

បង​ទៅ​ហើយ​ណា !” ប្ដី​​និយាយ​ទៅ​កាន់​ប្រពន្ធ ។

“​ទៅ​ចុះ” ភរិយា​ឆ្លើយ​តប​មក​វិញ ទាំង​នៅ​កំពុង​​តែ​រាំ​ដដែល ។

គាត់​ជា​​ស្វាមី​គិត​ថា នេះ​មិន​មែន​ជា​អ្វី​​​ដែល​ស្វាមី​រៀប​នឹង​ចាក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ ​ដើម្បី​ទៅ​ជួប​ស្រី​ផ្សេង​ម្នាក់​ទៀត ចង់​ឃើញ​ប្រពន្ធ​ធ្វើ​កាយ​វិការ​របៀប​​អញ្ចឹង​ទេ ។ គាត់​ចង់​ឃើញ​ប្រពន្ធ​កំពុង​ដេរ​ប៉ាក់ ឬ​លាង​ចាន ពុំ​មែន​កំពុង​​រាំ​របាំ​ខែន​ខែន​ទេ ។ មែន​ហើយ ! ធ្វើ​អ្វី​មួយ​ដែល​មិន​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍ និង​ទាក់​​ទាញ​ចិត្ត ដូច​ជា​កំពុង​ប៉ះ​ខោអាវ​រហែក​របស់​​កូនៗ ។ នាង​ជា​ប្រពន្ធ​​គ្មាន​ពាក់​​ស្រោម​ជើង គ្មាន​ស្បែក​ជើង ហើយ​ជើង​របស់​នាង​​ស​ស្គុះ និង​ទន់​រលោង ពោរពេញ​ដោយ​អាថ៌កំបាំង ហាក់​ដូច​ជា​ស្វាមី​​ពុំ​ដែល​ចូលជិត និង​ប៉ះពាល់​​វា​ទាល់​តែ​សោះ ។ ប្រអប់​ជើង​របស់​នាង​​​យោល​ឡើង​​យោល​ចុះ​​នៅ​ក្នុង​លំហរ ហាក់​ដូច​ជា​ញាក់​មុខ​​ញាក់​មាត់​ដាក់​​ស្វាមី ។ នាង​ជា​ប្រពន្ធ​លើក​​សំពត់​​​រមូរ​ឡើង យ៉ាង​គួរ​ឲ្យ​ជក់​ចិត្ត ។ ហេតុ​អ្វី​នាង​​​​ធ្វើ​កាយ​វិការ​ដូច​នេះ​​​នៅ​ពេល​នេះ ? គាត់​ជា​ស្វាមី​​បង្អែបង្អង់ ។ ភ្នែក​របស់​នាង​ជា​ភរិយា​​មើល​ទៅ​កាន់​​ជើង​របស់​ខ្លួន​​ហើយ​សើច ។  កូន​ស្រី​ក៏​សើច​ជា​មួយ​នាង​ដែរ ​ខណៈ​ដែល​នាង​កំពុង​តែ​​រាំ ។ នាង​​នៅ​តែ​រាំ​នៅ​ឡើយ​នៅ​ពេល​ស្វាមី​ចាក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ទៅ ។

គាត់​ជា​ស្វាមី​​គិត​ពី​ការ​លំបាក​ក្នុង​ការ​រៀប​ចំ​ការ​​ណាត់​ជួប​ ព្រោះ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​​ទៅ​ហៅ​ទូរស័ព្ទ​សាធារណៈ​ទៅ​កាន់​​ការិយាល័យ​របស់​នាង​​សារ៉ា (​ជា​ស្ត្រី​រៀបការ​រួច​ហើយ​ម្នាក់​​ដែរ) នាង​​មិន​នៅ​ការិយាល័យ​ទេ គាត់​ព្យាយាម​​ទូរស័ព្ទ​ម្ដង​ទៀត ប្រព័ន្ធ​ជាប់​រវល់ កាក់​ទូរស័ព្ទ​ក៏​ជ្រុះ​​ធ្លាក់​បាត់ គាត់​ត្រូវ​ចេញ​ពី​ទូរ​ទូរស័ព្ទ​ដើម្បី​រក​កាក់ នៅ​ចុង​បញ្ចប់​បាន​ជួប​និយាយ​ជា​មួយ​នាង​​សារ៉ាៗ ស្នើ​ឲ្យ​គាត់​ទូរស័ព្ទ​មក​ម្ដង​ទៀត​នៅ​សប្ដាហ៍​ក្រោយ ទីបំផុត​ក៏​បាន​កំណត់​ថ្ងៃ​ទី​ណាត់​ជួប​នេះ​ឡើង ។

កំពុង​ចាំ​នាង​​សារ៉ា​នៅ​អាហារដ្ឋាន គាត់​ពញ្ញាក់​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​សង្ឃឹម​ថា​នាង​នឹង​មិន​មក​ទេ ។ ពេល​​វេលា​ណាត់​ជួប​គឺ​ម៉ោង​៣:០០ នាទី ។ ឥឡូវ​នេះ​លើស​ ១០ នាទី​ហើយ ។ ហា៎ ! នាង​តែង​តែ​យឺត​អញ្ចឹង ។ គាត់​មើល​នាឡិកា ហើយ​រក​មើល​ឡាន​របស់​នាង​សារ៉ា​​តាម​បង្អួច ។ មាន​ឡាន​មួយ​ដូច​ឡាន​របស់​នាង ប៉ុន្តែ​មិន​មែន​​​ទេ ​ព្រោះ​គ្មាន​ធ្នើរ​ដាក់​ឥវ៉ាន់ ។ ឡាន​ដែល​មាន​គ្រោង​ដែក​ពី​​លើ​ដំបូល​របស់​នាង​សារ៉ា​​​នោះ​​ធ្វើ​ឲ្យ​គាត់​សប្បាយ​ប្លែក ។ ហេតុ​អ្វី​ទៅ ? ឥឡូវ​ម៉ោង ៣:១៥ នាទី​ហើយ ។ ប្រហែល​ជា​នាង​មិន​មក​ទេ ។ មែន​ហើយ ! ប្រសិនបើ​នាង​មក គួរ​តែ​មក​ដល់​ពេល​នេះ​ហើយ ។ ២០ នាទី​កន្លង​ផុត​ទៅ ។ អា៎ ! ឥឡូវ​នេះ​មាន​សង្ឃឹម​ខ្លះ​ហើយ ។ សង្ឃឹម ? ហេតុ​អ្វី​​ក៏​គាត់​ចម្លែក​ បែរ​ជា​សង្ឃឹម​ពី​អវត្តមាន​របស់​នាង​សារ៉ា​​ទៅ​វិញ ។ ហេតុ​អ្វី​ក៏​គាត់​ធ្វើ​ការ​ណាត់​ជួប​នាង ប្រសិនបើ​គាត់​សង្ឃឹម​ថា​​​នាង​នឹង​មិន​មក​នោះ ? គាត់​មិន​ដឹង​ថា​មក​ពី​មូល​ហេតុ​អ្វី​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​នឹង​សាមញ្ញៗ ប្រសិន​បើ​នាង​មិន​មក ។ ដោយ​សារ​ហេតុ​នេះ ​អ្វី​ដែល​គាត់​ចង់​បាន​ក្នុង​ពេល​​នេះ​គឺ​ជក់​បារី​មួយ​ដើម ផឹក​កាហ្វេ​មួយ​ពែង ហើយ​មិន​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​ទៀត​ទេ ។ ហើយ​គាត់​ប្រាថ្នា​ថា​បើក​ឡាន​ដើរ​លេង​ដោយ​មាន​សតិសម្បជញ្ញៈ​​ល្អ គាត់​គិត​ក្នុង​ចិត្ត ។ ប៉ុន្តែ​គាត់​បែរ​ជា​​នៅ​ចាំ​បន្ត​ទៀត ហើយ​នៅ​ម៉ោង ៣:៣០ នាទី​នាង​សារ៉ា​​បាន​មក​ដល់ ។ “​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​បោះ​បង់​ក្ដី​សង្ឃឹម​បាត់​ទៅ​ហើយ” គាត់​ពោល​ឡើង ។

ពួក​គេ​បើក​ឡាន​ទៅ​កាន់​ផ្ទះ​នៅ​លើ​បឹង ។ ខណៈ​ដែល​គាត់​ឱប​នាង​សារ៉ា​​នៅ​ក្នុង​ដៃ គាត់​គ្មាន​អារម្មណ៍​នឹង​នាង​ទាល់​តែ​​សោះ ។

“​តើ​បង​កំពុង​គិត​អំពី​អ្វី​ហ្នឹង ?” នាង​សារ៉ា​​សួរ​ឡើង បន្ទាប់​ពី​សង្កេត​​ឃើញ​សេចក្ដី​ព្រងើយ​កន្តើយ​របស់​គាត់ ។

គាត់​ទ្រឹង​មួយ​ស្របក់ រួច​ឆ្លើយ​ថា “តើ​អូន​ពិត​ជា​ចង់​ដឹង​ថា​បង​កំពុង​គិត​ពី​អ្វី​មែន​ទេ ?

“​មែន” នាង​សារ៉ា​​ឆ្លើយ​ដោយ​អន្ទះសារ ។

គាត់​ទប់​សំណើច ខណៈ​ដែល​អ្វី​ដែល​គាត់​នឹង​និយាយ​ប្រាប់​នាង​ គឺ​មិន​សម​ហេតុ​ផល ឬ​ផ្ដេសផ្ដាស ។ “បង​កំពុង​តែ​គិត​ពី​អ្នក​រាំ​របាំ​ខែន​ខែន” ។

អូ៎” នាង​សារ៉ា​​ពោល​ឡើង​ដោយ​ធូរ​ស្បើយ “ដំបូង​ខ្ញុំ​បារម្ភ​ថា​បង​កំពុង​តែ​គិត​ពី​ប្រពន្ធ​របស់​បងទេតើ” ។

និពន្ធ​ដោយ​លោក Arturo Vivante

 

សេចក្ដី​ពន្យល់ៈ  ខែន​ខែន គឺ​ជា​របាំ​​មួយ​រស់​រវើក និង​ច្រឡើស​បើស មាន​​ដើម​កំណើត​នៅ​ប្រទេស​បារាំង ឬ​ អាល់ស៊េរី ជា​ទូទៅ​សម្ដែង​ដោយ​ស្ត្រី​ចំនួន ៤ នាក់ ។ ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​តាម​រយៈ​ការ​ទាត់​ឡើង​លើ​​ខ្ពស់ៗ​​ព្រមៗ​​គ្នា បណ្ដាល​ឲ្យ​ឃើញ​​ជើង និង​​ខោ​ទ្រនាប់​របស់​អ្នក​រាំ ខែន​ខែន​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​នៅមហា​​សាល​របាំ​ក្រុង​ប៉ារីស​នៅ​​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៨៣០ ហើយ​បន្ទាប់​មក ​​លេច​ឡើង​​ទៅ​ជា​ឈុត​ឆាក​​សម្ដែង និង​វិចារ​ផ្សេងៗ​នៅ​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៨៤០ ។

ខែន​ខែន គឺ​ជា​របាំ​​មួយ​រស់​រវើក និង​ច្រឡើស​បើស មាន​​ដើម​កំណើត​នៅ​ប្រទេស​បារាំង ឬ​ អាល់ស៊េរី ជា​ទូទៅ​សម្ដែង​ដោយ​ស្ត្រី​ចំនួន ៤ នាក់ ។ ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​តាម​រយៈ​ការ​ទាត់​ឡើង​លើ​​ខ្ពស់ៗ​​ព្រមៗ​​គ្នា បណ្ដាល​ឲ្យ​ឃើញ​​ជើង និង​​ខោ​ទ្រនាប់​របស់​អ្នក​រាំ ខែន​ខែន​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​នៅមហា​​សាល​របាំ​ ក្រុង​ប៉ារីស​នៅ​​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៨៣០ ហើយ​បន្ទាប់​មក ​​លេច​ឡើង​​ទៅ​ជា​ឈុត​ឆាក​​សម្ដែង និង​វិចារ​ផ្សេងៗ​នៅ​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៨៤០ ។ 

ខែន​ខែន គឺ​ជា​របាំ​​មួយ​រស់​រវើក និង​ច្រឡើស​បើស មាន​​ដើម​កំណើត​នៅ​ប្រទេស​បារាំង ឬ​ អាល់ស៊េរី ជា​ទូទៅ​សម្ដែង​ដោយ​ស្ត្រី​ចំនួន ៤ នាក់ ។ ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​តាម​រយៈ​ការ​ទាត់​ឡើង​លើ​​ខ្ពស់ៗ​​ព្រមៗ​​គ្នា បណ្ដាល​ឲ្យ​ឃើញ​​ជើង និង​​ខោ​ទ្រនាប់​របស់​អ្នក​រាំ ខែន​ខែន​មាន​ប្រជាប្រិយភាព​នៅមហា​​សាល​របាំ​ ក្រុង​ប៉ារីស​នៅ​​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៨៣០ ហើយ​បន្ទាប់​មក ​​លេច​ឡើង​​ទៅ​ជា​ឈុត​ឆាក​​សម្ដែង និង​វិចារ​ផ្សេងៗ​នៅ​ទសវត្ស​ឆ្នាំ​១៨៤០ ។ 

 

December 18, 2008

ផលិតផល​អេតាណុល​លើក​ដំបូង​នាំចេញ​ពី​កម្ពុជា​ទៅ​សហគមន៍​អឺរុប

ក្រុងព្រះសីហនុ​ ​៖ ក្រុមហ៊ុន​ ​MH​ ​BIO​ ​ENERGY​ ​CO​.LTD​ ​បាន​ចាប់ផ្ដើម​នាំ​ចេញ​ផលិតផល​អេតាណុល​ ​ដំបូង​គេ​បង្អស់​នៅ​កម្ពុជា​ឆ្ពោះទៅ​សហគមន៍​អឺរ៉ុប​ ​ហើយ​ការ​នាំ​ចេញ​នេះ​ ​ធ្វើ​ឡើង​កាលពី​ថ្ងៃ​ទី​១៦​ ​ខែធ្នូ​ ​ឆ្នាំ​ ​២០០៨ តាម​ច្រក​កំពង់​ផែ​ប្រេង​ក្រុមហ៊ុន​សូ​គី​ម៉ិច​ ​អតីត​រោងចក្រ​ប្រេងកាត​ក្នុង​ខណ្ឌ​ស្ទឹង​ហាវ​ក្រុង​ព្រះ​ ​សីហ​នុ​។​ ​តំណាង​ក្រុមហ៊ុន​បាន​បញ្ជាក់​ឱ្យ​ដឹង​ថា​ ​ការ​នាំ​ចេញ​ផលិតផល​អេតាណុល​នេះ​កើតឡើង​ក្រោម​ការ​ ​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​របស់​ក្រុមហ៊ុន​ក៏​ដូច​ជា​ការ​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​ពី​រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​ ​អស់​រយៈពេល​ជិត​២​ឆ្នាំ​ចុង​ ​ក្រោយ​នេះ​។​ ​ផលិតផល​អេតាណុល​ ​ដែល​នាំ​ចេញ​ទៅ​កាន់​សហគមន៍​អឺរ៉ុប​ជា​លើក​ដំបូង​នេះ​ ​ចំនួន​៩​.៦០០ តោន​ ​ចំណុះ​៩​.៦០០គីឡូលីត្រ ។
តំណាង​ក្រុមហ៊ុន​ឱ្យ​ដឹង​ថា​ ​ផលិតផល​អេតាណុល​គឺជា​ជីវ​ឥន្ធនៈ​មួយ​ប្រភេទ​ ​ដែល​អាច​ប្រើ​ជំនួស​ប្រេងឥន្ធនៈ​ ​បាន​ដោយ​មិន​បង្ក​ឱ្យ​មានការ​បំពុលបរិស្ថាន​ឡើយ​ ​ហើយ​ជាមួយនឹង​ការ​នាំ​ចេញ​ជា​លើក​ដំបូង​នេះ​ ​គឺជា​ ​ប្រវត្ដិសាស្ដ្រ​ ​និង​មោទនភាព​មួយ​សំរាប់​ក្រុមហ៊ុន​ ​MH​ ​BIO​ ​ENERGY​ ​ក៏​ដូច​ជា​រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​ ​ដែល​បាន​បង្ហាញ​ឱ្យ​ពិភពលោក​បានឃើញ​ដែរ ៕

(ដក​ស្រង់​ពី​សារព័ត៌មាន​កោះសន្តិភាព)

នាវា​ដឹក​អេតាណុល

នាវា​ដឹក​អេតាណុល

 

ខ្មែរ &​ សៀមៈ ផ្ទុះ​អាវុធ​ទ្រង់​ទ្រាយ​ធំ​នៅ​ដំណាច់​ឆ្នាំ​២០០៨ ?

ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ

ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ 

សង្គ្រាម​ដែល​ផ្ដើម​ចេញ​​ពី​ទំនាស់​ព្រំដែន​រវាង​ខ្មែរ​ជាមួយនឹង​សៀម​​​ទំនងជា​គេច​មិន​ផុត​នោះ​ទេ ហើយ​ពេលវេលា​នៃ​ការ​ផ្ទុះអាវុធ​​ជា​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំ​នោះ​ ​ក៏​រំកិល​កាន់តែ​ជិត​ណាស់​ដែរ​ ​ដែល​គេ​សង្ស័យ​ថា​ ​អាច​ទៀត​ផង​ ។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់​ ​ទាំង​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៃ​ប្រទេស​ទាំង​ពីរ​ ​ទាំង​រដ្ឋាភិបាល​​នៃ​ប្រទេស​ទាំង​ពីរ​គឺ​សុទ្ធតែ​​​បង្ហាញ​នូវ​ភាព​អត់ធ្មត់​ដូចៗ​គ្នា​​​ក្នុង​ការ​បញ្ជៀ​ស​ឲ្យ​បាន​ពី​ការ​បង្ហូរឈាម​ ។ ប៉ុន្ដែ​ការ​ព្យាយាម​នោះ​ ​ទំនងជា​ឈាន​ទៅ​ដល់​​ការ​ទ័លច្រក​ហើយ​ ​ដែល​ភាគី​ទាំង​សង្ខាង​កំពុង​ប្រុង​ជើងការ​ ​និង​ក៏​បន្ថែម​កម្លាំង​​កាន់តែ​ច្រើន​រៀងៗ​ខ្លួន​ពង្រាយ​​នៅ​តាម​គោលដៅ​សំខាន់ៗ​ទៀត​ផង ។

ការ​សន្និដ្ឋាន​​របស់​មន្ដ្រី​យោធា​ខ្មែរ​ ​ដែល​ឈរជើង​នៅ​ជួរ​មុខ​បែប​នេះ​ ​ខណៈ​ពេល​ដែល​សៀម​ ​បាន​បន្ថែម​កម្លាំង​​​នៅ​កន្លែង​ប្រឈម​មុខ​គ្នា​​កាន់តែ​ច្រើន​ថែម​ទៀត​ ​ហើយ​ក៏​បាន​ដក​ទាហាន​កាតព្វកិច្ច​​​ចេញពី​​គោលដៅ​សំខាន់ៗ​អស់​វិញ​ដែរ​ ដោយ​ដាក់​ជំនួស​វិញ​​​ដោយ​កង​កំ​ម៉​ង់​ដូ​ពិសេស​ ។ សេចក្ដីរាយការណ៍​ ​បានឱ្យ​​ដឹង​ថា​ ​ទីតាំង​យុទ្ធសាស្ដ្រ​របស់​កងទ័ព​ខ្មែរ​ ​ក៏​ត្រូវ​បាន​រឹត​បន្ដឹង​យ៉ាង​ម៉ឺងម៉ាត់​ ​ហើយ​ការ​ចល័ត​កងទ័ព​ថ្មើរជើង​ ​និង​វាយលុក​បំបែក​បន្ទាយ​សត្រូវ​ក៏​បាន​ប្រុង​ជើងការ​ហើយ​ដែរ​ ។​ ​

ស្ថានភាព​តានតឹង​​​សឹងតែ​មាន​ផ្ទុះអាវុធ​នា​ពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​​មុន​នេះ​ ​បាន​កើតឡើង​​បន្ទាប់​ពី​សម្ដេច​អគ្គមហាសេនាបតី​តេជោ​ ​ហ៊ុន​ ​សែន​ ​ប្រកាស​អំពី​ការ​ធ្វើ​ពិធី​ដ៏​ធំ​គគ្រឹកគគ្រេង​មួយ​ ​នៅ​លើ​ប្រាសាទព្រះវិហារ​ ​ដែល​មាន​វត្ដមាន​សម្ដេច​ដែរ​ ​។ ក្រោយ​ពី​ការ​ប្រកាស​​​របស់​សម្ដេច​តេ​ជោ​ ​ហ៊ុន​ ​សែន​ ​នោះ​ សកម្មភាព​យោធា​ ជា​ពិសេស​ ​កង​កំ​ម៉​ង់​ដូ​​របស់​សៀម​​បាន​បន្ថែម​នៅ​តំបន់​ប្រឈម​មុខ​​​ជាមួយ​ទាហាន​ខ្មែរ​ជា​ច្រើន​ថែម​ទៀត​ ​។ ការ​បន្ថែម​កងទ័ព​​​របស់​ពួក​ចោរ​សៀម​ ​និង​ការ​ប្រុង​ជើងការ​​​របស់​ទាហាន​ខ្មែរ​នេះ​ ​គឺ​នៅ​បន្ទាប់​ពី​​លទ្ធភាព​នៃ​ការ​ចរចា​​​រវាង​រដ្ឋាភិបាល​របស់​ប្រទេស​ទាំង​ពីរ​ ​ក៏​គ្មាន​សង្ឃឹម​ថា​ ​អាច​បញ្ចប់​បញ្ហា​ដែរ​ ​ពីព្រោះ​​សៀម​​​ប្រើ​លេស​បញ្ហា​ផ្ទៃក្នុង​ដើម្បី​ពន្យារពេល​​ក្នុង​គោលបំណង​​ឱ្យ​ខ្មែរ​ភ្លេចខ្លួន​ ​អាល​នឹង​ពួក​គេ​​​រំលោភ​ចូល​ដី​ខ្មែរ​ ​និង​ឈរជើង​​នៅ​តាម​គោលដៅ​សំខាន់ៗ​ក្នុង​ទឹកដី​ខ្មែរ​ ​ដូច​ជា​ព្រ​លាន​ឥន្ទ្រី​ ​វាល​ឥន្ទ្រី​ ​(កន្លែង​ឃ្មុំ​ទិច​ទាហាន​សៀម​) និង​តំបន់​ភ្នំ​ទ្រព្យ​ជាដើម​ ។​ ​ដូច្នេះ​ហើយ​បានជា​រយៈពេល​​ចុង​ក្រោយ​នេះ​ ​ទាហាន​ទាំង​សង្ខាង​​មានការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ ​បន្ថែម​កម្លាំង​រៀងៗ​ខ្លួន​ ​និង​ទាហាន​ខ្មែរ​​​ក៏​បាន​រឹត​បន្ដឹង​នៅ​តាម​គោលដៅ​សំខាន់ៗ​ ​មិន​ឲ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ ​និង​អ្នកកាសែត​ចូល​ទៅ​ក្បែរ​ដូច​មុន​ទៀត​ដែរ ។

មន្ដ្រី​យោធា​ខ្មែរ​ដែល​មិន​ឲ្យ​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ​ ​បាន​រៀបរាប់​​អំពី​សកម្មភាព​ទាហាន​ខ្មែរក្រោម​បញ្ជា​ ​ឧត្ដមសេនីយ៍ទោ​ ​ស្រី​ ​ឌឹ​ក​ ​មេបញ្ជាការ​កងពល​អន្ដរាគមន៍​លេខ​៣​ ​ដែល​ទើប​តែងតាំង​​កាលពី​ថ្ងៃ​ទី​៨​ ​ខែធ្នូ​ ​ឆ្នាំ​២០០៨​ ​ថា​ ​ទាហាន​នៃ​ភាគី​ខ្មែរ​ហាក់ដូចជា​​មិន​សំញែង​កម្លាំង​ស​ញ្វ​វុ​ធ​ដូច​ភាគី​សៀម​ទេ​ ​តែបើ​សៀម​​ហ៊ាន​តែ​ព្រហើន​ដូច​ពេល​មុន​ទៀត​ ​ច្បាស់​ជា​ចោល​ខ្មោច​នៅ​លើ​ដី​ខ្មែរ​ ។​ ​មន្ដ្រី​យោធា​រូប​នោះ​ ​បាន​បន្ដ​ឲ្យ​ដឹង​ទៀត​ថា​ ​ទាហាន​ខ្មែរ​នៅ​គ្រប់​គោលដៅ​ទាំងអស់​ ​បាន​ប្រុង​ជើងការ​ ​និង​ដឹង​គ្រប់ៗ​គ្នា​ថា​ ​សៀម​បាន​បន្ថែម​កម្លាំង​កំ​ម៉​ង់​ដូ​ពិសេស​​សម្រាប់​ប្រយុទ្ធ​ថ្មើរជើង​នៅ​តាម​គោលដៅ​សំខាន់ៗ​ពិតប្រាកដ​មែន​ ។​ ​

ទំនងជា​ការ​បង្កើត​កងពល​អន្ដរាគមន៍​ថ្មី​របស់​ខ្មែរ​នេះ​ហើយ​ ​បានជា​ពួក​សៀម​បាន​បណ្ដុះបណ្ដាល​​​ពួក​ទាហាន​កាតព្វកិច្ច​របស់​វា​យ៉ាង​សកម្ម​ ​ជា​ពិសេស​កងពល​បុ​ប្ផា​​នោះ​ ។ សេចក្ដីរាយការណ៍​ ​បានឱ្យ​ដឹង​ថា​ ​អង្គភាព​ទ័ព​ ​ដែល​មានឈ្មោះ​កងទ័ព​បុ​ប្ផា​​ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​ ​នៅ​ខាងស្ដាំ​ដៃ​​ជាប់​ផ្លូវជាតិ​ពី​អារញ្ញ​​ទៅ​ក្រុង​បាងកក​នោះ​ ​គឺ​ទាហាន​ដែល​ជា​កងទ័ព​កាតព្វកិច្ច​សៀម​​បាន​បណ្ដុះបណ្ដាល​​​យ៉ាង​សកម្ម​ ​ដែល​ទីតាំង​នោះ​ ​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​​តែ​៦​គីឡូម៉ែត្រ​ប៉ុណ្ណោះ​ពី​ទីរួមស្រុក​អារញ្ញ​ប្រា​ថេ​ត​ ។ អ្នកជំនួញ​ខ្មែរ​ម្នាក់​​រស់នៅ​ឃុំ​ប៉ោយ​ប៉ែ​ត​ ​ស្រុក​អូរ​ជ្រៅ​ ​ខេត្ដបន្ទាយមានជ័យ​ ​បានឱ្យ​ដឹង​ថា​ ​រយៈពេល​មួយ​ខែ​នេះ​ទាហាន​សៀម​​​នៃ​អង្គភាព​បុ​ប្ផា​​បាន​បណ្ដុះបណ្ដាល​ទាហាន​ថ្មី​ជា​សិស្សសាលា​ ​ដោយ​រៀប​ជា​កងទ័ព​វាយលុក​​​ដោយ​ថ្មើរជើង​ ​វាយលុក​ដោយ​ការពារ​​ ​រថក្រោះ​ ​រថពាសដែក​ ​និង​ការ​សង្គ្រោះ​ទាហាន​​​ដែល​រង​របួស​នៅ​លើ​សមរភូមិ​ផង​ដែរ​ ។​ ​អ្នកជំនួញ​ខ្មែរ​ ​និង​ជា​អតីត​ទាហាន​ជើង​ចាស់​ ​ដែល​បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ ​ដោយ​រថយន្ដក្រុង​​ពី​ស្រុក​អារញ្ញ​​​ទៅ​ក្រុង​បាងកក​ប្រទេស​សៀម​បានឲ្យ​ដឹង​ថា​ ​ភាគច្រើន​នៃ​ទាហាន​នោះ​ ​គឺជា​សិស្ស​ ​និស្សិត​​ដែល​ក្រសួងការពារជាតិ​សៀម​ ​ចាប់បង្ខំ​ឱ្យ​ហ្វឹកហាត់​ដើម្បី​ត្រៀម​ទប់ទល់​ជាមួយ​ខ្មែរ​ ​ក្នុង​កាលៈទេសៈ​ណាមួយ​ ​ដែល​មានការ​ផ្ទុះអាវុធ​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំ​នោះ​ ​។ ប្រភព​បន្ដ​ទៀត​ថា​ ​សកម្មភាព​នៃ​ការ​ហ្វឹកហាត់​ ​របស់​កងទ័ព​នៃ​អង្គភាព​បុ​ប្ផា​​របស់​ពួក​ឈ្លានពាន​សៀម​នេះ​ ​ហាក់ដូចជា​សំញែង​​​ចង់ឱ្យ​ភ្ញៀវ​បរទេស​ ​និង​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​បានឃើញ​ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក​ ​ដោយសារ​សកម្មភាព​នៃ​ការ​ហ្វឹកហាត់​ ​មិន​គិត​ថា​ថ្ងៃ​សៅរ៍​ ​ឬ​​អាទិត្យ​នោះ​ ​សៀម​បាន​បង្ហាញ​រថក្រោះ​​​បំពាក់​ស្លឹកឈើ​ ​ទាហាន​​​ទាំង​ហ្វូងៗ​ និង​ប្រដាប់​ដោយ​​​កាំភ្លើងយន្ដ​ ​កាំភ្លើង​ត្បាល់​ផង​ដែរ​ ។ ដូច​គ្នា​នេះ​ដែរ​ ​នៅ​តាម​ខេត្ដ​ជាប់​ព្រំដែន​ជាមួយ​ខ្មែរ​ ​បន្ថែម​ពីលើ​ទាហាន​ឈុត​ខ្មៅ​ ​ទាហាន​ប៉ា​រ៉ា​ ​និង​កង​កំ​ម៉​ង់​ដូ​​ពង្រាយ​ស្អេកស្កះ​ហើយ​នោះ​ ​ពួក​ចោរ​សៀម​ក៏​បាន​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​អ្នក​ភូមិ​ ​យុវជន​នៅ​តាម​ភូមិ​ ​ឱ្យ​កាន់​អាវុធ​ ​និង​ហ្វឹកហាត់​ ​ប្រុង​ធ្វើសង្គ្រាម​ដែរ​ ​បើសិនជា​មានការ​ផ្ទុះអាវុធ​ជាមួយ​​នឹង​ខ្មែរ​នោះ​ ។

ដូច្នេះ​ហើយ​ ​បានជា​គេ​សន្និដ្ឋាន​ថា​ ​ការ​ផ្ទុះអាវុធ​ជា​ទ្រង់ទ្រាយ​ធំ​​​រវាង​ទាហាន​ខ្មែរ​ ​និង​ពួក​ចោរ​សៀម​នោះ​ ​ទំនងជា​គេច​មិន​ផុត​ទេ​ ហើយ​អាច​នៅ​មុន​ដំណាច់ឆ្នាំ​២០០៨​ ​នេះ​ទៀត​ផង​ ៕

ដក​ស្រង់​ពី​សារព័ត៌មាន​ខ្មែរ​ម្ចាស់​ស្រុក​ លេខ​៣០៣ ថ្ងៃ​ទី​១៣​ ​ខែធ្នូ​ ​ឆ្នាំ​២០០៨​

 

December 17, 2008

ចាំ​បាច់​ទល់ ?

កាល​ពី​យប់​ថ្ងៃ​ទី​២៤ ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​២០០៨ នេះ ខ្ញុំ​បាន​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​សំណាក់​មួយ​នៅ​ទី​រួម​ខេត្ត​បន្ទាយមានជ័យ​ ប្រយោជន៍​ដើម្បី​បំពេញ​​បេសកកម្ម​រយៈ​ពេល​មួយ​ថ្ងៃ​នៅ​ទី​នោះ ។  ពេល​ចូល​ទៅ​ដល់​ក្នុង​បន្ទប់​ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ដំបូង​គឺ​គ្រែ​ដែក​មួយ​ដែល​មាន​ជន្ទល់​ទប់​ ចំនួន​បី (ដូច​រូប) និង​ពួក​រាង​ទ្រុឌ​កណ្ដាល ។ ខ្ញុំ​នឹក​ក្នុង​ចិត្ត​ថា តើ​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ចំពោះ​គ្រែ​នេះ ? ហេតុ​អ្វី​ចាំ​បាច់​ទល់ ? ខ្លាច​បាក់​ឬ ? គ្រាន់​តែ​សម្រាប់​គេង​សោះ ហេតុ​អ្វី​ខ្លាច​បាក់ ? ហេ! ហេ! ប្រហែល​ជា​ខ្លាច​មាន​​អ្នក​គេង​មិន​ធម្មតា​ហើយ​មើល​ទៅ ?

កាល​ពី​យប់​ថ្ងៃ​ទី​២៤ ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​២០០៨ នេះ ខ្ញុំ​បាន​ស្នាក់​នៅ​ផ្ទះ​សំណាក់​មួយ​នៅ​ទី​រួម​ខេត្ត​បន្ទាយមានជ័យ​ ប្រយោជន៍​ដើម្បី​បំពេញ​​បេសកកម្ម​រយៈ​ពេល​មួយ​ថ្ងៃ​នៅ​ទី​នោះ ។  ពេល​ចូល​ទៅ​ដល់​ក្នុង​បន្ទប់​ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ដំបូង​គឺ​គ្រែ​ដែក​មួយ​ដែល​មាន​ជន្ទល់​ទប់​ចំនួន​បី (ដូច​រូប) និង​ពួក​រាង​ទ្រុឌ​កណ្ដាល ។ ខ្ញុំ​នឹក​ក្នុង​ចិត្ត​ថា តើ​មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ចំពោះ​គ្រែ​នេះ ? ហេតុ​អ្វី​ចាំ​បាច់​ទល់ ? ខ្លាច​បាក់​ឬ ? គ្រាន់​តែ​សម្រាប់​គេង​សោះ ហេតុ​អ្វី​ខ្លាច​បាក់ ? ហេ! ហេ! ប្រហែល​ជា​ខ្លាច​មាន​​អ្នក​គេង​មិន​ធម្មតា​ហើយ​មើល​ទៅ ?

 






















Get free blog up and running in minutes with Blogsome
Theme designed by Helga Cleve