ការធ្វើចំណាត់ថ្នាក់សេណូទីបនៃ DNA របស់គ្រាប់ពូជចាស់ៗបាត់បង់ដំណុះ
ដោយអត្ថបទស្រាវជ្រាវខាងក្រោមមានជាប់ពាក់ព័ន្ធច្រើននឹងពាក្យបច្ចេកទេសពន្ធុ ឬហ្សែន ខ្ញុំបានបញ្ចូលបន្ថែមនូវពន្យល់ពាក្យគន្លិះមួយចំនួនដើម្បីសម្រួលដល់មិត្តអ្នកអានជាទូទៅក្នុងការស្វែងយល់ពីរបកគំហើញនេះ ។
សេណូទីប គឺជាសមាសពន្ធុដែលមាននៅក្នុងកោសិកាមួយ ឬគ្រប់កោសិកាទាំងអស់នៃសរីរាង្គ ។
អាស៊ីតដេអុកស៊ីរីបូនុយក្លេរិច (DNA) គឺជាសារធាតុដែលផ្ទុកនូវព័ត៌មានហ្សែននៅក្នុងកោសិកាមួយ ។
ហ្សែន គឺជាឯកតាបន្តពូជពិសេសដែលអាចបញ្ជូនព័ត៌មានពីជំនាន់មួយទៅមួយក្រោយទៀត ឬពីមេបាទៅកូន ។
ផេណូទីប គឺជាលក្ខណៈរូបនៃឯកត្តៈមួយដែលជាលទ្ធផលអន្តរកម្មរវាងសេណូទីប និងបរិស្ថាន ។
អ្នកស្រី Christina Walters មានវិធីក្នុងការធ្វើឲ្យគ្រាប់ពូជផ្សេងៗអាចនិយាយបាន ។ អ្នកស្រីគឺជារុក្ខសរីរវិទូនៅមជ្ឈមណ្ឌលជាតិដើម្បីអភិរក្សធនធានហ្សែន (NCGRP) នៃសេវាកម្មស្រាវជ្រាវកសិកម្ម (ARS) នៅ Fort Collins រដ្ឋ Colorado សហរដ្ឋអាមេរិច ។ ដោយបានធ្វើការស្រាវជ្រាវជាមួយលោក Gayle M. Volk ជារុក្ខសរីរវិទូ និងលោក Christopher M. Richards ជារុក្ខពន្ធុវិទូ អ្នកស្រី Walters បានបង្ហាញថា គេអាចអន្ទងគ្រាប់ពូជនានាឲ្យបញ្ចេញប្រាប់អំពីព័ត៌មានហ្សែន ទោះបីជាគ្រាប់ពូជទាំងនោះបាត់បង់ដំណុះហើយក៏ដោយ ។
អ្នកស្រី Walters មានប្រសាសន៍ថា “ភស្តុតាងបង្ហាញថា DNA មានប្រយោជន៍ដែលអាចទាញយកចេញពីគ្រាប់ពូជបាត់បង់ដំណុះ មានការជាប់ទាក់ទងយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងការគ្រប់គ្រងធនាគារគ្រាប់ពូជ” ។
ដូចធនាគារហ្សែនទាំងអស់ដែរ មជ្ឈមណ្ឌល NCGRP រក្សាទុកសរីរៈហ្សែនដែលអ្នកស្រាវជ្រាវអាចប្រើប្រាស់ដើម្បីសិក្សាអំពីធម្មជាតិ មុខងារ និងការវិវត្តន៍របស់ហ្សែននានា ។ ដោយសារគ្រាប់ពូជទាំងអស់បាត់បង់ដំណុះក្នុងពេលរក្សាទុក សំណាកដែលមិនអាចដុះដាលបានជារឿយៗត្រូវបានគេបោះបង់ចោល ។ ប៉ុន្តែ ការសិក្សាថ្មីបានបង្ហាញថា សូម្បីតែគ្រាប់ពូជដែលមានដំណុះទាបក៏អាចផ្ទុកនូវ DNA មានគុណប្រយោជន៍សម្រាប់ការស្រាវជ្រាវដែរ ។
អ្នកស្រី Walters និងសហការីបានពិនិត្យតាមដានគ្រាប់ពូជចំនួន ៣ ឈុត ដែលមានអាយុចាប់ពី ១ ឆ្នាំដល់ ១៣៥ ឆ្នាំ ដើម្បីស្វែងយល់ថា តើគ្រាប់ពូជទាំងនោះផ្ទុកនូវសារធាតុហ្សែនមិនបាត់បង់ (ថេរ) គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បង្ហាញអំពីព័ត៌មានសេណូទីបរបស់គ្រាប់ពូជដែរឬទេ ។
អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអាចទាញយកចេញនូវ DNA មានប្រយោជន៍ពីគ្រាប់ពូជទាំងអស់ទោះជាគ្រាប់ពូជនៅក្នុងឈុតចំណាស់ជាងគេ ដែលបានរក្សាទុកនៅបន្ទប់រក្សាមួយនៅរដ្ឋ Georgia តាំងពីសម័យសង្គ្រាមស៊ីវិលក៏ដោយ ។ លទ្ធភាពនេះមានសារៈសំខាន់ពីព្រោះថាសមូហកម្មគ្រាប់ពូជដែលត្រូវបានបរិច្ចាគ ដូចជាគ្រាប់ពូជក្នុងសម័យសង្គ្រាមស៊ីវិលទាំងនេះ ជួនកាលឆ្លងរាលដាលដោយមីក្រុបដែលផ្ទុកនូវអង់ហ្ស៊ីមដែលអាចធ្វើឲ្យខូច DNA របស់គ្រាប់ពូជ ។ ជាភ័ព្វល្អ សរីរៈហ្សែននៅមជ្ឈមណ្ឌល NCGRP ត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងស្ថានភាពសមស្រប និងមានហានិយភ័យតិចតួចប្រឈមនឹងការធ្វើឲ្យខូច ។
ដោយសារគ្រាប់ពូជចាស់ជាងគេបំផុតនៅក្នុងការសិក្សានេះ មិនមានលទ្ធភាពផ្ដល់ដំណុះបានតទៅទៀត អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រមិនមានវិធីអ្វីនៅក្នុងការវាស់វែងផេណូទីប ឬលក្ខណៈហ្សែនរបស់គ្រាប់ពូជទាំងនោះទេ ។ ប៉ុន្តែ DNA ថេរ បានផ្ដល់លទ្ធភាពឲ្យអ្នកស្រាវជ្រាវធ្វើចំណាត់ថ្នាក់សេណូទីបរបស់គ្រាប់ពូជដើម្បីបង្ហាញពីព័ត៌មានអំពីពូជពង្ស ឬភាពផ្សេងគ្នានៃហ្សែន ។
អ្នកស្រី Walters មានប្រសាសន៍ថា “គ្រាប់ពូជដែលថ្មីជាងគេមានស្ថានភាពល្អ ប៉ុន្តែគ្រាប់ពូជចំណាស់ជាង មានផ្ទាំង DNA មូលដ្ឋានយ៉ាងតិចចំនួន ៩០០ គូរ ដែលអាចផ្តល់ព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការកំណត់អំបូរនៃគ្រាប់ពូជ និងក្នុងការប្រៀបធៀបទៅនឹងរុក្ខសរីរៈដែលមានហ្សែនដូចគ្នា ។” អត្ថបទដោយ Laura McGinnis, ARS.
បកប្រែ និងផ្សព្វផ្សាយដោយមានការអនុញ្ញាតពី USDA (Agricultural Research/August 2008)
